Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ προχώρησαν με νίκες στην Ευρωλίγκα: απλή και κάπως διαδικαστική αυτή του Ολυμπιακού απέναντι στην Μπασκόνια (90-80), καθοριστική για την συνέχεια αυτή του Παναθηναϊκού με τον Ερυθρό Αστέρα (82-74). Δεν βρισκόμαστε σε μια στιγμή της σεζόν που μπορούμε να περιμένουμε πολύ θεαματικές βελτιώσεις. Οι ομάδες είναι σχηματισμένες. Ο,τι θα συμβεί από εδώ και πέρα είναι ζήτημα ατομικής απόδοσης. Φυσικά, επειδή μιλάμε για μπάσκετ και προπονητικής διαχείρισης. Και δεν εννοώ μόνο επιλογών κατά την διάρκεια του αγώνα. Με αυτό θα ασχοληθώ λίγο πιο πολύ αυτή την φορά.
Εκανε απλά την δουλειά του
Ο Ολυμπιακός βρήκε την Μπασκόνια δύο μόλις μέρες μετά το σπουδαίο παιγνίδι του με την Φενέρ. Επρεπε να την κερδίσει και αυτό έκανε. Για να το κάνει χρειάστηκε απλά το σταθερό και αποδοτικό παιγνίδι των ψηλών του: ο Μιλουτίνοφ και ο Ταρίκ Τζόουνς απέναντι σε μια ομάδα χωρίς σέντερ ανάλογης ποιότητας έκαναν πάρτι – και κοντά τους θα έβαζα και τον Βεζένκοφ που χάρη στην τρομερή μπασκετική εξυπνάδα του έπαιξε πολύ κοντά στο καλάθι τελειώνοντας κι αυτό το ματς με 9/11 δίποντα την στιγμή που το μακρινό του σουτ δεν λειτουργούσε. Γενικά ο Ολυμπιακός είχε κακό τρίποντο (μόλις 4/22 σουτ) κι αυτό συμβαίνει όταν ο Φουρνιέ δεν είναι σε καλό βράδυ. Γενικά ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να είναι θεαματικός όταν οι γκαρντ του επιθετικά δεν παίρνουν προσπάθειες (ο Γουόκαπ είχε 2 πόντους με μόλις 3 σουτ, ο Μόρις έμεινε άποντος κι ο Τζότσεφ ευστόχησε στο μόνο σουτ που δοκίμασε) αλλά το πράγμα κάπως ισορρόπησε χάρη στις αρκετές ασίστ (25) και τα πολλά κλεψίματα (12).
Στην τελική ευθεία ο Ολυμπιακός χρειάζεται καθαρό μυαλό και νομίζω τίποτα άλλο. Είναι πλέον πολύ γεμάτος, είναι πολύ αξιόπιστος στην έδρα του, έχει τα θεματάκια του στον «άσσο», αλλά έχει μάθει να ζει με αυτά. Κυρίως είναι μια ομάδα που μπορεί να εναλλάσσει πρωταγωνιστές και τρόπους. Με την Φενέρ σήκωσε το βάρος ο Φουρνιέ, με την Μπασκόνια ο Ολυμπιακός έπαιξε λίγο πιο πολύ μεθοδικά – λίγο περισσότερο «μπάσκετ Μπαρτζώκα» – για αυτό το ματς ήταν λιγότερο θεαματικό: ο Ολυμπιακός κέρδισε τα τρία δεκάλεπτα μετά το πρώτο με μικρές διαφορές, αλλά ήταν ψύχραιμος στο τέλος και διατήρησε το μικρό του αβαντάζ χωρίς μεγάλα ρίσκα παρά τα αρκετά λάθη, αποτέλεσμα νομίζω κυρίως της κούρασης που του άφησε το ματς με την πρωτοπόρο και πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρ.
Αν κάτι πρέπει να προσέξουν όλοι είναι πάντως τα νεύρα τους. Τα συνεχόμενα ματς είναι (και) δοκιμασίες νεύρων. Τα ξεσπάσματα που είδαμε από τον Μπαρτζώκα στο ματς στο Ντουμπάι και από τον Φουρνιέ στο παιγνίδι με τον Πανιώνιο μαρτυρούν μεταξύ άλλων και ότι υπάρχει αρκετό στρες. Είναι λογικό να υπάρχει, αλλά είναι και νωρίς να εκδηλώνεται τόσο έντονα. Κυρίως γιατί τα αληθινά σημαντικά και τα δύσκολα είναι για τον Ολυμπιακό μπροστά.
