Του Πολύδωρου Παπαδόπουλου
Υπάρχουν νίκες που κρίνονται στο σκορ και υπάρχουν εμφανίσεις που αφήνουν το αποτύπωμά τους στην ιστορία ενός Μουντιάλ. Η Ισπανία απέναντι στη Γαλλία ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν κέρδισε απλώς μια μεγάλη αντίπαλο. Υπενθύμισε σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο ότι, ακόμη και στην εποχή της δύναμης, της ταχύτητας και της αθλητικότητας, το πιο ισχυρό όπλο παραμένει το μυαλό.
Η Γαλλία έφτασε στον ημιτελικό έχοντας την εικόνα της πιο πλήρους ομάδας της διοργάνωσης. Με παίκτες παγκόσμιας κλάσης, σωματική υπεροχή και την ικανότητα να τιμωρεί κάθε λάθος του αντιπάλου. Απέναντι στην Ισπανία, όμως, όλα αυτά έμοιαζαν ξαφνικά ανεπαρκή. Για πρώτη φορά στη διοργάνωση, οι «Τρικολόρ» δεν μπόρεσαν να επιβάλουν ούτε τον ρυθμό ούτε την προσωπικότητα των μεγάλων ονομάτων τους.
Η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε επέβαλε από το πρώτο λεπτό τον δικό της νόμο. Όχι μέσα από αδιάκοπη κατοχή για την κατοχή, αλλά μέσω ενός παιχνιδιού που είχε ξεκάθαρο σκοπό. Κάθε πάσα, κάθε κίνηση χωρίς την μπάλα, κάθε αλλαγή πλευράς είχε στόχο να μετακινήσει τη γαλλική άμυνα, να ανοίξει χώρους και τελικά να εξαντλήσει έναν αντίπαλο που έτρεχε συνεχώς χωρίς να μπορεί να ανακτήσει τον έλεγχο.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της συγκεκριμένης Ισπανίας. Δεν σε νικά μόνο στο αποτέλεσμα. Σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να παίξεις το δικό σου ποδόσφαιρο. Οι Γάλλοι είχαν στιγμές κατοχής, όμως αυτές υπήρχαν επειδή οι Ισπανοί το επέλεγαν. Η πραγματική κυριαρχία δεν μετριέται μόνο στα ποσοστά κατοχής, αλλά στην ικανότητα να ελέγχεις το μυαλό και τις αποφάσεις του αντιπάλου.
Το πέναλτι που κέρδισε ο Λαμίν Γιαμάλ άλλαξε την ισορροπία του αγώνα, αλλά δεν καθόρισε την εικόνα του. Ο 19χρονος επιβεβαίωσε ότι το μεγαλύτερο προσόν του δεν είναι μόνο το ταλέντο του, αλλά η ωριμότητα με την οποία αντιλαμβάνεται το παιχνίδι. Αντί να επιχειρήσει να γίνει ο μοναδικός πρωταγωνιστής, λειτούργησε ως κομμάτι ενός συνόλου που ξέρει πότε πρέπει να επιταχύνει και πότε να διαχειριστεί τον ρυθμό.
Αντίστοιχα, ο Μικέλ Ογιαρθάμπαλ έκανε αυτό που κάνει σε όλη του την καριέρα. Δεν αναζητά τα πρωτοσέλιδα, ούτε τις εντυπωσιακές κινήσεις. Βρίσκεται πάντα εκεί που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει. Οι μεγάλες ομάδες χτίζονται πάνω σε τέτοιους ποδοσφαιριστές, που υπηρετούν το σχέδιο χωρίς να αναζητούν προσωπική δικαίωση.
Στην ίδια λογική κινήθηκε και ο Ουνάι Σιμόν. Δεν περιορίστηκε στις αποκρούσεις του, αλλά λειτούργησε ως ο πρώτος δημιουργός της ομάδας του, συμμετέχοντας στην ανάπτυξη και καλύπτοντας χώρους που ελάχιστοι τερματοφύλακες τολμούν να διαχειριστούν.
Ακόμη και οι απουσίες δεν αλλοίωσαν την ταυτότητα της «ρόχα». Ο Νίκο Γουίλιαμς δεν βρέθηκε στην καλύτερη κατάσταση, ο Πέδρι δεν έφτασε στα γνωστά του στάνταρ και ο Γιαμάλ αγωνίστηκε χωρίς να βρίσκεται στο απόλυτο επίπεδο ετοιμότητας. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα της ομάδας παρέμεινε αναλλοίωτη. Αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο ενός προπονητή: όταν το σύνολο λειτουργεί ανεξάρτητα από την κατάσταση των μονάδων του.
Η Ισπανία ήταν ανώτερη σε κάθε επίπεδο και δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.
Πλέον βρίσκεται μία νίκη μακριά από την κορυφή του κόσμου. Όχι επειδή διαθέτει τις πιο ακριβές μονάδες ή τους μεγαλύτερους σταρ, αλλά επειδή παρουσιάζει την πιο ολοκληρωμένη ποδοσφαιρική ιδέα του τουρνουά. Σε μια εποχή όπου όλοι αναζητούν τον επόμενο Μέσι, τον νέο Mπαπέ ή τον επόμενο Χάαλαντ, η Ισπανία υπενθυμίζει ότι το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να είναι ομαδικό άθλημα. Και όταν το σύνολο λειτουργεί με τέτοια αρμονία, ακόμη και οι μεγαλύτερες προσωπικότητες του αντιπάλου μοιάζουν να κυνηγούν… σκιές.
Η «ρόχα» ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για τον μεγάλο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχοντας την ευκαιρία να επιστρέψει στην κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά μετά το 2010. Μέχρι στιγμής έχει αποδείξει ότι η μεγαλύτερη δύναμή της δεν βρίσκεται στις ατομικές εμπνεύσεις, αλλά στην απόλυτη προσήλωση στο ομαδικό ποδόσφαιρο και στην πειθαρχημένη εφαρμογή ενός ξεκάθαρου αγωνιστικού πλάνου.
Πηγή: Gazzetta
