Του Πολύδωρου Παπαδόπουλου
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Μάντσεστερ Σίτι είναι δύο ομάδες που μοιράζονται την ίδια πόλη, αλλά οι μοίρες τους σπάνια συνέκλιναν. Από την πρώτη του εμφάνιση, οι δρόμοι τους κινούνταν αντίθετα, σαν δύο χορευτές σε τανγκό που ποτέ δεν θα χόρευαν μαζί. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της Γιουνάιτεντ, η Σίτι ήταν ένας «θορυβώδης γείτονας», όπως συνήθιζε να λέει ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Αργότερα, στη δυναστεία του Πεπ Γκουαρδιόλα, οι Διάβολοι παρέμεναν αιχμάλωτοι στις δικές τους αγωνιστικές δυσκολίες, ενώ οι Citizens ανέπτυσσαν τη δική τους παντοκρατορία.
Μόνο για μια διετία οι δύο ομάδες συνάντησαν την κορυφή ταυτόχρονα. Θυμηθείτε το «Agueroooooo» στο 90+3’ μιας σεζόν που άλλαξε την Premier League για πάντα, προτού η Γιουνάιτεντ επιστρέψει στην κορυφή το 2013, στο αντίο του Σερ Άλεξ. Αγωνιστικά, ποτέ δεν ήταν ισοδύναμοι, αλλά σε κοινωνικό επίπεδο οι ρίζες τους και η γειτονιά τους ήταν κοινές. Η δυναστεία των προπονητών τους – Φέργκιουσον και Γκουαρδιόλα – δημιούργησε θρύλους, ενώ το σύνθημα Manchester is Blue, Manchester is Red κρατάει τις δύο ομάδες πάντα σε απόσταση.
Το ντέρμπι της Μάντσεστερ δεν είναι μόνο αγώνας, είναι ιστορία, πόλη, μοίρα και πάθος. Κάθε νέα αναμέτρηση ξυπνά μνήμες του παρελθόντος, από τον υποβιβασμό της Γιουνάιτεντ στα ’70s έως την επική ανατροπή της Σίτι το 2012. Η πόλη μοιάζει διχασμένη, αλλά πάντα ζωντανή, και η ιστορία τους συνεχίζεται κάθε φορά που οι κόκκινοι και οι γαλάζιοι συναντιούνται στο χορτάρι.
Από τη φιλία στην αντιπαλότητα
Τα πρώτα χρόνια των δύο ομάδων ήταν αρκετά φιλικά. Τόσο η Σίτι και η Γιουνάιτεντ γεννήθηκαν από την εργατική τάξη της Μάντσεστερ, κάτι που απομάκρυνε τον κοινωνικοπολιτικό διαχωρισμό που χαρακτηρίζει άλλα ντέρμπι. Το 1906 η Σίτι αντιμετώπισε κατηγορίες για οικονομικές παραβάσεις, καθώς πλήρωνε τους παίκτες της υπέρογκα ποσά, παραβιάζοντας τους κανόνες του πρωταθλήματος. Η τιμωρία ήταν αυστηρή: 17 παίκτες αποκλείστηκαν και τους απαγορεύτηκε να φορέσουν ξανά τη γαλάζια φανέλα.
Από αυτούς, τέσσερις κατέληξαν στη Γιουνάιτεντ, βοηθώντας την να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 1908. Σε εκείνη την εποχή, η μετακίνηση δεν θεωρήθηκε προδοσία, αλλά μια φυσιολογική εξέλιξη για την πόλη. Η Σίτι βρέθηκε αντιμέτωπη με δύσκολες στιγμές, αλλά η Μάντσεστερ γιόρτασε ταυτόχρονα την επιτυχία της γειτόνισσας.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι ισορροπίες άρχισαν να αλλάζουν. Η Γιουνάιτεντ ανέβαζε το κύρος της, κατακτώντας τίτλους και δημιουργώντας θρύλους, ενώ η Σίτι παρέμενε στη σκιά της. Παρά τις δυσκολίες, η σχέση τους ήταν πάντα συνδεδεμένη με την ίδια πόλη και κοινές ιστορικές ρίζες. Η φιλία έδωσε τη θέση της σε μια ήπια, αλλά σταδιακά εντεινόμενη αντιπαλότητα, που θα κορυφωνόταν τις επόμενες δεκαετίες.
Η μοίρα και οι θρυλικές στιγμές
Η δεκαετία του ’70 έφερε μία από τις πιο σκληρές και ιστορικές ανατροπές στη μοίρα των δύο ομάδων. Τη σεζόν 1973-1974, η Σίτι υποβίβασε τη Γιουνάιτεντ, χάρη σε ένα μαγικό γκολ του Ντένις Λο, πρώην «Μωρού» της Γιουνάιτεντ και θρύλου της ομάδας. Παρά την τεράστια σημασία του γκολ, ο Λο δεν πανηγύρισε, σεβόμενος την ιστορία του με την προηγούμενη ομάδα του. Το παιχνίδι είχε διακοπεί προσωρινά από οπαδούς που προσπάθησαν να αλλάξουν το αποτέλεσμα, αλλά η νίκη της Σίτι έμεινε στην ιστορία.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Γιουνάιτεντ γνώρισε την απόλυτη κυριαρχία υπό τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Η ομάδα κατέκτησε δεκάδες τίτλους, εντός και εκτός Αγγλίας, και δημιούργησε θρύλους που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου. Η Σίτι, αντιθέτως, παρέμενε καταπιεσμένη μέσα στην ίδια της την πόλη, αδυνατώντας να ανταγωνιστεί τους γείτονες. Παρ’ όλα αυτά, η Σίτι δεν έχασε ποτέ το πείσμα της και διατήρησε ζωντανό το όνειρο της αντεπίθεσης.