Πάντα το θέμα είναι ο Ναν
Αντίθετα για τον ΠΑΟ τα δύσκολα έχουν αρχίσει εδώ και καιρό. Η νίκη με τον Αστέρα ήταν απαραίτητη, ειδικά μετά τις νίκες της Μονακό με την Εφές, της Μπαρτσελόνα στο ισπανικό ντέρμπι με την Βαλένθια, της Ζαλγκίρις απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης και της Ντουμπάι με την Μπάγερν Μονάχου. Το γεγονός ότι ο ΠΑΟ γνώριζε όλα αυτά τα αποτελέσματα μεγάλωσε το στρες κι αυτό φάνηκε: για τρία δεκάλεπτα ο ΠΑΟ έπαιζε με την φωτιά. Ο Αταμάν για τρία δεκάλεπτα παρακολουθούσε το σόου του Μακιντάιερ προσπαθώντας να τον περιορίσει, μέχρι που βλέποντας την τεράστια επιθετική δυσκολία στο τρίτο δεκάλεπτο (παρά την πολύ καλή άμυνα) αποφάσισε να αλλάξει ρότα και να ασχοληθεί πιο πολύ με τον ΠΑΟ.
Η επιλογή μιας σούπερ επιθετικής πεντάδας (με Σλούκα, Ναν, Ρογκαβόπουλο, Ντέιβις και Χουάντσο) επέτρεψε στον ΠΑΟ να κάνει ό,τι δεν έκανε για σχεδόν τριάντα λεπτά, δηλαδή να πιέσει και να τρέξει αφενώς και να βρει τα σωστά σουτ στην επίθεση αφετέρου. Ο γρήγορος ρυθμός βραχυκύκλωσε τους Σέρβους που έκαναν ένα καταστροφικό φινάλε με τον Μπάτλερ να παίρνει το ένα σουτ μετά το άλλο αγνοώντας τους πάντες. Ο ΠΑΟ άλλαξε εντελώς όταν ο Σλούκας έβαλε τάξη κι όταν ο Ρογκαβόπουλος βοήθησε τον Χέις Ντέιβις που για μεγάλο μέρος του ματς πάλευε μόνος του. Όπως με την Ζαλγκίρις πάλι ο Χουάντσο δίνει λύσεις στην άμυνα και πάλι βρίσκει το κρίσιμο σουτ στο τέλος: είναι παράδοξο αλλά ο Ισπανός με 5 μόλις πόντους σε καθένα από αυτά τα δυο ματς γίνεται «παίκτης-κλειδί» στο φινάλε. Βέβαια το ματς λέει κυρίως κάτι άλλο: πως όσους παίκτες κι αν αποκτήσει ο ΠΑΟ ο παίκτης που πρέπει να έχει πάντα την πρέπουσα απόδοση είναι ο Ναν καθώς από τα κέφια του εξαρτιόνται όλα. Χθες η διαφορά της απόδοσής του ανάμεσα στα πρώτα τρία δεκάλεπτα και στο τελευταίο καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα: το 29-12 του τέλους είναι πολύ δικό του και κάνει και κατανοητό το βραχυκύκλωμα του ΠΑΟ στα ματς που έλειψε.
Ο καυγάς με τον Χολμς
Ο Αταμάν άφησε έξω τον Χολμς κι από την μέρα που ήρθε ο Ντέιβις έχει μειώσει πολύ τον χρόνο του Μίτογλου. Από τη μια δεν χωράνε όλοι και από την άλλη ο Τούρκος δεν είναι καθόλου συνηθισμένος να μοιράζει τον χρόνο με το ρολόι κι αυτό το ξέρουμε. Ξέρουμε επίσης ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα βάλει δημοσίως με κάποιον παίκτη που δεν τον ικανοποιεί κι αυτό έγινε με τον Χόλμς προς υπεράσπιση του οποίου έτρεξε και η γυναίκα του! Ο Αταμάν δεν θα αλλάξει τρόπους, αλλά πρέπει να περιορίσει λίγο τα δημόσια σχόλια του γιατί καθώς φαίνεται υπάρχουν και παίκτες που αυτά δεν τα αντέχουν: δεν είναι όλοι σαν τον Χουάντσο. Ο ΠΑΟ είναι λίγο θηριοτροφείο και ο προπονητής του το ξέρει καλά: έχει να κάνει με πολλά μεγάλα και κομμάτι δύσκολα παιδιά. Αλλά η τακτική «τους-τσιγκλάω-δημόσια- για- να –τους- δω- να αντιδρούν» σε ένα φινάλε με τόση πίεση δεν είναι ό,τι καλύτερο: εκτός κι αν ο κόουτς πιστεύει πως η λύση είναι ακόμα περισσότερη ένταση εντός κι εκτός γηπέδου.
Η επόμενη εβδομάδα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και για τους δυο. Ο Ολυμπιακός στην Βαλένθια πρέπει να δείξει πρόοδο εκτός έδρας: η υπέροχη ομάδα του Μαρτίνεθ περνά μια περίοδο κάμψης. Ο ΠΑΟ δεν έχει περιθώρια για στραβοπάτημα ούτε με την Ντουμπάι, ούτε με την Μονακό. Αν πάρει αυτά τα ματς μπορεί να τερματίσει ψηλά. Αλλιώς το θρίλερ στο οποίο ποικιλοτρόπως συμμετέχει καιρό τώρα θα συνεχιστεί με νέα επεισόδια.
Πηγή: Karpetshow
