Η επιστροφή του Κώστα Φορτούνη στον Ολυμπιακό δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, αλλά πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ο Φορτούνης θα γυρίσει το καλοκαίρι στην ομάδα πρώτα από όλα γιατί το ζήτησε ο ίδιος. Η επιστροφή του δεν θυμίζει ανάλογες περιπτώσεις παικτών που επέστρεψαν. Και για αυτό βρίσκω ενδιαφέρουσες τις αντιδράσεις στην είδηση.
Διαβάζω δεξιά και αριστερά για την πολλά και διάφορα. Όλα σχεδόν υπερβολικά.
Οι φανς που χαίρονται
Ο Φορτούνης είχε και θα έχει τους φανατικούς του. Θα υπάρχουν πάντα αυτοί που θα πιστεύουν ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής είναι ο καλύτερος Ελληνας και θα το πιστεύουν όσο παίζει ποδόσφαιρο ανεξάρτητα από την ηλικία του. Στον Φορτούνη αποδίδονται από τους fan του απίστευτες ικανότητες. Υπάρχουν για παράδειγμα πολλοί που πιστεύουν ότι αν ο Ολυμπιακός φέτος έχει προβλήματα στην επίθεση, είναι γιατί λείπει, όπως λένε, ένα «δεκάρι σαν τον Φορτούνη»: το λένε εννοώντας φυσικά τον ίδιο τον Φορτούνη. Το ότι ο Μεντιλίμπαρ δεν χρησιμοποιεί στις ομάδες του τέτοιου είδους ποδοσφαιριστές είναι λεπτομέρεια. Το ότι όταν προ διετίας είχε τον Φορτούνη τον χρησιμοποιούσε στα πλάγια, δεν έχει καμία σημασία για τους οπαδούς του Φορτούνη. Σημασία εν προκειμένου έχει η αγάπη για τον ποδοσφαιριστή. Η οποία είναι απολύτως σεβαστή, αλλά ως τέτοια είναι πάντα και λίγο παραμορφωτικός καθρέφτης. Όταν αγαπάς έτσι συμβαίνει. Και με τους ποδοσφαιριστές και με τις ομάδες και με τα πάντα.
Αυτοί που αναρωτιούνται
Με τους φανατικούς του Φορτούνη, όπως και με τους φανατικούς γενικά, έτσι συμβαίνει: το λάθος δεν το κάνουν αυτοί – αυτοί απλά αγαπάνε. Το λάθος το κάνει όποιος προσπαθεί να συνδιαλέγεται μαζί τους με λογικά επιχειρήματα. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην ιστορία αυτοί έχουν αυτοί που όταν ακούνε ότι ο Φορτούνης είναι έτοιμος να επιστρέψει δυσφορούν. Είναι αυτοί που λένε ότι ο Φορτούνης δύο χρόνια τώρα παίζει σε ένα πρωτάθλημα, όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας που δεν έχει και μεγάλη σχέση με τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Αυτοί τονίζουν ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής είναι κομμάτι δύσκολο να προσαρμοστεί στο ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ που απαιτεί πολύ τρέξιμο και πολύ πίεση και φέρνουν ως παραδείγματα ποδοσφαιριστών που ζορίστηκαν σε αυτό πολλούς. Λένε ότι τα δύο τελευταία χρόνια δεν προσαρμόστηκαν παίκτες με ανάλογα χαρακτηριστικά όπως ο Γουίλιαν, ο Γιαζίτσι, ακόμα και ο Ορτά που ήρθε κι έφυγε δυο φορές.
Κι αυτά υπερβολικά είναι όταν μιλάμε για τον Φορτούνη. Ο Φορτούνης δεν θα έρθει εδώ να δώσει εξετάσεις στον Μεντιλίμπαρ όπως αυτοί κι άλλοι τόσοι: με τον προπονητή του Ολυμπιακού έχει ήδη δουλέψει κι εφόσον ανήκει στο γρουπ των παικτών που κέρδισαν το Conference League λογικά δεν θα έχει και πρόβλημα προσαρμογής. Αλλά υπάρχει και κάτι επιπλέον: στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μιλάμε για μεταγραφή αλλά για επιστροφή – κι αυτό πρέπει στην αξιολόγηση να το λαμβάνει κανείς στα υπόψιν του. Αν οι φανατικοί θαυμαστές του Φορτούνη υπερβάλλουν αποδίδοντας του μαγικές ιδιότητες που μάλλον δεν είχε ποτέ, όσοι ξαφνικά αμφιβάλλουν για την δυνατότητα της προσφοράς του κάνουν από τη μεριά τους κι αυτοί ένα ασυγχώρητο λάθος: δεν καταλαβαίνουν ότι για μια ομάδα είναι πολύ βασικό να αναγνωρίζει τις αξίες. Και είτε συμπαθείς, είτε δεν συμπαθείς τον Φορτούνη δεν μπορείς να μην αναγνωρίζεις ότι στην ιστορία του Ολυμπιακού αποτελεί αξία. Όχι μόνο γιατί βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει τίτλους, όχι μόνο γιατί σε πολλές περιπτώσεις έχει ομορφύνει το παιχνίδι της, αλλά και γιατί με τη φανέλα της είχε δύο τραυματισμούς πολύ σοβαρούς. Και μάλιστα όταν διένυε πιθανότατα την καλύτερη φάση της καριέρας του. Αυτό πρέπει πάντα να του αναγνωρίζεται.
