Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Υπάρχουν οι στιγμές που…θα πλήρωνες για να κρυφακούς. Και, όχι, δεν εννοώ αυτό που νομίζετε. Συζητήσεις μεγάλων ανδρών, στο τηλέφωνο. Θα πλήρωνα, να ήμουν “από μια μεριά” και να κρυφάκουγα αυτά που έλεγαν προ ημερών στο Αγρίνιο χαλαροί, μάλλον πάνω από τερψιλαρύγγια και ηδύποτα, Κούμαν με Αναστασίου. Το φαντάζομαι να πηγαίνει κάπως έτσι. “Γιάννη, αυτά σου δείχναμε για το ποδόσφαιρο όλα εκείνα τα χρόνια στην Ολλανδία;” – “Ρόνι, έλα να κάνεις τον προπονητή στην Ελλάδα και μετά μιλάς”
Ο προπονητής Αναστασίου, ξεκάθαρα ήταν ένας “Ολλανδός” που εργαζόταν στην Ελλάδα. ‘Η στο Βέλγιο. ‘Η στην Κύπρο. ‘Η στην Αγγλία. ‘Η στην Ολλανδία. Σήμερα, ο προπονητής Αναστασίου είναι ένας “Ελληνας” που εργάζεται στην Ελλάδα, τελεία. Η χρονιά εφέτος, όχι ένα ματς του Παναιτωλικού ή δύο, όλα τα ματς του Παναιτωλικού από την πρώτη αγωνιστική τον Αύγουστο στην Τούμπα ως και την Τετάρτη με τον Παναθηναϊκό, μας αποκαλύπτει την ελληνική στροφή…στην κρίσιμη ηλικία. Sorry, Yannis!
Αντί να περνά στην ομάδα του μερικά από τα πράγματα που έμαθε στην Ολλανδία ή από την Ολλανδία, ένας ομολογουμένως αριστούχος εκεί μαθητής και ως ποδοσφαιριστής και ως προπονητής, βλέπεις (τον ένα μετά τον άλλον) τους αγώνες στο πρωτάθλημα και καταλαβαίνεις ότι πλέον είναι σαν να του περνά η Ελλάδα πράγματα στην προσέγγιση της ομάδας του για το ποδόσφαιρο.
Να περιμένουμε στη σέντρα, να κλείνουμε τον άξονα και να ‘ναι ο πιο αναντικατάστατος παίκτης στην ενδεκάδα ένας σέντερ-μπακ που τον βάζουμε στη θέση-έξι μπροστά από τους σέντερ-μπακ, να στέλνουμε τον αντίπαλο υποχρεωτικά στις πτέρυγες όπου πράγματι έχουμε μεριμνήσει οι πλευρές μας να είναι δυνατές, δύο καλοί στόπερ κι ένας καλός γκολκίπερ να διαχειρίζονται ό,τι έρχεται από το πλάι μες στην περιοχή, αυτά.
Και να ξέρουμε πως, ανάλογα με την ανισορροπία ή την αφέλεια των άλλων, σίγουρα στο ανοιχτό γήπεδο θα μας βγουν δυο-τρεις υποσχόμενες μεταβάσεις να τις εξαργυρώσουμε με τον Καρέλη και τους γρήγορους εξτρέμ. Είναι σαφές ότι πρόκειται για μία προσέγγιση που δεν προέκυψε, σαν αλλαγή πλεύσης, μέσα από γεγονότα στη ροή της περιόδου. Δεν κάηκαν σε κάποιον χυλό, ώστε να φυσάνε ύστερα και το γιαούρτι.
Η προσέγγιση ήταν προμελετημένη, ευθύς εξαρχής. Ακριβώς επάνω σε αυτή τη γραμμή άλλωστε, ολοφάνερα, σχεδιάστηκε το ρόστερ της σεζόν. Και σχεδιάστηκε, για τον συγκεκριμένο τρόπο παιγνιδιού, σωστά. Υπό την έννοια ότι, οι παίκτες φέρουν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά που τους κάνουν συμβατούς με τον τρόπο. Οπότε, μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, τον έχουν μάθει νεράκι.
