Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Μετά το τέλος του ματς Ρεάλ – Σίτυ (3-0) ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ, μιλώντας στην ισπανική τηλεόραση είπε κάτι που σπάνια ακούς από ποδοσφαιριστή για συμπαίκτη του: «Ο Βαλβέρδε είναι ο πιο υποτιμημένος παίκτης στον πλανήτη και είναι εδώ και χρόνια» είπε και πρόσθεσε πως «κανείς δεν του αναγνωρίζει την σημαντικότητα που έχει στο παιγνίδι της Βασίλισσας». Και το εξήγησε: «Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να κάνει. Πιέζει τον εαυτό του στα όριά του, παιχνίδι με το παιχνίδι. Καταλαβαίνεις ότι δίνει ό,τι μπορεί».
Αρχισα να σκέφτομαι τι σημαίνει «υποτιμημένος» σε μια εποχή που όλοι οι ποδοσφαιριστές αξίζουν εκατομμύρια. Και ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να μπουν σε αυτή την κατηγορία των «υποτιμημέων».
Τι ακριβώς σημαίνει «υποτιμημένος»
Ας βρούμε ένα ορισμό του «υποτιμημένου». Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα ποιος δεν είναι «υποτιμημένος». Δεν είναι σίγουρα ένας ταλαντούχος πιτσιρικάς που δεν έχει πάει ακόμα σε μεγάλη ομάδα: το πιθανότερο είναι ότι θα πάρει την ευκαιρία του. Δεν είναι επίσης κάποιος που έμεινε χρόνια σε μια μικρή ομάδα: είτε δεν ήθελε να πάει σε μια πιο μεγάλη, είτε δεν αξιολογήθηκε ως ικανός για εμπιστοσύνη – το πρώτο σημαίνει ότι δεν ήθελε ευθύνες και το δεύτερο ότι κάτι του έλειπε – σπανίως κάποιος αδικείται. Για να μιλήσουμε σοβαρά για «υποτιμημένο» ποδοσφαιριστή αυτός πρέπει να βρίσκεται σε μεγάλη ομάδα, αλλά για κάποιο λόγο να μην αναγνωρίζεται μεταξύ των καλύτερών της. Να μην βρίσκεται μεταξύ στα φώτα της δημοσιότητας κάποιος που αγωνίζεται σε μεγάλη ομάδα είναι μάλλον απίθανο. Οπότε το θέμα είναι μάλλον η αναγνώριση όχι της ποιότητας του, αλλά της συνολικής του προσφοράς. Εδώ το πράγμα έχει νόημα: οι «υποτιμημένοι» είναι παίκτες που αγωνίζονται σε μεγάλες ομάδες, αλλά δεν θεωρούνται αστέρια, ενώ είναι παίκτες με σταθερότατη προσφορά και διάρκεια και θα έπρεπε να αναγνωρίζονται ως σπουδαίοι.
Υπάρχουν τέτοιοι; Ναι πάντα υπήρχαν. Υποτιμημένος ήταν ο Εβάνι αλλά και ο Κοστακούρτα στην Μίλαν του Σάκι και των Ολλανδών: ο πρώτος έπαιζε εξτρέμ αλλά έτρεχε για τρεις, ο δεύτερος ήταν ένας από τους καλύτερους στόπερ στον κόσμο αλλά δεν το έλεγε κανείς. Υποτιμημένος ήταν ο Ντεσάμπ όπου κι αν αγωνίστηκε – κυρίως στην Εθνική Γαλλίας. Τα μάτια όλων ήταν σε αυτούς που αγωνίζονταν μπροστά του: η ιστορία επαναλήφθηκε χρόνια αργότερα με τον Νικολό Καντέ, που όπως είχε γράψει η Εκιπ «είχε πατήσει όλη την επιφάνια της γης που δεν υπάρχει θάλασσα και ίσως είχε τρέξει και πάνω σε μερικά κύματα». Υποτιμημένος ήταν ο μεγάλος Αλντάιρ στην Εθνική Βραζιλίας, αλλά και ο Πιόχο Λόπεζ στα πέτρινα χρόνια της Εθνικής Αργεντινής. Το ίδιο θα έλεγα και για τον ποδοσφαιριστή Πεπ Γκουαρντιόλα: σήμερα το σοφό παιγνίδι του θα το εκτιμούσαμε πιο πολύ. Όπως και το γεμάτο ένταση παιγνίδι του Ολλανδού Αρον Βίντερ, του Γερμανού Ολφ Τον, του ίδιου του Μπουσκέτς που ήταν πάντα στη σκιά του Τσάβι και του Ινιέστα. Αλλά ας δούμε μερικούς τωρινούς ξεκινώντας από κάποιους που όπως ο Βαλβέρδε αγωνίζονται στις ομάδες που θέλουν να κερδίσουν το Τσάμπιονς λιγκ.
