Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου
Να ξεκινήσουμε από ένα βασικό πράγμα: πως οποιαδήποτε αλλαγή δεν θα έχει πάντα μόνο φανατικούς υποστηρικτές, αλλά αντίστοιχα και φανατικούς πολέμιους. Επίσης, ας δεχθούμε πως έτσι κι αλλιώς, μετά από κάποια χρόνια, κάθε φορμάτ κουράζει. Το νέο Champions League κατά γενική ομολογία ήδη αποδεικνύεται εξαιρετικό και δικαιώνει όποιους το σκέφτηκαν. Φυσικά, πάντα θα υπάρχει νοσταλγία του παρελθόντος. Sorry, όμως, πλέον είναι απόλυτες γραφικότητες, όσα ακούγονται για να ξαναγυρίσουν τα πράγματα, τότε που έπαιζαν μόνο οι πρωταθλητές και τα ματς ήταν νοκ-άουτ. Το έχω ξαναπεί, πρώτον δεν θα το δέχονταν ποτέ οι ομάδες, δεύτερον και βασικότερο η ποιότητα του ποδοσφαίρου θα ήταν απείρως χειρότερη και τρίτον οι περισσότεροι που τώρα λένε δεν δίνεται ευκαιρία στους μικρούς, θα γύριζαν με απέχθεια την πλάτη σε περίπτωση που ένας ημιτελικός ήταν η Αούστρια Βιέννης και η Μάλμε όπως το 1979 ή η Στεάουα με τη Γαλατασαράι, όπως το 1989. Ας τους καλωσορίσουμε, λοιπόν, στον 21ο αιώνα και ας δούμε πραγματικά τα συν και τα πλην με τις καινούργιες καταστάσεις εδώ και μία διετία.
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Αφού πρώτα απ’ όλα, συμπληρωματικά σε αυτά που σας ανέφερα νωρίτερα, βάλουμε στη συζήτηση πως κάποτε αυτό το λεγόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, στο οποίο –πολύ σωστά– συμμετείχαν μόνο οι πρωταθλητές και η ομάδα που είχε κατακτήσει το τρόπαιο την προηγούμενη σεζόν, αφορούσε τηλεοπτικά περίπου 30 χώρες στην Ευρώπη, τώρα πια έχει μεταβληθεί σε ένα απίστευτο προϊόν! Ο τελικός μεταδίδεται σε 200 χώρες, υπάρχει τρομερό ενδιαφέρον από τη Λατινική Αμερική, από την Ασία, από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που πληρώνουν πλέον και τα περισσότερα χρήματα για να μεταδίδουν τους αγώνες!
Και έτσι έχει εκτιναχθεί και η δυνατότητα της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας να δίνει ακόμα και στις τελευταίες ομάδες, όπως η Καϊράτ φέτος ή η Σλόβαν πέρυσι, περίπου 35 εκατομμύρια ευρώ εγγυημένα.
Το νέο σύστημα είναι «φανταστικό» για πολλούς, με ανατροπές, δράμα και μεγαλύτερη εμπλοκή. Αυξάνει τα έσοδα (τουλάχιστον 25% αύξηση στα prize money απλά και μόνο με την είσοδο στη League Phase), φέρνει περισσότερα ταξίδια για φιλάθλους και φέρνει μεγάλα ματς νωρίτερα από τους «16» ή τα προημιτελικά, όπως το παλιό σύστημα.
Μετά από δύο σεζόν, πολλοί το χαρακτηρίζουν βασική αναβάθμιση από το παλιό, με λιγότερα βαρετά ματς.
Ο φόρτος που προκαλείται είναι μεγαλύτερος (μέχρι 17 αγώνες για φιναλίστ), αυξάνοντας κούραση και τραυματισμούς, για να δούμε και κάποια αρνητικά. Οι εναντίον λένε ότι ευνοεί τις μεγάλες ομάδες μακροπρόθεσμα και μειώνει το ρίσκο, αφού 24 στις 36 προκρίνονται. Με το παλαιότερο σύστημα, όμως, υπήρχε πολύ μικρότερο ρίσκο, αφού σχεδόν κανείς μεγάλος δεν αποκλειόταν από τη φάση των ομίλων και οι όποιες περιπτώσεις είχε συμβεί αυτό σε μία εικοσαετία είναι απλώς εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αντίθετα, με αυτό το σύστημα, εκτός από τους οκτώ που έχουν εξασφαλίσει το πέρασμά τους στους «16», κινδυνεύουν με τα ζευγαρώματα –όπως έγινε πέρυσι στο Ρεάλ εναντίον Μάντσεστερ Σίτι– κάποιοι μεγάλοι να χαιρετήσουν πολύ γρήγορα, και αυτό από τη φάση ουσιαστικά των «32», αν το δούμε σε μία μεγαλύτερη εικόνα.