Η εποχή άλλαξε όταν το ποδόσφαιρο έγινε πιο επαγγελματικό και τα οικονομικά απέκτησαν κεντρικό ρόλο. Οι Citizens άρχισαν να αναδύονται, χτίζοντας υποδομές και επενδύοντας σε παίκτες που θα τους έκαναν δυνατούς, ενώ η Γιουνάιτεντ συνέχιζε να επιβεβαιώνει το θρύλο της. Οι μοίρες τους πλέον φαινόταν να κινούνται ξανά σε αντίθετες τροχιές, αλλά οι αναμνήσεις των θρυλικών στιγμών συνέχιζαν να κρατούν ζωντανό το πάθος για την κόντρα.
Το σύγχρονο ντέρμπι και οι επικές ανατροπές
Για χρόνια η Μάντσεστερ Σίτι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ομάδα εγκλωβισμένη μέσα στα ίδια της τα όρια. Ζούσε στη σκιά της συμπολίτισσας, καταπιεσμένη όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και συμβολικά, σε μια πόλη που είχε μάθει να αναγνωρίζει ως μοναδικό της εκπρόσωπο τη Γιουνάιτεντ. Η καταπίεση αυτή, ωστόσο, δεν ήταν καταδικασμένη να κρατήσει για πάντα. Η άφιξη των Αράβων και η αλλαγή ιδιοκτησίας έμελλαν να λειτουργήσουν ως καταλύτης, πυροδοτώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση που δεν θα άλλαζε μόνο τη μοίρα της Σίτι, αλλά και τις ισορροπίες ολόκληρου του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Ήδη από την πρώτη σεζόν υπό τη διοίκηση του Σεΐχη Μανσούρ, τα σημάδια της επερχόμενης έκρηξης ήταν εμφανή. Μπορεί η Γιουνάιτεντ το 2008 να έφτανε στο απόγειο της δόξας της, κατακτώντας τόσο την Premier League όσο και το Champions League, όμως στο εσωτερικό της πόλης το σκηνικό άρχιζε διακριτικά να αλλάζει. Η Σίτι πέτυχε το απόλυτο στα τοπικά ντέρμπι εκείνης της χρονιάς, επικρατώντας δύο φορές της αιώνιας αντιπάλου της για πρώτη φορά έπειτα από 38 ολόκληρα χρόνια. Ήταν μια ηχηρή προειδοποίηση πως οι εποχές της σιωπηλής υποταγής πλησίαζαν στο τέλος τους.
Δύο χρόνια αργότερα, η αντιπαλότητα μπήκε σε εντελώς νέα διάσταση. Η μεταγραφή του Κάρλος Τέβες από τη Γιουνάιτεντ στη Σίτι δεν αποτέλεσε απλώς μια αγωνιστική ενίσχυση, αλλά ένα ξεκάθαρο μήνυμα ισχύος. Οι Citizens πέταξαν για πρώτη φορά τη μάσκα του φοβισμένου γείτονα και υποδέχθηκαν τον Αργεντινό με μια γιγαντιαία πινακίδα που κυριάρχησε στο αστικό τοπίο του Μάντσεστερ, δηλώνοντας ξεκάθαρα πως δεν σκόπευαν πλέον να ζουν στη σκιά κανενός.
Η απάντηση του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ήταν υποτιμητική και απολύτως σύμφωνη με το πνεύμα της εποχής: χαρακτήρισε τη Σίτι απλώς έναν «θορυβώδη γείτονα», ένα μικρό κλαμπ με μικρή νοοτροπία. Όμως οι γαλάζιοι δεν περιορίστηκαν στα επικοινωνιακά παιχνίδια. Το χρήμα άρχισε να μεταφράζεται σε ποιότητα, βάθος και ανταγωνιστικότητα, δημιουργώντας μια ομάδα ικανή όχι απλώς να προκαλεί, αλλά να κοιτάζει στα μάτια την παραδοσιακή δύναμη της Αγγλίας.
Μέσα από αυτή τη σύγκρουση γεννήθηκαν μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές της Premier League. Το ασύλληπτο ψαλιδάκι του Γουέιν Ρούνεϊ που πάγωσε τον χρόνο, αλλά και η εικόνα του Μάριο Μπαλοτέλι να σηκώνει τη φανέλα του και να αναρωτιέται «Why always me?» στο εκκωφαντικό 6-1 της Σίτι το 2011, χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη των φιλάθλων. Στο φινάλε εκείνης της σεζόν, ο Super Mario θα έπαιζε τον δικό του ξεχωριστό ρόλο στην ιστορία, επιβεβαιώνοντας πως η κόντρα του Μάντσεστερ είχε περάσει πια σε μια νέα, εκρηκτική εποχή.
Πηγή: Gazzetta
