Μετά το τέλος του δεύτερου φιλικού της Εθνικής μας το τι θέλει να κάνει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς μου φαίνεται περισσότερο ευδιάκριτο – τόσο ώστε να μπορώ να εκφράσω απορίες και ενστάσεις: έγιναν δυο φιλικά ματς και άλλα δύο τέτοια θα γίνουν και τον Ιούνιο καλό είναι όποιος έχει κάτι να επισημάνει να το κάνει τώρα. Μετά το τέλος του παιγνιδιού της Εθνικής μας με την Ουγγαρία (και το κάπως άχρωμο 0-0 που προέκυψε) ο Γιοβάνοβιτς δήλωσε σε γενικές γραμμές ευχαριστημένος. Από όσα είπε κρατάω το «Δείξαμε μεγάλη σοβαρότητά, ιδιαίτερα στην ανασταλτική λειτουργία. Οι επιλογές μας στην τελική πάσα, δεν ήταν καλές». Η δήλωση μαρτυρά ποια είναι αυτή την στιγμή η πρόθεσή του: να παρουσιάσει μια ομάδα που να αμύνεται καλύτερα από αυτό που είδαμε στα αποτυχημένα προκριματικά του μουντιάλ. Με δεδομένο ότι η επόμενη διοργάνωση είναι το Nations League και οι αντίπαλοι λέγονται Γερμανία, Ολλανδία και Σερβία είναι λογικό να ψάχνει το πως η Εθνική μας θα αμυνθεί καλύτερα. Χθες σε σχέση με το ματς με την Παραγουάη εμφάνισε μια εντελώς διαφορετική άμυνα με τους Βαγιαννίδη – Τσιμίκα – Ρέτσο – Κουλιεράκη μπροστά από τον Τζολάκη και τους Κουρμπέλη – Τριάντη κόφτες. Η Εθνική ήταν κάπως βελτιωμένη σε σχέση με το προηγούμενο ματς, αλλά δεν ήταν παραγωγική. Η εξίσωση δεν είναι απλή.
Δυο απλές επιλογές
Δεν θέλω να γράψω ειδικά για το ματς με την Ουγγαρία: δεν υπάρχει λόγος. Θέλω να καταθέσω ένα γενικότερο δικό μου συμπέρασμα μετά τα δυο φιλικά. Στην Εθνική υπάρχουν αρκετοί ποδοσφαιριστές επιπέδου – αυτό δεν άλλαξε. Πίστευα και πιστεύω ότι ο Γιοβάνοβιτς έχει δύο επιλογές μπροστά του. Η μία είναι να συνεχίσει να δουλεύει για να κάνει καλύτερη την ομάδα που είδαμε στα προκριματικά του Μουντιάλ. Η άλλη επιλογή είναι να δοκιμάσει να την αλλάξει, να παίξει δηλαδή ή με τρεις στόπερ ή με τρεις κόφτες, ελπίζοντας ότι αυτό θα δώσει στην Εθνική μας μεγαλύτερη σιγουριά στα μετόπισθεν, ώστε οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται μπροστά να μπορούν να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να φοβούνται πως αν χαθεί η μπάλα ή πως αν γίνει ένα λάθος στο build up θα προκύψει μια μεγάλη ευκαιρία για τον αντίπαλο, όπως στα ματς για τα προκριματικά του μουντιλά. Πίστευα ότι ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να ελπίζει ότι το 4-2-3-1 θα αποδώσει καρπούς ή να δοκιμάσει ένα 3-4-3 ή ένα 4-3-3 (χωρίς «δεκάρι», αλλά με τον Κωνσταντέλια πχ στην γραμμή της επίθεσης) που θα του δώσει μεγαλύτερη κάλυψη στα μετόπισθεν αν και εφόσον εφαρμοστεί σωστά.
Αλλά ο κόουτς δείχνει πως έχει στο μυαλό του κάτι άλλο: μια ομάδα που θα παίξει γενικά καλύτερη άμυνα αφήνοντας στην άκρη το build up παίζοντας λίγο πιο άμεσα και με μεγαλύτερες καλύψεις στο πλάι – χθες πχ για αυτό χρησιμοποίησε τον τακτικά πάντα χρήσιμο Γιώργο Μασούρα αλλά και τον πιο συνηθισμένο να πρεσάρει Βαγγέλη Παυλίδη. Αλλά αν η σκέψη του πως θα παίξει η ομάδα καλύτερη άμυνα αρχίσει να τον βαραίνει πολύ δεν ξέρω αν το πράγμα θα του βγει σε καλό.
Αρκετή σκέψη για τα μετόπισθεν
Και στα δυο φιλικά που η Εθνική μας έδωσε ο Γιοβάνοβιτς μου φάνηκε ότι ασχολήθηκε πιο πολύ με την άμυνα: οι δοκιμές στην επίθεση δεν έλειψαν αλλά νομίζω πως κι αυτές έγιναν με την σκέψη στην αμυντική λειτουργία. Με την Παραγουάη έβαλε τον Δουβίκα, όχι μόνο για να του δώσει μια ευκαιρία να αγωνιστεί βασικός, αλλά και για να δει αν η τριάδα Τζόλης, Δουβίκας, Καρέτσας μπορεί να του δώσει αντεπιθέσεις. Μετά το γκολ των φιλοξενούμενων πέρασε στο παιχνίδι τον Τετέη, έπαιξε για λίγο με αυτόν δίπλα στον Δουβίκα με ένα κάπως παράξενο 4-4-2 και τελείωσε το ματς με ένα 4-2-1-3 στο οποίο δεξιά έπαιζε ο Μασούρας αριστερά ο Τετέη, σέντερ φορ ο Δουβίκας και πίσω του ο Κωνσταντέλιας. Με την Ουγγαρία ξεκίνησαν στην επίθεση οι Μασούρας, Παυλίδης, Τζόλης για να πρεσάρουν και να καλύψουν πιο πολύ – ο Μπακασέτας ήταν παρών και στα δύο ματς. Όλα αυτά ωστόσο δεν βοήθησαν ώστε να δούμε μια ομάδα με σοβαρή παραγωγικότητα. Οι ευκαιρίες στην επίθεση ήταν και στα δυο ματς λίγες.
