Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Για πρώτη φορά ίσως από την μέρα που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήρθε στον Ολυμπιακό υπάρχει κάποιος κόσμος που αναρωτιέται μήπως ο κύκλος του έκλεισε. Πολλοί το προχωρούν ακόμα πιο μακριά λέγοντας πως αν ο Ολυμπιακός θέλει να διεκδικήσει το πρωτάθλημα πρέπει ο Βαγγέλης Μαρινάκης να τον αλλάξει τώρα. Εγώ πάλι λέω ότι ο Ολυμπιακός δεν θα πάρει το πρωτάθλημα σίγουρα αν διώξει τον Μεντιλίμπαρ. Πιθανότατα δεν θα το πάρει και με αυτόν. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα το πάρει χωρίς αυτόν. Κι επίσης ομολογώ ότι δυσκολεύομαι στον Ολυμπιακό το μετά από αυτόν.
Επιτρέψετε μου να σας τα εξηγήσω όλα αυτά που ίσως τα ακούτε περίεργα.
Τι λέει ο ίδιος
Ειδικά μετά από ήττες μου αρέσει πάντα να διαβάζω τι λένε οι προπονητές. Ο Μεντιλίμπρ είπε μετά το ματς με την ΑΕΚ δυο πράγματα που εξηγούν τουλάχιστον τι σκέφτεται. Στην ερώτηση τι φταίει απάντησε το εξής: «Είναι αλήθεια ότι δεν δημιουργήσαμε ευκαιρίες. Δεν γίναμε επιθετικοί. Ο Ολυμπιακός είναι καλός όταν κλέβει μπαλιές και στο να δημιουργεί πίεση. Από εκεί και πέρα πρέπει να είμαστε καλά αμυντικά και να δημιουργήσουμε τις ευκαιρίες μας. Αυτό δεν το κάνουμε. Είναι κάτι που θα πρέπει να το λύσουμε. Όταν ο αντίπαλος προηγείται φέρνει πάντα το παιγνίδι στα μέτρα του. Και σήμερα η μπάλα παιζόταν μακριά από την περιοχή της ΑΕΚ – δυσκολευόμασταν να την βάλουμε στην περιοχή της. Ο κόσμος όντως αντιδράει – το κατάλαβα. Αλλά θα ήθελα να ζητήσω από τον κόσμο να είναι συνεχώς στο πλευρό μας και να μην ξεχνάει τι του έχουμε προσφέρει». Στη δε ερώτηση αν εκτιμάει πως υπάρχει πρόβλημα παιγνιδιού γιατί οι αντίπαλοι έχουν καταλάβει το παιγνίδι του Ολυμπιακού είπε ότι δεν συμφωνεί. «Δεν μπορεί να χρειάστηκαν δυο χρόνια για να μας κατάλαβαν. Εμείς από τον δεύτερο μήνα δείχνουμε το πώς παίζουμε. Δεν φταίει αυτό. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι δικό μας. Οι περισσότεροι παίκτες είναι διαφορετικοί όσον αφορά στην απόδοσή τους και η ευθύνη είναι του προπονητή. Σίγουρα αν η ομάδα δεν παίζει καλά, τότε φταίει ο προπονητής. Τίποτα απ’ όσα κάνουμε δεν μοιάζει με τίποτα απ’ όσα συνηθίζαμε να κάνουμε στο παρελθόν».
Πάμε στην αποκωδικοποίηση. Όλα αυτά δείχνουν τρία πράγματα. Το πρώτο ότι ο Μεντιλίμπαρ αντιλαμβάνεται το πρόβλημα του Ολυμπιακού ως πρόβλημα απόδοσης των παικτών και μόνο. Το δεύτερο ότι η ευθύνη που συνεχώς αναλαμβάνει (είναι κάτι που επαναλαμβάνει από την αρχή της χρονιάς κι έχει κάνει δήλωση ανάληψης ευθύνης και μετά από νίκες) δεν σχετίζεται με το παιγνίδι – πράγμα που σημαίνει πως δεν θα αλλάξει τίποτα – αλλά αφορά πιο πολύ την διαχείριση των παικτών. Το τρίτο είναι ότι ζητάει την στήριξη του κόσμου για όσα η ομάδα έχει κάνει. Κι όχι για όσα έχει μπροστά της.
Όλα αυτά είναι χρήσιμα για να καταλάβουμε έναν άνθρωπο τον οποίο πάρα πολύ αμφιβάλλω αν γνωρίζουμε, δηλαδή τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο προπονητή που έχω δει στην Ελλάδα βασίζεται κυρίως στις σχέσεις του με τους βασικούς του ποδοσφαιριστές. Πιστεύει ότι αν είναι καλός μαζί τους θα είναι κι αυτοί καλοί, δηλαδή θα είναι έτοιμοι να του ανταποδώσουν με την αγωνιστικότητα τους και την προσπάθειά τους την έμπρακτη υποστήριξη του. Τώρα που βλέπει ότι αυτό δεν συμβαίνει μιλάει σαν απογοητευμένος. Σαν άνθρωπος περισσότερο και από προπονητής.
Η εμμονή με τους λίγους παίκτες
Πρέπει να πω ότι από όλα τα κολλήματα του Μεντιλίμπαρ μου έχει κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση η σταθερή επιμονή του να δουλεύει με 25 ποδοσφαιριστές το πολύ. Σε μια χρονιά που ο Ολυμπιακός έπρεπε να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς λιγκ και να διεκδικήσει και το πρωτάθλημα πίστευα ότι θα έβαζε νερό στο κρασί του, θα δεχόταν δηλαδή και θα χρησιμοποιούσε περισσότερους. Αλλά όπως αποδείχτηκε το θέμα δεν είναι η χρησιμοποίηση: είναι η στήριξη. Μπορεί να έχει και 40: οι βασικοί του θα είναι 14-15 και όλοι οι υπόλοιποι θα τελούν υπό μόνιμες εξετάσεις μέχρι να πουν «φεύγω» και να αφήσουν αυτόν και τα παιδιά του στην ησυχία του.
