Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Η Ατλέτικο είχε ανάγκη από μία μεγάλη νίκη, έπειτα από τα ανεπιτυχή αποτελέσματα των τελευταίων εβδομάδων εντός ισπανικών συνόρων, αλλά και τα αναιμικά, με την ”ψυχή στο στόμα” τρίποντα, τα οποία είχαν μαζέψει σύννεφα στον ουρανό του ”Μετροπολιτάνο”. Κάτι τέτοιες νύχτες όπως η χθεσινοβραδινή μπορούν σαν ένα ”μαγικό φάρμακο” να τα αλλάξουν όλα στον ψυχολογικό τομέα, διαγράφοντας όλες τις δυσάρεστες πρόσφατες αναμνήσεις. Ιδανική νύχτα η χθεσινή Τετάρτη, ιδανικός αντίπαλος το πλειοψηφικά μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση της φετινής κούπας, Γιουβέντους. Ιδανικός απέναντι, ο μισητός στους απανταχού φίλους των ”ροχιμπλανκος”, Κριστιάνο Ρονάλντο.
Το ματς ήταν ακριβώς όπως το περιμέναμε από άποψη τακτικής και προπονητικής προσέγγισης. Σκληρό, σφιχτό, αντιαισθητικό για τους λάτρες του θεάματος, με υπομονή και ελάχιστα ρίσκα από τους δύο μονομάχους. Θα μπορούσε άνετα το συγκεκριμένο ζευγάρι να ανταγωνίζονταν σε τελικό πρωταθλήματος σκάκι!
Η Ατλέτι δεν ήταν καλύτερη ποδοσφαιρικά, ήταν ξεκάθαρα όμως η ομάδα που άξιζε τη νίκη αφού οι παίκτες της, την διεκδίκησαν με κάθε κύτταρο της ύπαρξής τους! Έδωσαν μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις πως το μαχαίρι τους δεν είχε χαθεί , απλά δεν χρησιμοποιούνταν… Χθες το βράδυ μπήκε στα δόντια ξανά! Το έβλεπες σε κάθε μονομαχία, σε κάθε διεκδικούμενη μπάλα, σε κάθε man to man… Εκείνο που δεν γνώριζες ήταν ο τρόπος με τον οποίο θα έρθει το γκολ. Τελικά ήρθε από αέρος… Όχι από κάποια κεφαλιά, αλλά από της αμύνης τα παιδιά! Από την σκληροτράχηλη και αδάμαστη…Ουρουγουάη!
Λίγα λεπτά μετά το ορθώς ακυρωμένο μέσω VAR τέρμα του Μοράτα, ο Χοσέ Χιμένεθ, ένας ποδοσφαιριστής που βρίσκει δίχτυα με την ίδια συχνότητα με την οποία … χιονίζει στην Κρήτη, έπεσε στη ”φωτιά” και άναψε τη σπίθα για την έκρηξη στο καθηλωτικό (και) χθες ”Ουάντα Μετροπολιτάνο”!
Από κείνο το σημείο και ύστερα τα πόδια των παικτών του Σιμεόνε … ξαλάφρωσαν κατά 15 κιλά και παρακολουθώντας το ματς συνηδειτοποιούσες πως το 2-0 ήταν χιλιόμετρα πιο κοντά από το 1-1… Δράστης αυτή το φορά ο διόσκουρος συμπατριώτης του Χιμένεθ. Ο μεγάλος αρχηγός Ντιέγκο Γκοντίν που όποτε σκοράρει, το σπίτι της Ατλέτικο κοντεύει να πέσει από τα πολλά ρίχτερ!
Η ομάδα της Μαδρίτης δεν απειλήθηκε ιδιαίτερα από κείνο το χρονικό σημείο και μετά, πλην δύο καλών στιγμών της Γιούβε και πήρε μία νίκη με σκορ … ατόφιο χρυσάφι!
