Του Δημήτρη Καρύδα
Ιδού λοιπόν τα χάλια μας… Διότι όσο και να θέλεις να βρεις δικαιολογίες αν δεν μπορείς ακόμη και με τα…..τρίτα της εθνικής ομάδας να νικήσεις τις υπερδυνάμεις της Ρουμανίας και της Πορτογαλίας τότε το πρόβλημα σου ως ελληνικό μπάσκετ είναι πολύ πολύ σοβαρό! Όταν έχεις γίνει η χαρά του ψαρά και του ξυλοκόπου του Ευρωπαϊκού μπάσκετ (με όλο το σεβασμό στα δύο επαγγέλματα) πρέπει να ψαχτείς πολύ βαθιά.
Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί εμφανίσαμε αυτή τη σύνθεση στα δύο παράθυρα του παγκοσμίου. Επειδή ξέραμε ότι έχουμε προκριθεί και κουτσά στραβά θα τα βγάζαμε πέρα; Τότε, όσοι συμμετείχαν αυτής της απόφασης είναι ξεκάθαρα υπόλογοι. Αν δεν σκεφτήκαμε (πράγμα απίθανο) ότι κουβαλάμε τα αποτελέσματα στην επόμενη φάση τότε πάλι υπάρχει ζήτημα. Πριν και πάνω από όλα όμως έχουμε υπερεκτιμήσει την ποιότητα των Ελλήνων παικτών πίσω από μια μικρή ελίτ και τη βιτρίνα των πρωτοκλασάτων παικτών. Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά όπως αποδεικνύεται κάθε φορά που υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις ότι το βάθος του ελληνικού μπάσκετ είναι αυστηρά περιορισμένο. Μετά από μια δεξαμενή 15-18 παικτών υπάρχει το χάος αφού ο Σπανούλης ή ο εκάστοτε ομοσπονδιακός είναι υποχρεωμένος να καλεί παίκτες που είτε δεν παίζουν καθόλου στις ομάδες τους, είτε είναι πρωταγωνιστές αλλά στο χαμηλό επίπεδο ενός χαμηλού επιπέδου πρωταθλήματος. Δυστυχώς οι συγκεκριμένοι παίκτες είναι χειρότεροι από τους καλούς Ρουμάνους που παίζουν στο Ρουμάνικο πρωτάθλημα. Για τους Πορτογαλους να μην το συζητάμε καλύτερα γιατί 4-5 παίκτες τους παίζουν στο Ισπανικό πρωτάθλημα!
Δικαιολογίες και περί συστήματος δεν υπάρχουν. Έτσι ήταν πάντα τα παράθυρα, έτσι θα μείνουν και θα είναι εσαεί. Αν δεν μας αρέσει που βρεθήκαμε στη θέση του κορόιδου ας πράτταμε διαφορετικά. Και άλλοι είχαν παίκτες που έπαιζαν 70 και 80 ματς στη σεζόν αλλά τους είδαμε στα παράθυρα. Ο Χεζόνια πήγε να παίξει παιχνίδι κόντρα στη Κύπρο για παράδειγμα! Μήπως και το πρόβλημα τελικά είναι ξεκάθαρα πρόβλημα νοοτροπίας και όχι κούρασης; Ο Παπανικολάου δεν ήταν κουρασμένος δηλαδή από μια σεζόν 70-80 αγώνων; Ακούει εθνική και τρέχει πρώτος λες και θα υπήρχε μισός άνθρωπος να τον ψέξει αν έκανε διακοπές με τις κόρες του. Μεταφέρει τη νοοτροπία του επαγγελματία και του σοβαρού στην εθνική. Οι υπόλοιποι είναι επαγγελματίες μόνο στα μηδενικά του συμβολαίου τους. Χίλιες φορές να έβαζε ο Σπανούλης την εθνική νέων στα δύο αυτά παιχνίδια. Να στείλει ένα συγκεκριμένο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Τι θα παθαίναμε ακριβώς αν συνέβαινε αυτό; Θα χάναμε δύο παιχνίδια και θα μπαίναμε με 3-3 στην επόμενη φάση! Μα το ίδιο πράγμα μας έχει συμβεί αυτή τη στιγμή. ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΛΡΙΒΩΣ και δεν νιώθουμε και καθόλου μα καθόλου καλά. Την εθνική νέων θα τη χειροκροτούσαμε. Ο Σπανούλης ανήκει σε μια κατηγορία παικτών που ήταν πάντα εκεί και πάντα πήγαινε πρώτος στα προσκλητήρια της εθνικής. Το έκανε και απόμαχος του μπάσκετ όταν τον έψησε ο Πιτίνο που μάλιστα μου είχε πει χαρακτηριστικά: ‘’Σιγά το δύσκολο να πείσεις τον Μπίλυ να παίξει στην εθνική ομάδα’’. Δίπλα έχει τον Νίκο Ζήση που επίσης έχει κολλήσει γαλόνια και ένσημα.
Ισως είναι η στιγμή να βγουν μπροστά να παρουσιάσουν στα επόμενα παράθυρα μια ομάδα με παιδιά που θα την αγαπάνε αληθινά και ας μην πάμε στο παγκόσμιο. Αν και πολύ φοβάμαι βλέποντας τη βαθμολογία της επόμενης φάσης ότι στο Κατάρ δεν θα πάμε ανεξάρτητα ρόστερ εθνικής στα παράθυρα. Ας κάνουμε από κάπου μια αρχή έχοντας ζυγίσει και υπολογίσει τα ρίσκα και το ενδεχόμενο μιας αγωνιστικής αποτυχίας. Να μπουν όμως θεμέλια και βάσεις με παίκτες που θα είναι ‘’στρατιώτες’’ της ομάδας για την επόμενη δεκαετία και δεν θα τη βλέπουν ως ένα ευκαιριακό εφαλτήριο για την καριέρα τους ή ως αναγκαία αγγαρεία για να μην τους κράξουν οι δημοσιογράφοι.
Θέλω να πιστεύω ότι σε μια υγιή ανανέωση κυττάρων και μια αλλαγή νοοτροπίας η ομοσπονδία θα είναι η πρώτη που θα σαλπίσει την έναρξη. Εκτός αν ισχύει κάτι που δεν θέλω να πιστέψω και θα μας φέρει πίσω στην θλιβερή εποχή του Βασιλακοπουλισμού: Ότι για αυτή τη διοίκηση της ΕΟΚ η εθνική είναι ένα φέουδο, ένα τσιφλίκι και ο μοναδικός στόχος είναι η άνευ όρων επιτυχία ‘’για να δείξουμε έργο’’. Γιατί τότε δεν θα είναι ο πάτος του βαρελιού αυτές οι ήττες από μπασκετικούς ψαράδες και ξυλοκόπους αλλά θα φτάσουμε να παίζουμε αγώνες με τη Ρουμανία και την Πορτογαλία για την….ύπαρξή μας.
Πηγή: Sportal