Ο γαλαξίας των υποτιμημένων
Η Μπάγερν Μονάχου έχει τον Κίμιχ: χρόνια αρχηγός, ποτέ αστέρι. Ικανός να παίξει και ως δεξιός μπακ και ως κόφτης δεν έχει λείψει ποτέ. Διαδέχτηκε στην μυθολογία του γερμανικού ποδοσφαίρου ένα άλλο ανάλογο: τον μεγάλο Φίλιπ Λαμ που πέρασε όλη την ζωή του στο Μόναχο. Η Παρί Σεν Ζερμέν έχει τον Μαρκίνιος: εκτός απο ηγέτης της άμυνας είναι συχνά και ο πιο μεγάλος παίκτης σε ηλικία στην ενδεκάδα της. Αποκτήθηκε με πολλά χρήματα αλλά όταν σκεφτόμαστε τους καλύτερους αμυντικούς του καιρού μας δεν τον βάζουμε σε αυτούς ποτέ. Στην Μπάρτσα υπάρχει ο Ντάνι Ολμο: ξεκίνησε σαν αστέρι, έμεινε λίγο πιο πίσω αλλά συχνά είναι αυτός που βγάζει τα κάστανα από την φωτιά – τελευταία έρχεται όλο και πιο πολύ από τον πάγκο. Η Λίβερπουλ έχει τους Σομποσλάι και ΜακΑλιστερ: ο πρώτος άρχισε να κάνει κατανοητό το πόσο καλός παίκτης είναι όταν άρχισε να σκοράρει με φάουλ. Ο Αργεντίνος, βασικός στην Εθνική του Μέσι στο μουντιάλ του Κατάρ, δεν έτυχε ποτέ της προβολής που του άξιζε μολονότι στην Μπράιτον έκανε καταπληκτικά πράγματα. Η Μάντσεστερ Σίτυ έχει τον Ντοκού: ντριπλάρει καταπληκτικά, αλλά δεν βάζει τα γκολ που πρέπει κι αυτό δεν επιτρέπει σε πολλούς να καταλάβουν πόσο σπουδαίος παίκτης είναι – θα το καταλάβουν όταν κάποια στιγμή πετύχει το γκολ της χρονιάς.
Μια ανάλογη περίπτωση ποδοσφαιριστή που είναι πολύ καλύτερος από αυτό που έχουμε οι πιο πολλοί στο μυαλό μας είναι ο Μόουζες Καϊσεδο που τρέχει για όλους στην Τσέλσι: όταν είσαι από το Εκουαδόρ είναι κομμάτι δύσκολο να γίνει σούπερ σταρ. Η Αρσεναλ έχει υποτιμημένους κυρίως στην επίθεσή της: ο Μαρτινέλι αξίζει πιο πολλά καλά λόγια, ο Τροσάρ το ίδιο. Υποτιμημένοι είναι και δυο ακόμα σπουδαίοι που βρίσκονται εκεί: ο Εζε και ο Μαντουακέ. Ταχυδυναμικοί, ικανοί με την μπάλα στα πόδια, σχεδόν πάντα έτοιμοι. Αλλά ίσως το πρόβλημα με αυτούς είναι ότι η ομάδα του Αρτέτα έχει πολλούς επιθετικούς και δεν υπάρχει η ίδια δυνατότητα σε όλους να δείξουν πόσο ικανοί είναι. Υποτιμημένος είναι ο κι Σιμεόνε που παίζει στην Ατλέτικο Μαδρίτης: δεν παίζει γιατί ο προπονητής είναι ο πατέρας του, αλλά έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά.
Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι. Ομολογώ πως δεν έχω καταλάβει γιατί ο Γκριμαλντο δεν έχει πάρει μια ευκαιρία σε μια ομάδα καλύτερη από την Μπάγερ Λεβερκούζεν, στην οποία πάντως ξεχωρίζει. Ξεχωρίζει επίσης στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας ο Φρανσίσκο Τρινκάο: είναι 26 χρονών και κάνει την διαφορά στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας. Παράξενη είναι και η περίπτωση του μεγάλου Οσιμεν. Οδηγεί την Γαλατά σε θριάμβους και είναι να απορείς πως βρίσκεται στο πρωτάθλημα Τουρκίας, αν και τα 70 εκατ που πληρώθηκαν στην Νάπολι για αυτός αποτελούν καλή εξήγηση. Αλλά αυτοί δεν είναι ακριβώς υποτιμημένοι παίκτες – θέλω να πω πως στις ομάδες που αγωνίζονται είναι βασιλιάδες. Απλά μου κάνει εντύπωση πως δεν έχουν βρεθεί σε καλύτερα πρωταθλήματα.
Λάθος συγκρίσεις, γλυκά ψέματα
Ο Βαλβέρδε πάντως είναι όντως ο πιο υποτιμημένος: πρέπει να πω ότι σε πολλά στο παιγνίδι του μου θυμίζει τον μεγάλο Τζέραρντ. Μετά το ματς της Ρεάλ με την Σίτυ τον παρομοίωσαν με τον Χουανίτο, παλιά δόξα της Βασίλισσας. Και σε αυτό τον υποτίμησαν. Ο Χουανίτο ήταν ένας καλός και αποτελεσματικός εξτρέμ, αλλά ανίκανος να κρατήσει τα νεύρα του: σταμάτησε στην Εθνική Ισπανίας πολύ νέος γιατί τιμωρήθηκε αυστηρά όταν κλώτσησε τον Λόταρ Ματέους στο κεφάλι. Ο Φέντε είναι και μεγάλος κύριος. Τόσο ώστε όταν η γυναίκα του έκανε πρόσφατα φασαρία γιατί δεν του δίνουν το δικαίωμα να παίξει στην θέση της, παρακάλεσε τους πάντες να την συγχωρήσουν λέγοντας πως απλά έκανε γνωστές κάποιες δικές του σκέψεις. Είπε ψέματα για χατίρι της: το μόνο που σκέφτεται είναι το επόμενο ματς.
Πηγή: Karpetshow