Η ”Μεγάλη Κυρία” χθες ήταν κακή. Πολύ κακή. Σε σουρεαλιστικό βαθμό παθητική! Προφανώς και έπαιξε ρόλο το έργο των παικτών της Ατλέτικο μέσα στον αγωνιστικό χώρο και το πλάνο του Σιμεόνε που εκτελέστηκε στον μέγιστο βαθμό από αυτούς. Η αποκαρδιωτική βραδιά των Ιταλών όμως, δεν ευθύνεται μόνο έλεω… Ατλέτικο. Οι ”Μπιανκονέρι” ήταν αποπροσανατολισμένοι, υπνωτισμένοι, δίχως σφυγμό. Εκτός παιχνιδιού! Στην αντίπερα όχθη, οι ”κολτσονέρος” δάγκωναν, το μάτι τους γυάλιζε, θα σκότωναν … και τη μάνα τους χθες το βράδυ για να πάρουν το αποτέλεσμα! Με μοναδική εξαίρεση τον CR7 που το πάλεψε με κάθε τρόπο το ματς, είτε με πλαγιοκοπήσεις από τα άκρα, είτε με κινήσεις σέντερ-φορ στην περιοχή, είτε με μακρινά σουτ, είτε με μεταβιβάσεις στους συμπαίκτες του ( Μπερναρντέσκι, στο πιάτο στο δίνει ρε φίλε! ) ουδείς εκ των παικτών του Αλέγκρι δεν προσπάθησε να γίνει απειλητικός για την οπισθοφυλακή των γηπεδούχων. Ακόμη και ο ίδιος ο προπονητής της Γιουβέντους έμοιαζε υπνωτισμένος, ανήμπορος να αλλάξει την κατάσταση με κάποιες κινήσεις του.
Στο δια ταύτα τώρα. Το 2-0 μπορεί να μοιάζει με σκορ πρόκρισης, δεν είναι όμως σκορ που σου εξασφαλίζει την πρόκριση. Σίγουρα είναι ένα σπουδαίο αποτέλεσμα για οποιαδήποτε ομάδα που δίνει το πρώτο ματς στην έδρα της και για μία ομάδα που δέχεται γκολ με το σταγονόμετρο είναι … ατόφιο χρυσάφι! Η Ατλέτικο εξακολουθεί να διαθέτει την κορυφαία άμυνα των ομάδων του TOP-5 πρωταθλημάτων στην Ευρώπη και πιθανολογώ ότι μέσα στο Τορίνο θα μασάει σίδερα… Η Ιταλική ομάδα καλείται πλέον να πραγματοποιήσει μία ”Mission Impossible”! Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο το να πετύχεις ένα 3-0 απέναντι σε ένα σπουδαίο αμυντικογενές σύνολο. Δεν είναι όμως και ακατόρθωτο. Η συγκεκριμένη διοργάνωση μας το έχει αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν. Με πιο πρόσφατο παράδειγμα το ”Once in a lifetime” 6-1 της Μπάρτσα απέναντι στην Παρί στο Καμπ Νόου. Προσωπικά, ζω και αναπνέω για τέτοιες ρεβάνς, γιατί αυτές είναι που κάνουν το άθλημα μοναδικό και ασύγκριτο! Υπομονή δύο βδομάδες…
Υ.Γ : Θα μπορούσα να κάνω ”γαργάρα” την χειρονομία του Τσόλο Σιμεόνε στο γκολ του Χιμένεθ και να το προσπεράσω χωρίς να το αναφέρω καν, όμως δεν θα το κάνω. Πρέπει να το καταδικάσω! Τις δικαιολογίες του τύπου ήταν πάνω στο άγχος, την πίεση, την τρέλα της στιγμής εγώ τις ακούω βερεσέ… Πάνω στο άγχος, την πίεση, την τρέλα της στιγμής μπορείς να σφίξεις τις γροθιές σου και να ουρλιάξεις με πάθος, να διασχίσεις όλο το γήπεδο χοροπηδώντας σαν δαιμονισμένος κτλ… ΟΧΙ όμως αυτό! Αυτό θα ήταν δικαιολογηταίο σε περίπτωση που το έκανε ένα 17χρονο αγόρι που σκοράρει σε αγώνα σχολικού πρωταθλήματος. Όχι ένας 50αρης άντρας, σύζυγος και πατέρας πέντε παιδιών που τον βλέπουν στην τηλεόραση…
