Του Νίκου Παπαδογιάννη
Να, λοιπόν, που διαβάζεται και αντίστροφα η στριφνή εξίσωση των γουίκεντ της αδράνειας. Δεν είναι απαραίτητα καταστροφικό, το ρεπό του Σαββατοκύριακου.
Ο Παναθηναϊκός, που δίνει δύο αγώνες την εβδομάδα, πίεσε το κουμπί της αυτοκαταστροφής όχι σε κάποιο ευρωπαϊκό γήπεδο, αλλά στο κλειστό που φέρει το όνομα ενός Έλληνα μασίστα, στην Πάτρα, στη διοργάνωση του απολύτως τίποτε. Ο Ολυμπιακός, πάλι, εργάστηκε απερίσπαστος επί μία συναπτή εβδομάδα και παρέδωσε στο ξαφνιασμένο κοινό του ένα μικρό αριστούργημα, απέναντι σε αντίπαλο που είχε πάρει το νούμερό του τα προηγούμενα χρόνια και έχει στο τιμόνι του τον κορυφαίο, ίσως, προπονητή της νέας γενιάς. Ο Κεστούτις Κεμζούρα έμαθε καλά τα χούγια του Σάρας Γιασικέβιτσιους όταν συνεργάστηκε μαζί του στην Εθνική Λιθουανίας και έκανε τα πατριωτάκια του να κουτουλάνε. Για πρώτη φορά μετά από τρεις νύχτες φουρτούνας, η θάλασσα στο λιμάνι θα ξημερώσει γαλήνια. Η ομάδα που άλωσε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης και πούλησε ακριβά το τομάρι της στο Μιλάνο παρέδωσε τα όπλα άνευ όρων στον Πειραιά.
Άτιμο πράγμα το μπάσκετ, έτσι; Εκείνο που τείνουμε να ξεχνάμε όταν μιλάμε για τον Ολυμπιακό, είναι ότι ο συνδυασμός πείρας, ποιότητας και συνοχής των βασικών παικτών του αποτελεί σπάνιο πλεονέκτημα στις κακοτοπιές. Ο Κεμζούρα πόνταρε στο κουαρτέτο των τίτλων στο τζάμπολ του αγώνα και ξανά στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου, για να δώσει τον τόνο με τη βοήθεια του μετρ της άμυνας Κόνιαρη. Για μια φορά ο πάγκος του Λιθουανού ήταν γεμάτος, αφού οι περπατημένοι Ρότσεστι, Ριντ έμαθαν τα κατατόπια με τις προπονήσεις και ανέβασαν τον δείκτη της αποτελεσματικότητας. Ο αξιόπιστος Μπράντον Πολ συμπλήρωσε τον πυρήνα των οχτώ μπροστάρηδων, ενώ ο ξεχασμένος Μπάλντγουιν ήρθε από το πουθενά για να προσθέσει ένα χρήσιμο για το αμυντικό πλάνο της ομάδας δυναμικό κορμί. Ο Ολυμπιακός λάνσαρε και τους δώδεκα παίκτες του από το πρώτο ημίχρονο κιόλας και τα όποια προβλήματα φυσικής κατάστασης πέρασαν απαρατήρητα. Εκτός του Πρίντεζη που έγραψε 30άρα, ουδείς ξεπέρασε τα 24 λεπτά συμμετοχής. Καλύτερα να μη θυμηθώ τα αντίστοιχα νούμερα του χθεσινού Παναθηναϊκού.
Ο Ολυμπιακός ζορίστηκε όσο έψαχνε το μακρινό σουτ, αλλά η καλή άμυνα βοήθησε ώστε να λυθούν τα χέρια αμέσως μετά την ανάπαυλα και τα τρίποντα έπεσαν βροχή από πέντε διαφορετικούς παίκτες: Πρίντεζης, Κόνιαρης, Σπανούλης, Ρότσεστι, Πολ. Ένα στα εννέα στο πρώτο ημίχρονο, 7/17 στο δεύτερο. Οι δύο σέντερ άφησαν το ίχνος τους με 5 τάπες, 24 πόντους, 8/10 σουτ και 10 ριμπάουντ. Αλλά ήταν ο Βασίλης Σπανούλης αυτός που εκτέλεσε τον παλιό του συνοδοιπόρο, με μία εμφάνιση βγαλμένη από τα παλιά. Η εύκολη ανάλυση θα τοποθετήσει τα θαυμαστικά δίπλα στους 16 πόντους ή στις 7 ασίστ, αλλά τα δικά μου μάτια εντυπωσιάστηκαν περισσότερο από τις τέσσερις καταπληκτικές άμυνες που έβγαλε ο 38χρονος κάπτεν του Ολυμπιακού. Όχι μόνο στην περιφέρεια όπου είχε αντιπάλους στο μπόι του, αλλά και στο ναρκοπέδιο της πίσω γραμμής.
Ο Ολυμπιακός της Παρασκευής δεν ήταν ούτε αδιάβαστος ούτε αδιάφορος. Αφήνω στην άκρη το θαύμα της Μόσχας που χρειάζεται χαρτορίχτρες για να εξηγηθεί και τονίζω ότι πέρασε καιρός από την προηγούμενη φορά που οι «κόκκινοι» είχαν πλάνο, αυτοσυγκέντρωση, αλτρουισμό και πάθος. Ξεχωριστή μνεία αξίζει ο άνθρωπος που στην πατρίδα του αποκαλείται «Κέστας», για τις τολμηρές αποφάσεις που του χάρισαν σειρά από προπονητικές λύσεις. Όταν ο Κεμζούρα είδε τη Ζαλγκίρις να ξεφεύγει (25-31), πόνταρε σε μία περιφερειακή γραμμή αμυντικά αδύναμη, αλλά ικανή στη δημιουργία και στο σκοράρισμα: Σπανούλης και Ρότσεστι μαζί. Ο Ολυμπιακός σκάρωσε αστραπιαίο σερί 10-2 και έκοψε τη φόρα των Λιθουανών. Αργότερα, στην τελική ευθεία του παιχνιδιού, ο Κεμζούρα έστειλε στο παρκέ ένα σχήμα που θύμιζε …Εθνική Ελλάδας, με έναν μόνο χειριστή και τους Πολ, Παπανικολάου στις «πλάγιες» θέσεις. Στην πρώτη της κιόλας απόπειρα, αυτή η πεντάδα δεν έφτασε ούτε στη σέντρα. Αμέσως μετά όμως πέτυχε 8 αναπάντητους πόντους, ανέβασε το σκορ στο 74-61 και καθάρισε τη μπουγάδα.
Αυτή η νίκη ήταν ένεση οξυγόνου για τον Ολυμπιακό, ο οποίος προβάρει τα γερμανικά του για το περίεργο τριήμερο που τον περιμένει στην πατρίδα του Γκέτε και του Μπετόβεν. Σε αυτή την Euroleague όπου οι πραγματικά καλές ομάδες είναι λίγες και οι ισορροπίες εύθραυστες, ένας μήνας επιτυχιών μπορεί να αναστήσει τον μισοπεθαμένο ή να ρίξει στον γκρεμό αυτόν που βιάζεται να τρέξει πριν μάθει να περπατάει.
Πηγή: Gazzetta