Ένα μήνυμα σε όλους
Η ιστορία δεν έχει να κάνει απλά με τα αγωνιστικά: έχει μηνύματα σαφώς πιο σοβαρά. Αν ο Φορτούνης ήθελε να γυρίσει, πολύ καλά έκανε ο Ολυμπιακός και του έδωσε το δικαίωμα να επιστρέψει. Πολύ καλά έκανε επίσης ο Ολυμπιακός που άφησε στην άκρη κάθε είδους προηγούμενη δυσφορία που μπορεί να υπήρξε όταν ο καλός αυτός ποδοσφαιριστής αποφάσισε να αφήσει την ομάδα για να πάει στην Σαουδική Αραβία και να πάρει ένα μεγάλο συμβόλαιο. Η αλήθεια είναι πως όταν αποφάσισε να φύγει το αποφάσισε σε σε μια στιγμή που η ομάδα τον χρειαζόταν: του έγινε τότε γνωστό αλλά αυτός δεν άλλαξε γνώμη. Αλλά αυτά έμειναν στην άκρη και πολύ σωστά. Στον Φορτούνη αναγνωρίστηκε πως έχει το ηθικό δικαίωμα να ολοκληρώσει την καριέρα του στον Ολυμπιακό. Ο Ολυμπιακός αυτό του το δικαίωμα κυρίως αναγνωρίζει γιατί είναι και ο καλύτερος τρόπος για να στείλει ένα μήνυμα στους ποδοσφαιριστές που υπάρχουν τώρα στην ομάδα ότι τους σέβεται Και τους θεωρεί παιδιά της μεγάλης του οικογένειας. Αυτές τις συμπεριφορές να είσαστε βέβαιοι ότι ποδοσφαιριστές τις αναγνωρίζουν και τις εκτιμούν.
Όπως ο Ρέτσος
Πριν την απόδοση ενός ποδοσφαιριστή υπάρχει κάτι σημαντικότερο: η διάθεσή του να αγωνίζεται σε μια ομάδα. Δεν χρειάζεται στη συγκεκριμένη ιστορία να υπενθυμίζουμε τι έκανε τα δυο τελευταία χρόνια στην Σαουδική Αραβία: δεν έχει νόημα. Σημασία έχει ότι ο Φορτούνης δείχνει με τον τρόπο του ότι ο Ολυμπιακός του έλειψε.
Κάθε φορά που ερχόταν στην Ελλάδα πήγαινε να δει τα παιχνίδια της ομάδας του μπάσκετ. Κάθε φορά κατεβαίνει στο Ρέντη για να μιλήσει με τους συμπαίκτες του – φυσικά δεν λείπει από κανένα παιχνίδι στο Καραϊσκάκη όταν είναι εδώ. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια στον Ολυμπιακό υπήρξαν διάφορες επιστροφές παικτών του, άλλες επιτυχημένες κι άλλες λιγότερο επιτυχημένες. Αλλά δεν πρέπει να συγκρίνουμε την περίπτωση του Φορτούνη με τις περιπτώσεις ξένων παικτών που επέστρεψαν απλά γιατί εδώ κάποτε πέρασαν καλά και περίμεναν ότι θα ξαναβρούν μια δεύτερη νιότη.
Η περίπτωση του Φορτούνη μου θυμίζει πιο πολύ αυτή του Παναγιώτη Ρέτσου. Κι αυτός, όταν αγωνιζόταν στο εξωτερικό κάθε φορά που ερχόταν στην Ελλάδα πήγαινε με τον αδερφό του και έβλεπε τα παιχνίδια του Ολυμπιακού. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Ρέτσος πάλεψε πάρα πολύ και με τον ίδιο του τον εαυτό για να αλλάξει το status του εντός της ομάδας αλλά και για να ξαναφτάσει στα επίπεδα απόδοσης που τον είχαμε δει νεαρότερο πριν από τραυματισμούς κι άλλες περιπέτειες. Ήθελε να προσφέρει στην ομάδα που αγαπάει και το κατάφερε. Το ίδιο νομίζω θέλει και ο Φορτούνης. Δεν είναι ζήτημα το συμβόλαιο ή τα χρήματα. Αν τον απασχολούσαν αυτά, θα μπορούσε να μείνει άλλη μια χρονιά στην Σαουδική Αραβία. Αυτό που θέλει είναι να επιστρέψει σπίτι. Και θα επιστρέψει, όχι ως άσωτος υιός αλλά ως ένα από τα πιο αγαπημένα παιδιά του Ολυμπιακού. Που τα δυο τελευταία χρόνια έλειψε από την ομάδα. Και από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά και από τα αποδυτήρια της. Και μου μοιάζει βέβαιο ότι σύντομα κι όλοι αυτοί που γράφου πως «δεν καταλαβαίνουν τον λόγο της επιστροφής του», που θα ήθελαν κάποιο άλλο, που πιστεύουν «πως στην Σαουδική Αραβία απλά έχασε τον χρόνο του» κτλ, θα αναθεωρήσουν.
Πηγή: Gazzetta
