Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη
«Άντε βρε Γιαννάκο, γράψε κάτι για τον Πιερικό. Δεν γράφει κανένας τίποτα. Γράψε Γιαννάκο μου, να το πάρουμε απάνω μας λίγο. Πως τα βλέπεις τα πράγματα με την ομάδα φέτος. Τουλάχιστον να μην πέσουμε. Γράψε Γιαννάκο μου, σε παρακαλώ…».
Ένας από τους πιο πιστούς και αγνούς φίλους του Πιερικού. Ένας από τους πιο πιστούς χριστιανούς. Η συμμετοχή του στα δρώμενα μιας ομάδας, του Πιερικού και ταυτόχρονα η παρουσία του στη μυστηριακή ζωή της εκκλησίας είναι σημεία ξεχωριστά που δύσκολα συναντάς σε έναν φίλαθλο. Ο Γιώργος τα συνδύαζε απόλυτα.
Κάθε Κυριακή πρωί εκκλησιαζόταν και το μεσημέρι έδινε το παρών του στο γήπεδο, εκεί, δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Ο Πιερικός άλλαξε πολλούς προέδρους και διοικήσεις. Ο Γιώργος ομάδα δεν άλλαξε ποτέ.
«Γράψε Γιαννάκο μου. Τι να κάνουμε, είμαστε όλοι στεναχωρημένοι. Δεν είμαστε για αυτήν την κατηγορία. Θα γράψεις έτσι; Να μην ξεχάσεις!».
Δεν ξέχασα να γράψω για τον Πιερικό φίλε Γιώργο. Για σένα δεν έγραψε τίποτε και να με συμπαθάς.
Καλό παράδεισο στον Γιώργο Γκιάτα. Στον καλό άνθρωπο. Στον αγνό φίλαθλο. Στον πιστό Πιερικό.
