Της Βάσως Πρεβεζιάνου
«Είχα δώσει μια υπόσχεση στο παιδί που ονειρεύτηκε να γίνει ποδοσφαιριστής. Θα έπαιζα όσο ένιωθα ότι το θαύμα του ονείρου θα γινόταν πραγματικότητα μπαίνοντας στο γήπεδο. Τους τελευταίους μήνες από το μυαλό μου και την καρδιά μου πέρασαν διάφορα συναισθήματα, αλλά στο τέλος κατάλαβα ότι δεν εκπλήρωνα άλλο την υπόσχεσή μου. Υπάρχουν στιγμές που είναι σωστό η καρδιά να υπερισχύει της λογικής. Γι’ αυτό και προτιμώ να σταματήσω. Δεν μετανιώνω, ευχαριστώ την οικογένειά μου που με δίδαξε να κοιτάζω με ανυπομονησία στο μέλλον. Ευχαριστώ το όνειρό μου. Μου έδωσες θάρρος, δύναμη, επιτυχία και απ’ όλα χαρά».
Δεν φοβήθηκε ποτέ την απόσταση ανάμεσα στο όνειρό του και στην πραγματικότητα. Το ονειρεύτηκε και το έκανε.
Να παίζει ποδόσφαιρο, να φορά τη φανέλα της αγαπημένης ομάδας του, αυτή με τις άσπρες και τις μαύρες ρίγες.
Και όταν είδε το όνειρο να γίνεται κομμάτια, ας μην έχει κλείσει ακόμα τα 34 του, αποφάσισε να ακούσει την καρδιά του. Να απορρίψει τις πολλές προτάσεις που είχε, εκατομμύρια ευρώ σε… εξωτικούς ποδοσφαιρικούς προορισμούς και να αποχωρήσει.
Πάλεψε μέσα του με τη φωνή που του έλεγε ότι παρά τους τραυματισμούς του θα μπορούσε κουτσά στραβά να συνεχίσει να παίζει. Ναι, αλλά δεν θα έπαιζε όπως το είχε ονειρευτεί. Τότε που πήγαινε μαζί με τον πατέρα του και την μητέρα του, που είχαν κάθε σεζόν εισιτήριο διαρκείας στο «Ντέλε Άλπι» για να δουν τη Γιουβέντους. Ή μετά που έβλεπε πια τα παιχνίδια από τον αγωνιστικό χώρο, τότε που ήταν μικρό αγόρι και μάζευε τις μπάλες από τα είδωλά του.
Ήταν τότε που βρισκόταν ήδη στις ακαδημίες των «μπιανκονέρι» και μετά όταν ανέβηκε στην πρώτη ομάδα και έμεινε εκεί δεκατρία χρόνια.
Ήταν ο μικρός πρίγκιπας, έτσι τον έλεγαν οι συμπαίκτες του λόγω της αψεγάδιαστης εξωτερικής εμφάνισής του, αλλά και του τρόπου συμπεριφοράς του. Ήταν αυτός στον οποίο άπλωσαν ασπίδα προστασίας οι οπαδοί της «Γηραιάς Κυρίας» όταν το καλοκαίρι του 2018 η διοίκηση αποφάσισε να τον αφήσει να φύγει.
«Κάτω τα χέρια από τον Μαρκίζιο, θα μείνει μαζί μας» ήταν η απαίτηση των φιλάθλων.
Ο Μαρκίζιο έφυγε από το Τορίνο και από τη Γιουβέντους με πόνο ψυχής.
«Χιλιάδες σκέψεις και χιλιάδες εικόνες με συνόδευσαν όλη τη νύχτα. Δεν μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και αυτές τις ρίγες πάνω στις οποίες έχω γράψει τη ζωή μου ως άνθρωπος και ως ποδοσφαιριστής.
Αγαπώ αυτή τη φανέλα σε τέτοιο βαθμό ώστε να είμαι πεπεισμένος πως το καλό της ομάδας έρχεται πρώτα. Πάντα.
Σε μία σκληρή ημέρα όπως αυτή, κρατιέμαι γερά από αυτό το αξίωμα. Είσαστε το πιο όμορφο μέρος αυτής της θαυμάσιας ιστορίας, για αυτό το λόγο σε λίγες ημέρες θα σας αποχαιρετήσω με ξεχωριστό τρόπο».
Μια παιδική, ξεθωριασμένη φωτογραφία και μερικές αράδες ήταν το «αντίο» του στη Γιουβέντους. Πήγε στα 7 του και έφυγε στα 32 του. Μαζί της στις χαρές και στις λύπες, στα επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα, στα τέσσερα νταμπλ, στη δεύτερη κατηγορία. Μια ολόκληρη ποδοσφαιρική ζωή.
Μερικούς μήνες αργότερα, μετά από μόλις 15 παιχνίδια με τη Ζενίτ και μια σεζόν που «σημαδεύτηκε» από τραυματισμούς ήρθε και ο αποχαιρετισμός στο ποδόσφαιρο.
«Ήταν υπέροχο να βλέπω αυτό το παιδί να μεγαλώνει και να πορεύομαι μαζί του με τη φανέλα της ζωής μας» του έγραψε το είδωλό του, Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο.
«Σε θαύμαζα παρακολουθώντας σε να παίζεις, αλλά πολύ περισσότερο να είμαι αντίπαλός σου. Το ποδόσφαιρο είναι πια λιγότερο ποδόσφαιρο. Σε ευχαριστώ για όλα» υποκλίθηκε ο Αντρές Ινιέστα.
«Τόσα χρόνια μαζί, μέσα και έξω από το γήπεδο. Τόσες χαρές, αλλά και λύπες, μαζί δίπλα δίπλα. Έγινες σπουδαίος με τη φανέλα αυτή από όταν ήσουν παιδί. Ήταν μεγάλη χαρά που υπήρξα συμπαίκτης σου. Μικρέ πρίγκιπα, να απολαύσεις τις περιπέτειες της νέας ζωής σου και τις εμπειρίες που θα σου προσφέρει» ήταν το μήνυμα του Λεονάρντο Μπονούτσι.
Ο μικρός πρίγκιπας αφήνει τον πλανήτη του ποδοσφαίρου και τώρα μπορεί να ονειρευτεί ότι θα εξερευνήσει άλλους κόσμους. Τον περιμένουν άλλες μέρες…
Πηγή: Sport DNA
