Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Εχω ξαναγράψει ότι εφέτος ο Ολυμπιακός στο Τσάμπιονς λιγκ, και λόγω του προγράμματος που προέκυψε αρκετά ζόρικο και εξαιτίας της κλήρωσης που δεν θα μπορούσε να είναι βατή, δεν βρήκε ούτε ένα αδιάφορο, και για αυτό εύκολο, αντίπαλο απέναντί του: από την Πάφο την πρώτη αγωνιστική, μέχρι την Μπάγερ Λεβερκούζεν την έβδομη όλοι κάτι διεκδικούσαν – κι αυτό δεν ισχύει για όλους όσους βρέθηκαν στην League Phase. Παρακολουθώντας την για μήνες πορεία του στην διοργάνωση, όσοι αγαπάνε τους υπολογισμούς έλεγαν πως μπορεί τελικά ο Αγιαξ να είναι η μοναδική ομάδα που θα βρει ο Ολυμπιακός και δεν θα έχει στόχο τίποτα πιο πολύ από μια νίκη γοήτρου. Αποδείχτηκε πως ούτε κι αυτό δεν θα συμβεί. Ο Αγιαξ θα παίξει όπως κι ο Ολυμπιακός απόψε τα ρέστα του. Όχι μόνο γιατί έχει κάποιες λίγες πιθανότητες να προκριθεί, αλλά κυρίως και γιατί θέλει κάτι που φέτος του έλειψε πολύ και το θεωρεί ιστορική του υποχρέωση: μια νίκη μπροστά στο κοινό του.
Το γύρισμα του διακόπτη
Ας θυμηθούμε μερικά πράγματα. Στις 25 του περασμένου Νοέμβρη ο Αγιαξ υποδέχτηκε την Μπενφίκα στο κατάμεστο γήπεδό του. Πριν το ματς οι ολλανδικές εφημερίδες έγραφαν πως από το αποτέλεσμα του παιγνιδιού θα βγει το συμπέρασμα ποια ομάδα από τις δυο αποτελεί την μεγαλύτερη απογοήτευση του εφετινού Τσάμπιονς λιγκ. Ο Αγιαξ έχασε δύσκολα 2-0. Την επόμενη έγινε ένα γκάλοπ στο οποίο οπαδοί ψήφισαν πως ο Αγιαξ δεν είναι απλά κακός, αλλά είναι η χειρότερη ολλανδική ομάδα που έχει εμφανιστεί στο Τσάμπιονς λιγκ: δεν ήταν πολύ άδικο ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως ο Αγιαξ δεν ήταν απλά χωρίς νίκη και είχε μηδέν βαθμούς σε πέντε ματς, αλλά είχε πετύχει 1 γκολ και είχε δεχτεί 16. Πριν την Μπενφίκα είχε χάσει 0-3 από την Γαλατά, 5-1 από την Τσέλσι, 0-2 από την Ιντερ και 4-0 από την Μαρσέιγ, κι ενώ στο πρωτάθλημα παρέπαιε. Δεν συνέβαινε τίποτα τυχαίο. Ο Αγιαξ ερχόταν από μια χρονιά που είχε χάσει ένα πρωτάθλημα ενώ είχε 10 βαθμούς διαφορά από την PSV κι από ένα άλλα προηγουμένως στο οποίο είχε βγει πέμπτος: τις ιστορίες αυτές τις είχα γράψει εδώ στο blog τον περασμένο Mάιο (το κομμάτι είχε τίτλο «το απίστευτο κάζο του Αγιαξ» – είναι μια ιστορια καταστροφής).