Ο Μεντιλίμπαρ φέρεται στους βασικούς του πραγματικά σαν να είναι παιδιά του. Μια τέτοια συμπεριφορά δεν μπορείς να την έχεις σε 30 ποδοσφαιριστές: δεν μπορείς να την έχεις ούτε και απέναντι σε 25! Το γκρουπ πρέπει να είναι υποχρεωτικά μικρό κι από αυτή την επιλογή ξεκινάνε όλα. Οι παίκτες του είναι κάτι σαν συνεργάτες: τους στηρίζει για να τον στηρίζουν. Σ’ αυτούς δίνει του κόσμου τα ρεπό, για αυτούς υιοθετεί έναν απλοϊκό τρόπο παιχνιδιού πιστεύοντας ότι δεν θα τους κουράσει το μυαλό, από αυτούς ζητάει να κάνουν απλώς τα απολύτως προβλεπόμενα για να κερδίζουν κι όχι τυχαία όλοι όσοι είχαν συμβόλαια στην λήξη τους (Ζέλσον, Τσικίνιο, ΕλΚαμπί κτλ) ανανέωσαν κι όλας – πάντα με τις δικές του εισηγήσεις. Ο κόσμος συζητάει για την συνύπαρξη του Ταρέμι με τον ΕλΚαμπί, αναρωτιέται γιατί παίζει πάντα ο Γκαρθία κτλ και όλα αυτά τα αποδίδει σε τακτικές επιλογές και άλλα ανάλογα, που στο ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ μικρό ρόλο παίζουν. Αυτό που παίζει το βασικό ρόλο είναι η αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης και η κοινή προσπάθεια. Μόνο που προφανώς όλα αυτά δεν φτάνουν σε μια σεζόν η οποία από την αρχή για διαφορετικούς λόγους ήταν περισσότερο περίπλοκη από την προηγούμενη. Ο Ολυμπιακός χρειαζόταν φέτος μεγαλύτερο rotation, πιο πολλούς πρωταγωνιστές, πιο επιστημονική δουλειά και στην προετοιμασία (που έγινε με βασικό τον Πνευμονίδη…) και στην εβδομαδιαία του προπόνηση. Καλές είναι οι οικογενειακές επιχειρήσεις αλλά δεν μπαίνουν στο Χρηματιστήριο.
Ο κόσμος αγαπάει τους ήρωες
Τι θα κέρδιζε ο Ολυμπιακός αν έδιωχνε τον Μεντιλίμπαρ; Αρχικά η φυγή του πιθανότατα θα ξυπνούσε κάποιους παίκτες: θα τους υποχρέωνε να πάρουν πρωτοβουλίες που τώρα δεν βλέπουμε. Υποπτεύομαι ότι ο λόγος που δεν τις βλέπουμε είναι ότι και οι ίδιοι προσπαθώντας να παίξουν για ένα προπονητή που τους αγαπάει, ξεχνούν ότι δεν αγωνίζεσαι για να κανείς χαρούμενο έναν άνθρωπο, αλλά για να κερδίσεις υπηρετώντας ένα πλάνο: για τους παίκτες ο Μεντιλίμπαρ γίνεται πιο σημαντικός από το πλάνο και για τον Βάσκο οι παίκτες πιο σημαντικοί από το πλάνο – σε κάθε περίπτωση το πλάνο αναζητείται.
Στην περίπτωση του Ολυμπιακού η θέληση όλων για νίκη είναι μεγαλύτερη προτεραιότητα από την εφαρμογή της όποιας τακτικής – αν πιστέψουμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει. Αν όμως διώξεις τον Μεντιλίμπαρ, ακόμα κι αν υπάρξει αυτή η αντίδραση, αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι ένα πραγματικό χάος – ειδικά αν δεν υπάρξει κάποιο σερί αποτελεσμάτων εντυπωσιακό, που εκ του προγράμματος είναι και δύσκολο. Στην στραβή όλοι θα νοσταλγούν τον καλό πατερούλη που τους έδινε τα ρεπό, τους χρησιμοποιούσε πάντα βασικούς, έδιωχνε όσους ήθελαν την θέση τους και φρόντισε να είναι όλοι αγαπημένοι. Με δυσαρεστημένους ποδοσφαιριστές είναι πολύ δύσκολο να σώσεις μια χρονιά. Καλύτερα να ποντάρεις στο ότι αυτή η ωραία παρέα θα βρει έναν μαγικό τρόπο να διορθώσει τα πράγματα.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα: για πολύ κόσμο ο κόουτς έχει το δικαίωμα της αποτυχίας. Ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι είναι θαυματουργός, ότι είχε καθοριστική συμβολή στην κατάκτηση του Conference League και του νταμπλ, ότι δεν του πήραν παίκτες κτλ. Αν φύγει θα ηρωοποιηθεί και τα ανάθεμα θα πάνε σε όποιον δεν τον στήριξε, τον έδιωξε κτλ. Οπότε τον αφήνεις εκεί που είναι και για μένα τον κρατάς και του χρόνου. Του παίρνεις και τους παίκτες που θέλει. Και κάνεις τον σταυρό σου σαν κάθε εβδομάδα να είναι Μεγάλη Εβδομάδα. Ελπίζοντας ότι ναι μεν υπάρχει Γολγοθάς, αλλά ακολουθεί ανάσταση…
Πηγή: Karpetshow