Μια άλλη επίθεση
Ομολογώ ότι δεν περίμενα πως θα φτάναμε να ανησυχούμε για την παραγωγικότητα αυτής της ομάδας. Εχοντας δει την εξέλιξή της στα προκριματικά του μουντιάλ, αλλά και αυτά τα φιλικά νομίζω πως ειδικά η επίθεση της ομάδας πρέπει να χτιστεί πάνω στην τριάδα που συνθέτουν ο Κωνσταντέλιας, ο Τζόλης και ο Καρέτσας. Γιατί είναι οι τρεις παίκτες που ξεχωρίζουν. Νομίζω επίσης ότι ο κομβικός παίκτης στον οποίο πρέπει ο ομοσπονδιακός να στηριχτεί είναι πλέον ο Κωνσταντέλιας, αυτός δηλαδή που στα δυο φιλικά αγωνίστηκε λιγότερο: θέλω να πιστεύω πως χθες αν δεν είχε ταλαιπωρηθει από μια ίωση θα ξεκινούσε, αλλά δεν παίρνω και όρκο. Όπως και να χει στα δυο επόμενα φιλικά ματς περιμένω να τον δω. Κι αλίμονο αν παραμείνει αναπληρωματικός.
Λόγω θέσης ο έμπειρος πλέον Τζόλης και ο χαρισματικός Καρέτσας είναι δύσκολο να εξελιχθούν σε ηγέτες αυτής της ομάδας: εξτρέμ και ηγεσία σπανίως πάνε μαζί. Είναι επίσης δεδομένο πως σε αυτή την ομάδα ένας καλός σέντερ φόρ θα υπάρχει πάντοτε διαθέσιμος και καλό είναι αυτός που θα ξεκινά να είναι ο περισσότερο φορμαρισμένος όποιο και αν είναι το όνομα του. Αλλά για να λειτουργήσει η επίθεση χρειάζεται κάποιον που να την κάνει πιο γρήγορη και πιο επικίνδυνη κι αυτός μπορεί να είναι μόνο ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Τον οποίο ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να χρησιμοποιήσει είτε πίσω από τους τρεις κυνηγούς, είτε στο πλάι αριστερά όπως τον έβαζε πέρσι ο Λουτσέσκου. Το θέμα είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις χρειάζεται γύρω από τον Κωνσταντέλια να υπάρξει ένας μηχανισμός – να βρεθούν ειδικά οι παίκτες που παίζουν πίσω του αλλά και οι πλάγιοι μπακ που να τον καταλαβαίνουν. Για την δημιουργία αυτού του μηχανισμού τα φιλικά μπορεί να είναι χρήσιμα. Τα πρώτα δύο δεν ήταν.
Γιατί ήταν χρήσιμα; Για να δει ο κόουτς λίγο πιο πολύ την άμυνα που κι αυτή χρειάζεται μηχανισμούς. Στο ματς με την Παραγουάη μηχανισμούς κάλυψης δεν είδα κι ας ήταν λίγες οι φάσεις που έφτιαξαν οι φιλοξενούμενοι: αρκούσαν δυο τρεις επιταχύνσεις του Χουλιο Ενσίσε για να υπάρχει πρόβλημα. Ο Γιοβάνοβιτς έχει πολλούς και καλούς στόπερ, αλλά του λείπει ένας χαρισματικός κόφτης που θα σε κάνει να τρίβεις τα μάτια σου και το ξέρουμε. Ο Κουρμπέλης έχει κομμάτι μεγαλώσει, ο Σιωπής δεν είναι καν βασικός στον ΠΑΟ, ο Τριάντης είναι λογικό να ψάχνεται, ο Μουζακίτης δεν είναι κόφτης και ο Κοντούρης χθες αγωνιζόταν με την Ελπίδων. Και εδώ χρειάζεται μηχανισμός. Αλλά το ματς με την Ουγγαρία έδειξε πως το πράγμα είναι μάλλον πιο εύκολο σε ό,τι έχει να κάνει με τα μετόπισθεν.
Αμυνα ναι, αλλά…
Το ποδόσφαιρο είναι σε γενικές γραμμές είναι απλό άθλημα αρκεί να ξέρεις τι θες. Θα ήταν καλό αυτά τα δυο φιλικά να ξεκαθάριζαν γενικά τις ιδέες του κόουτς. Κατά την γνώμη μου το πιο απλό (και κατά συνέπεια και το πιο λογικό) θα ήταν να δημιουργηθεί μία επίθεση στα μέτρα του Κωνσταντέλια και ένας αμυντικός μηχανισμός που να βασίζεται στη δουλειά όλων. Ακούγεται και είναι απλό. Κι ελπίζω στα φιλικά του Ιουνίου να αρχίσουμε να το βλέπουμε. Αυτό που είδαμε στα φιλικά του Μαρτίου ήταν κάτι ημιτελές. Δημιούργησε απλά προβληματισμούς. Ελπίζω χρήσιμους.
Πηγή: Gazzetta