Ο Αγιαξ είχε αλλάξει πριν το περασμένο καλοκαίρι σε δυο χρόνια τέσσερις προπονητές και τρεις τεχνικούς διευθυντές: η κατηφόρα του είναι κατάσταση που έρχεται από μακριά. Η παραίτηση – απόλυση του Χάιντινγκα στις αρχές Νοεμβρίου, ενός άπειρου προπονητή αλλά παιδιού του Αγιαξ, είχε μεγαλώσει την δυσφορία. Σε συνθήκες απερίγραπτης γκρίνιας ο Αγιαξ δεν πήρε καν προπονητή: προβίβασε στην θέση τον Φρεντ Γκριμ, που είχε προσληφθεί για να δίνει συμβουλές ως βοηθός στον νεαρό Χάιντινγκα, όντας μεγαλύτερός του. Και ξαφνικά και σχεδόν ανεξήγητα ο διακόπτης γύρισε.
Εγινε πολύς λόγος, – όχι μόνο από μας λόγω του ματς με τον Ολυμπιακό, αλλά σε όλη την Ευρώπη – για τις δυο νίκες που πέτυχε ο Αγιαξ με ανατροπή στις δυο τελευταίες αγωνιστικές του Τσάμπιονς λιγκ, την μία με την Καραμπάκ (2-4) και την άλλη με την Βιγιαρεάλ (1-2), και τις δυο εκτός έδρας. Αλλά το ό,τι η ολλανδική ομάδα είναι καλά το μαρτυρούν όλα τα αποτελέσματά της μετά την ήττα από την Μπενφίκα. Ο Αγιαξ έχει 4 νίκες και 2 ισοπαλίες στα τελευταία έξι ματς στο πρωτάθλημα – και μεταξύ αυτών έχει μια νίκη με την Φέγενορτ, όσο εύκολη λέει ότι είναι το τελικό 2-0. Βέβαια εξακολουθώντας να τρελαίνει κόσμο έχασε 6-0 από την Αλκμααρ για το κύπελλο. Αλλά παίζοντας με πολλές ρεζέρβες: το ματς του κυπέλλου δεν προσφέρεται για συμπεράσματα – στο προηγούμενο είχε κερδίσει την Εξέλσιορ με 7-2 πάλι με αναπληρωματικούς.
Πολύ καλός τελευταία
Είδα τα δυο τελευταία παιγνίδια του, αυτό με την Βιγιαρεάλ κι αυτό με την Φόλενταμ: δεν μου φάνηκε σε κρίση. Μετά από μια συνέντευξη του γνωστού μας Χενκ Τεν Κάτε, ο κόουτς Φρεντ Γκριμ άλλαξε ρότα. Ο Τεν Κάτε μιλώντας στο Voetbal International είχε ζητήσει πριν ένα μήνα την απόλυση του έτσι κι αλλιώς προσωρινού προπονητή του Αγιαξ. Είχε πει πως θεωρεί απαράδεκτο τον τρόπο που αγωνίζεται η ολλανδική ομάδα, είπε πως το σύστημα 5-4-1 δεν ταιριάζει στον Αίαντα και το υλικό του και ότι θεωρεί πως θα ήταν καλύτερο για την ομάδα να πάρει αμέσως διαζύγιο από τον Γκριμ ώστε ο νέος προπονητής να ξεκινήσει από τώρα να διαμορφώνει την ομάδα της επόμενης σεζόν δουλεύοντας και ζητώντας ενισχύσεις. Ο Τεν Κάτε μάλλον εισακούστηκε. Ο Αγιαξ έπαιξε στα δυο τελευταία ματς 4-3-3 και πολύ καλά. Και έχει και πάγκο. Με την Βιγιαρεάλ ο Ιτακούρα, ο Φις Τζιμ και ο Νορβηγός Όλιβερ Έντβαρντσεν που μπήκαν στο ματς του έδωσαν κίνηση στο πλάι και ταχύτητα: το γκολ της νίκης απέναντι στους Ισπανούς που δεν μπορούσαν να κάνουν κατοχή μπάλας απλά άργησε να ρθει. Με τη Φόλενταμ το σχήμα δεν άλλαξε, και υπήρχε και μια σημαντική επιστροφή: ο διεθνής φορ Βάους Βέρχοστ επέστρεψε μετά από μήνες απουσίας -δύσκολα θα βγάλει τον Δανό Ντόλμπεργκ από την αρχική ενδεκάδα αλλά δεν αποκλείεται να χρησιμοποιηθεί. Ο Αγιαξ και στα δυο ματς ήταν οργανωμένος, κινούσε καλά την μπάλα χάρη στον Κλάσεν, την σήκωνε όποτε έπρεπε (και τα δυο γκολ απέναντι στην Φόλενταμ ήρθαν με κεφαλιές) και δεν είχε ταραχές στην άμυνα. Ναι ο 18χρονος Μπουμαν και ο 21χρονος Μπας ως στόπερ δεν έχουν πείρα. Αλλά τα σωματικά προσόντα δεν τους λείπουν. Και είναι και επικίνδυνοι στις στημένες φάσεις.