Και μες απ’ τα παιγνίδια, δένουν και βελτιώνονται. Η εξέλιξη του μικρού Αποστολάκη για παράδειγμα, εβδομάδα με εβδομάδα, είναι ραγδαία. Γενικώς ο Γιάννης είναι ο προπονητής που θέλεις να έχεις, τη στιγμή που είσαι ποδοσφαιριστής και αναζητείς το start ή το restart. Αποδεδειγμένα. Μαυρίας, Κολοβός, Χουχούμης, Χατζηθεοδωρίδης, Καρέλης, τώρα και Μπακάκης.
Ο τρόπος τον οποίο η ομάδα έχει αποστηθίσει, η ταυτότητά της στους αγωνιστικούς χώρους, άλλοτε θα κάτσει κι άλλοτε όχι. Αν κανείς παρατηρήσει, ουδέποτε ο Παναιτωλικός έχει βάλει στη σειρά δύο νίκες εφέτος. Διότι η υπόθεση-νίκη, επαφίεται στο να…κάτσει. Μία Κυριακή, μπορεί. Δύο σερί, αυτομάτως η πιθανότητα συρρικνώνεται. Ετσι, δύσκολα ο Παναιτωλικός θα καταφέρει να γίνει (δεν μιλάμε για κάτι φοβερό και απρόσιτο, ας πούμε ένας δεύτερος) Βόλος.
Μια ομάδα δηλαδή, με μια κάποια αλεγρία. Να πουλάει και ολίγη τρέλα. Να την ψάχνεις, ποια μέρα και τι ώρα παίζει, για να στηθείς και να τη δεις από προσμονή ότι κάτι ενδιαφέρον θα δεις. Ετσι όπως παίζει ο Παναιτωλικός, ναι, με συνέπεια, ναι, με συγκέντρωση, ναι, με οργάνωση, πάντοτε το πιο πολύ που θα αποκομίζει στον χρόνο, είναι μια (σχετική) ασφάλεια σε σχέση με το τι συμβαίνει, στη βαθμολογία, πίσω του. Δεν είναι ο τρόπος, για να τολμήσει να κοιτάξει μπροστά.
Απέναντι σε αυτό, είδαμε ένα Παναθηναϊκό που προχωρεί με ό,τι του έχει απομείνει, για να κλείσει τον πρώτο γύρο ανώδυνα κι έπειτα να ηρεμήσουν, να ξεκουραστούν, να ενισχυθούν, να επανέλθουν. Την Τετάρτη ο Παναθηναϊκός πήγε…εκεί που ήθελε ο Παναιτωλικός. Στα πλάγια. Στο ένα πλάι, για την ακρίβεια. Το αριστερό. Διότι το δεξιό τρίγωνο, εμφανίστηκε αργοπορημένο. Και περίμεναν, οι παίκτες του Παναθηναϊκού, πότε θα προκαλέσουν τη στιγμή τους. Ηξεραν, πως θα τη βρουν. Και πως με αυτή, θα νικήσουν.
Αρκεί να μη τους είχε πιάσει κορόιδα ως τότε, σε αντεπίθεση, ο Παναιτωλικός. Αλλη μία φορά, ο Μπρινιόλι το φρόντισε να μη συμβεί. Ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της ομάδας, ο τερματοφύλακάς της, σε αυτόν τον πρώτο γύρο. Ο Γιοβάνοβιτς επαίνεσε στα σχόλιά του, τον Παναιτωλικό. Η δική μου οπτική είναι ότι ο κάθε Παναθηναϊκός για να πιέζεται και να γίνεται στ’ αλήθεια καλύτερος, και στη Σούπερ Λιγκ και στην Ευρώπη αύριο-μεθαύριο, έχει ανάγκη να τον πιέζει ένας καλύτερος Παναιτωλικός.
Πηγή: Sdna
