Του Γιάννη Σερέτη
Ναι, ο Μέσι το άξιζε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ισως επί… προσωπικού περισσότερο και από το προηγούμενο. Όμως αυτή η Αργεντινή; Είναι ίσως η πιο αγαπησιάρα απ’ όλες, το καταλαβαίνω. Μπορεί να ενώσει Ολυμπιακούς, Παναθηναϊκούς και «Δικέφαλους» στο λεπτό, ειδικά τους άνω των «άντα». Και, ξέρετε, δεν υπάρχουν πολλά σ’ αυτή τη χώρα που μπορούν να ενώσουν όλους αυτούς…
Όμως, παρότι είχε ελάχιστες αλλαγές, τι σχέση έχει αυτή η Αργεντινή που είδαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την προηγούμενη; Φανέλα, προσωπικότητα, εγωισμός, Μέσι, «στρατιώτες» Μέσι, μάλιστα. Κι από ποδόσφαιρο; Τι; Αυτό το ρόστερ της δεν μπορούσε να παίξει καλύτερα με το Ακρωτήρι, την Αίγυπτο, την Ελβετία; Mπορούσε να παίξει μόνο αυτό που μας έδειξε; Όχι βέβαια! Ο σεμνός, καλός, αλλά και υπερτιμημένος κύριος Σκαλόνι μπορούσε να χτίσει μια ομάδα που θα αγωνιζόταν καλύτερα. Πολύ περισσότερο, μάλιστα δεδομένου ότι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών, με τον οποίο είχε την τύχη να συνεργαστεί σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, ήταν σε αυτή την καταπληκτική εγρήγορση κατά τη διάρκεια του τουρνουά. Είχε ορισμένους φανταστικούς χαφ, είχε δυο σούπερ σέντερ φορ, είχε καλούς αμυντικούς, του έλειπαν οι ποιοτικοί εξτρέμ. Ε, και; Και στον Ντε Λα Φουέντε έλειπαν…
Θα τη θυμόμαστε την Αργεντινή σ’ αυτό το Μουντιάλ τελικά για όλες αυτές τις απίστευτες ανατροπές, όπως με την Αίγυπτο και την Αγγλία για παράδειγμα ή γι’ αυτή τη θλιβερή εικόνα μικρομεσαίας συνοικιακής ομάδας με την οποία έκλεισε το Παγκόσμιο Κύπελλο; Την εικόνα με μαζική άμυνα, τον Μολίνα που ήθελε να τα κάνει μπάχαλο στις τελευταίες μουντιαλικές στιγμές του Μέσι, την εικόνα με γυρισμένη την πλάτη στους τροπαιούχους Ισπανούς την ώρα της απονομής;
Θα το δείξει ο χρόνος. Μόνο εκείνος δείχνει. Τι θα θυμόμαστε από την Αργεντινή μετά από 10 – 15 χρόνια σ’ αυτό το Μουντιάλ; Εγώ μπορεί να θυμάμαι τις καραγκιοζιές του Παρέδες. Άλλος μπορεί να θυμάται τον απίστευτο Μαρτίνες που λίγο έλειψε να της χαρίσει και δεύτερο τρόπαιο. Άλλος μπορεί να θυμάται το «20-0» τελικές προσπάθειες στο 90λεπτο του τελικού. Νομίζω, όμως πως όλοι θα θυμόμαστε το τελευταίο «παγκόσμιο» τάνγκο του Μέσι, το ταμπούρι με διπλό πούλμαν στον τελικό, στον οποίο η «δεν έχω να χάσω τίποτα» μετά το 1-0 Αργεντινή μπορούσε όντως να ισοφαρίσει στο τελευταίο δεκάλεπτο (!). Να αναγνωρίσουμε στον κόουτς Σκαλόνι την έξτρα δυσκολία που του παρουσιάστηκε με τις υποχρεωτικές αλλαγές των δύο στόπερ του λόγω τραυματισμών, να σημειώσουμε ότι ο κύκλος αυτής της ομάδας με τους 30something κάπου εδώ έκλεισε για Μουντιάλ και να αποχαιρετήσουμε με τιμή τη μεγαλοσύνη της ιδιοφυϊας που οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν την πολυτέλεια να δουν σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Περισσότερη κουβέντα για τους ηττημένους σήμερα, παρά για τους θριαμβευτές οι οποίοι αν το καλοσκεφτούμε τελικά το πήραν… εύκολα. Δεν απειλήθηκαν ούτε από τους Γάλλους, ούτε από τους Αργεντινούς. Ούτε από τους Πορτογάλους! Πλάκα – πλάκα, μόνο οι Βέλγοι τους έβαλαν τα πολύ δύσκολα, μα είναι απίθανοι αυτοί οι Ισπανοί! Φοβεροί ακραίοι μπακ και στόπερ, εκπληκτικός τερματζής, οι καλύτεροι χαφ του κόσμου, ταυτότητα – χημεία ομάδας, γεια σας. Με εξτρέμ τον Μπαένα. Με φορ τον Οριανθάμπαλ. Με τον Γιαμάλ όχι στα high του, ένα γκολ έβαλε όλο κι όλο! Αλλά με σούπερ πάγκο, με πολλές τρομερές εναλλακτικές επιλογές, με τρόπο παιχνιδιού που ταιριάζει σ΄ αυτό το υλικό, με πάρα πολύ τρέξιμο, με πολυθεσίτες τύπου Ολμο που θα ζήλευαν όλοι οι προπονητές του κόσμου, με αυτοπεποίθηση φοβερή η οποία δεν διαταράχθηκε ούτε στον τελικό από τα… “mind games” των Αργεντινών. Σ’ ένα ματς στο οποίο… απλώς η μπάλα δεν έμπαινε μέσα και ο αντίπαλος είχε αρχίσει αν παίζει με τα νεύρα σου. Γιατί ήταν σταθερά ήρεμοι, συγκεντρωμένοι, ανώτεροι; Διότι ήταν τόσο μεγάλη η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων που είχαν εξαναγκάσει κοτζάμ Μέσι να κάνει θέατρο («πισώπλατη μαχαιριά» είναι η «σκηνή» στο α’ ημίχρονο της παράτασης) μπας και πάρει κάνα φάουλ ή μπας και… τιμωρηθεί ο Κουκουρέγια επειδή κάτι του είπε, δεν έχεις καμία ανάγκη να ξοδέψεις την προσοχή σου εδώ κι εκεί…
Το άξιζαν 100% οι Ισπανοί, χωρίς να είναι κάτι… εντυπωσιακό. Το εντυπωσιακό είναι η δουλειά που κάνουν εδώ και 25 χρόνια και χάρη στην οποία έχουν μετατρέψει την πιο loser ευρωπαϊκή εθνική ομάδα στην πιο winner! Με τη δική τους ταυτότητα, η οποία σε πολλούς μπορεί να μην αρέσει κι αυτό είναι σεβαστό. Με απίστευτα σερί, με νίκες σχεδόν σε όλους τους τελικούς που φτάνουν, με παραγωγή παικταράδων και μ’ έναν προπονητή του οποίου η ιστορία απαιτεί απ΄όλους μας τουλάχιστον ένα τεράστιο respect…
Μιας και μιλάμε για προπονητές, sorry, αλλά πρέπει να το καταθέσουμε. Πρώτον: αν ο Τούχελ είχε διαχειριστεί καλύτερα το τελευταίο ημίωρο του ημιτελικού με την Αργεντινή θα είχαμε δει σούπερ τελικό και όχι αυτή τη «σούπα» με την ντροπιαστική εμφάνιση της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας. Δεύτερον: αν ο Ντεσάν είχε αντιμετωπίσει με Plan B τους Γάλλους και χωρίς την παγκοσμίως γνωστή γαλλική αλαζονεία που απεικονίζεται ορισμένες φορές και στο ποδόσφαιρο του στυλ «εμείς έτσι παίζουμε, είμαστε οι καλύτεροι και έτσι θα νικήσουμε», θα μπορούσαμε επίσης να έχουμε δει ωραίο τελικό! Όχι… τσίρκο όπως τον μικρό τελικό, αλλά ένα Αγγλία – Γαλλία θα ήταν σίγουρα αλησμόνητο φινάλε…
Πηγή: Gazzetta
