Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Το χειρότερο που μπορεί να τύχει καλοκαίρι σε έναν οπαδό, αφήνοντας προφανώς απ’ έξω θέματα υγείας, είναι το να μην του προσφέρει κανένα ενδιαφέρον η ομάδα του στα μεταγραφικά. Στον ιταλικό βορρά τέτοια προβλήματα δεν έχουν… Οι Γιουβεντίνοι, για παράδειγμα, προσπαθούν να καταλάβουν τι σκοπό έχει φέτος η διοίκηση τους και πόσες εκπλήξεις, ευχάριστες ή δυσάρεστες, θα τους κάνουν. Οι Μιλανίστι, από την άλλη, προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται στα διοικητικά και αν θα μπει ή όχι σε μια σειρά το κλαμπ, ακούγοντας παράλληλα διάφορα μεταγραφικά σενάρια. Ολοι μαζί, συν όποιους άλλους ουδέτερους παρακολουθούν το θέμα, προσπαθούν να καταλάβουν πού το πάει τελικά ο Μπονούτσι και πότε θα αντιληφθεί ότι το κάνει όλο και χειρότερο…
Το εκπληκτικό με τον Ιταλό κεντρικό αμυντικό, όπως γράφαμε από πέρυσι σχεδόν τέτοιες μέρες, είναι ότι όλο αυτό έχει ξεκινήσει από τη ματαιοδοξία του. Αυτή ήταν που τον έκανε να πιστεύει ότι ήταν πιο σημαντικός από τον Αλέγκρι για τη Γιούβε, με συνέπεια να διαπιστώσει ότι δεν ήταν έτσι. Και αφού δεν ήταν έτσι, η αντίδραση του ήταν να γίνει μέσα σε μία μέρα αρχηγός της Μίλαν. Μισή… ντροπή δική του, μισή των Φασόνε-Μιραμπέλι, οι οποίοι αποτελούν ήδη παρελθόν για τους Ροσονέρι. Και όλα δείχνουν ότι θα αποτελέσει και ο αρχηγός τους. Αυτός που όταν υπέγραψε και ανακοινώθηκε, δήλωνε #hungrierthanever και δήλωνε έτοιμος να προσπαθήσει να αλλάξει τις ισορροπίες. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο πριν λίγες μέρες, στην επίσημη παρουσίαση του από τους Μπιανκονέρι, δεν το είπε αυτό. Θα μπορούσε, αλλά δεν το είπε. Ο Λεονάρντο το είπε, γιατί ένα από τα προβλήματα με τον Μπονούτσι, τελικά, είναι το γεγονός ότι λέει εύκολα.
Του έβγαινε πολύ φυσικό το να δηλώνει ότι θα πρέπει να τον δέσουν στις θύρες του Allianz Stadium γιατί δε θα φύγει ποτέ, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να υποσχεθεί καλύτερες μέρες στη Μίλαν, του είναι αρκετά εύκολο τώρα το να ζητάει να φύγει από τους Ροσονέρι, των οποίων είναι αρχηγός και παράδειγμα για τους νεότερους συμπαίκτες του, για να γυρίσει στον πρώην προπονητή του, με τον οποίο είχε πλακωθεί την ώρα του αγώνα και το έβλεπε όλος ο πλανήτης. Ολα αυτά τα κάνει εύκολα, ίσως επειδή τελικά του είναι δύσκολο, ενδεχομένως πολύ, να καταλάβει ότι όλα αυτά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Του είναι πολύ δύσκολο, ενδεχομένως, να καταλάβει ότι ο Ρομπέρτο Μαντσίνι τον θέλει για αρχηγό της εθνικής Ιταλίας που θα προσπαθήσει να αναγεννηθεί ή να αντεπιτεθεί. Και ο αρχηγός της εθνικής Ιταλίας, μάλλον, θα πρέπει να σε κερδίζει ως προσωπικότητα, ως αξία, ως ηγέτης. «Αρχηγός», «προσωπικότητα», «ηγέτης» είναι, όμως, τρεις λέξεις που δυσκολεύεσαι να τις… εντοπίσεις στον Μπονούτσι, πλέον.
Θα μπορούσε να γίνει ο αρχηγός της Γιουβέντους μετά τον Μπουφόν αλλά η (προαναφερθείσα) ματαιοδοξία τον έστειλε στη Μίλαν, όπου τελικά πήρε το περιβραχιόνιο. Και μπορεί να μην ήταν Ροσονέρο από πιτσιρικάς ώστε να το νιώθει στο 100%, αλλά το να εγκαταλείπει από τον πρώτο χρόνο το καράβι επειδή είδε ότι εκτός Τορίνο ήταν δύσκολα τα πράγματα, δεν το λες και υποδειγματικό. «Αν επιστρέψει στη Γιούβε θα κάνει μόνο τον ποδοσφαιριστή, όχι όλα όσα έξτρα έπρεπε να κάνει ως αρχηγός σε αυτή τη Μίλαν, άρα θα ηρεμήσει και θα συγκεντρωθεί ξανά», είναι μία από τις απόψεις που κυκλοφορούν στην Ιταλία από το βράδυ της Τρίτης και αποδεικνύει γιατί υπάρχει θέμα και με το ηγετικό του χαρακτήρα του. Κι όσο για την προσωπικότητα, αρκεί να δει κανείς τους δύο όρους που φέρεται να του έθεσε ο Μπέπε Μαρότα για να επιστρέψει: Μείωση των απολαβών του κατά 30-40% και μια δήλωση συγγνώμης προς τον κόσμο για την συμπεριφορά του μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο.
Ενας χρόνος, ο οποίος έφερε τον Λεονάρντο Μπονούτσι σε μια πολύ δύσκολη θέση, αφού έχασε όλο το momentum που είχε με τις εμφανίσεις του ή τις σερί σεζόν που έκανε, «γδύθηκε» στα μάτια των Γιουβεντίνων, φεύγει με το κεφάλι σκυμμένο από το Μιλάνο και ετοιμάζεται να επιστρέψει (αν υποθέσουμε ότι θα γίνει η μεταγραφή) στο Τορίνο με την ουρά στα σκέλια. Αν το δει κάποιος καθαρά ψυχρά, μπορεί να σκεφτεί ότι όλο αυτό -επειδή τελικά Λεονάρντο, όντως δεν ξέρεις ποτέ πώς τα φέρνει η ζωή- είναι το τέλειο μάθημα για αυτόν, το τέλειο bagno d’umilta που θα έλεγαν και οι Ιταλοί, για να γίνει όντως πιο ταπεινός και να αντιληφθεί κάποια πράγματα που δεν έβλεπε ως τώρα. Αυτό θα κάνει καλό πρώτα στον ίδιο και μετά στην ομάδα του, όποια κι αν είναι αυτή.
Αν δεν το δεις να συμβαίνει όμως, γιατί ως τώρα έχεις δει πολλά από τον Μπονούτσι, πώς να πιστέψεις ότι θα το πάρει το μάθημα του;
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