Γιατί γύρισε ο διακόπτης; Από όσο καταλαβαίνω για ένα απλό λόγο: γιατί σε όλο το διάστημα των κακών αποτελεσμάτων δεν μπήκαν στο στόχο της σκληρής κριτικής οι παίκτες της ομάδας. Είναι περιουσιακό στοιχείο, πρέπει να φέρουν χρήματα, πολλοί είναι πάλι νεότατοι, δεν πρέπει να απαξιώνονται. Ο τρόπος εμπιστοσύνης απέδωσε: την πληρώνουν προπονητές, διοικητικοί παράγοντες κτλ. Αλλά οι παίκτες όχι. Κανείς δεν άρχισε να φωνάζει ότι στις μεταγραφές του Ιανουαρίου πρέπει να φύγουν όλοι, να ρθουν άλλοι και άλλα τέτοια ωραία μεσογειακά.
Ποιους
Ολοι ξέρουμε τι θα κάνει ο Ολυμπιακός και με ποιους θα παίξει. Θα είναι περίπου οι ίδιοι που αγωνίστηκαν με την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Σίγουρα ο κόουτς Μεντιλίμπαρ θα ψάχνει τρόπο να χωρέσει τους ΕλΚαμπί, Ταρέμι, Τσικίνιο – επειδή ο Ζέλσον δεν μπορεί να λείψει δεν αποκλείω να δούμε τον Ροντινέι μπακ και τον Τσικίνιο στο πλάι. Ολοι λένε πως η άμυνα του Αγιαξ είναι ευάλωτη το μαρτυρούν άλλωστε τα 21 γκολ που έχει δεχτεί στη League Phase της διοργάνωσης: τρία σε κάθε ματς. Αλλά ο Ολυμπιακός μέχρι τώρα παίρνει το αποτέλεσμα που θέλει στην διοργάνωση, μόνο αν δεν δεχτεί γκολ κι αυτό πρέπει να είναι ο στόχος του. Κι απέναντι στον Αγιαξ, που θέλει μια νίκη μπροστά στο κοινό του που τόσο έχει πικράνει φέτος, θα χρειαστεί μεγάλη προσοχή.
Ο Ολυμπιακός θα το δει σαν τελικό. Οι τελικοί είναι ματς λεπτομερειών. Ο Αγιαξ δεν αγαπάει τις λεπτομέρειες – γενικά δεν αγαπάει το στρες. Αλλά τα τελευταία χρόνια έχει παίξει πολύ με ελληνικές ομάδες (ασταμάτητα με τον ΠΑΟΚ, δυο φορές με την ΑΕΚ, δυο με τον ΠΑΟ) και καμία τελικά δεν τον στεναχώρησε. Εφτασε η ώρα μια αληθινά να τον στεναχωρήσει; Θα το δούμε το βράδυ. Αλλά το πράγμα δεν θα είναι καθόλου απλό.
Πηγή: Karpetshow