Αυτό που εξακολουθώ και λέω κάθε χρόνο είναι πως, ακόμα κι αυτή τη στιγμή που έχουμε μία εικόνα όλων των ομάδων, από τις 24 που συνεχίζουν τουλάχιστον οι μισές έχουν πιθανότητες να βρεθούν στον μεγάλο τελικό της Βουδαπέστης. Δηλαδή 12 έχουν πιθανότητες και αυτό από μόνο του είναι σημαντικό – άντε να τις κάνω 10.
Για να προλάβω αυτούς που θα μου πουν «όχι, μόνο έξι ή επτά ομάδες είναι αυτές που μπορούν να φτάσουν μέχρι το τέρμα», να υπενθυμίσω πως, ακόμα και τόσες να τοποθετήσουμε σοβαρά στη συζήτηση, παραμένει πολύ καλύτερο ποσοστό από τα περισσότερα μεγάλα πρωταθλήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη ή ακόμα και τα μικρότερα, όπου το πολύ δύο, μερικές φορές τρεις, σπανιότατα τέσσερις ομάδες μπορούν στο τέλος να πάρουν τον τίτλο!
Και από μόνο του αυτό κάνει τη διοργάνωση εντελώς ανοιχτή και πολύ όμορφη. Ελάτε λίγο πίσω στον περσινό Ιανουάριο και πείτε μου πόσοι πραγματικά θα έβαζαν ακόμα και ένα εικοσάρικο στο στοίχημα πως η Παρί θα ήταν στον τελικό του Μονάχου! Προσέξτε: να είναι απλά στον τελικό, όχι να είναι εκεί και να διαλύσει μετά τον αντίπαλό της, όπως έγινε με την Ίντερ!
Οι μετά Χριστόν προφήτες είναι πάντα πολλοί, αλλά η κουβέντα πρέπει να γίνεται με βάση τι συζητάμε σε διάφορα σημεία της σεζόν! Η διοργάνωση παραμένει υπέροχη και πολύ ανοιχτή. Η αλήθεια, επίσης, είναι –και το ανέφερα και στο προηγούμενο κομμάτι– πως η Premier League μοιάζει να βρίσκεται σε μία ξεχωριστή στρατόσφαιρα από τους υπόλοιπους, με πέντε ομάδες να είναι μέσα στις οκτώ και μία έκτη να μένει οριακά εκτός, έχοντας το πιο δύσκολο πρόγραμμα. Αυτό δεν της εξασφαλίζει τίποτα περισσότερο από το ότι οι ομάδες της έχουν περισσότερες πιθανότητες, όμως μοιάζει επίσης η φετινή χρονιά να μην έχει ομάδες με τεράστιες διαφορές που τρομάζουν, και αυτό κάνει τη διοργάνωση ακόμα πιο ανοιχτή και ακόμα πιο θελκτική!
Προσδεθείτε, λοιπόν, και η συνέχεια είναι μπροστά μας. Κλείνοντας το κομμάτι, να αναφερθώ στην πολύ μεγάλη πρόκριση του Ολυμπιακού, που στο τέλος έκανε τις τρεις νίκες οι οποίες ήταν πλέον προαπαιτούμενο για να προκριθεί, ο οποίος μπροστά του έχει και πιθανότητα απέναντι σε Αταλάντα ή Λεβερκούζεν να πάει ακόμα έναν γύρο παρακάτω!
Θέλω να δώσω τα συγχαρητήρια στην Πάφο, που πραγματικά μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη διαδικασία και που μένει έξω στις λεπτομέρειες, να δώσω εύσημα και στην απίθανη Μπόντο Γκλιμτ, που μόνο με νίκες επί Μάντσεστερ Σίτι και εκτός έδρας με την Ατλέτικο Μαδρίτης μπορούσαν να της δώσουν την πρόκριση – και όμως το κατάφερε.
Τέλος, το φινάλε που είχαμε με την κεφαλιά του Τρούμπιν στο Μπενφίκα–Ρεάλ με χαροποιεί και για την πρόκριση της ομάδας του Βαγγέλη Παυλίδη και για τον Ζοσέ Μουρίνιο, που έχει ακούσει πολλά.
Ακόμα περισσότερο, όμως, το χαίρομαι για τη σφαλιάρα που έφαγε ο Πέρεθ, που έχει… βιάσει κάθε λογική με τις αποφάσεις του περί προπονητών στη Ρεάλ. Karma is a bitch!
Πηγή: England365
