Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Το να χάσει το 7ο σερί πρωτάθλημα η Γιούβε στη σεζόν που το πήρε επιτέλους η ΑΕΚ, είναι καλό deal. Επειδή οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, πρέπει να ξεκαθαρίσεις ότι αν ποτέ χρειαστεί να διαλέξεις πλευρά σε ένα 90λεπτο, στη Γιουβέντους θα πας. Οχι στη φετινή Γιουβέντους όμως, ειδικά απέναντι στη φετινή ΑΕΚ. Γιατί η μία ήταν συγκλονιστική από την αρχή ως το τέλος ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο, κάθε πρόβλημα που προέκυπτε στην πορεία, ενώ η άλλη κοροϊδεύει… Κι αφού κοροϊδεύει, της αξίζει -εκφράζοντας, όπως πάντα, προσωπική άποψη- να χάσει το φετινό scudetto. Δε θα αλλάξει, άλλωστε, κάτι στην εκτίμηση ή την αγάπη για αυτή την ομάδα. Απλά θα πονέσουν. Και αυτό είναι καλό…
Οτι της αξίζει να το χάσει, καταλήγεις όπως κι αν το δεις. Ως οπαδός ή σαν “αντικεμενικός”. Ως οπαδός, τη φετινή σεζόν τη ζεις περίεργα από το ξεκίνημα της. Η βραδιά του Κάρντιφ ήταν πολύ μεγάλο χτύπημα και αυτό φάνηκε από νωρίς στην τρέχουσα σεζόν. Λογικό. Επειτα από έξι συνεχόμενα χρόνια όπου σάρωσες ό,τι γινόταν να σαρωθεί σε εγχώριο επίπεδο, είναι πολύ δύσκολο να ψηθείς στο κυνήγι του… 7ου. Ξέμεινες κι από ρεκόρ. Το 1ο πρωτάθλημα το θες χωρίς να χρειάζεται να εξηγηθεί το γιατί, άλλα 2-3 τα ήθελες για να ξεσπάσεις για το Calciopoli, μετά μπήκες στη λογική του να ισοφαρίσει η ομάδα τα πέντε σερί της δεκαετίας του ’30, μετά είπες ότι θες το 6ο σερί επειδή δεν ξανάγινε, τώρα τι; Το 7ο; Το θες κι αυτό, αλλά δεν μπορείς να το “κυνηγήσεις” με λύσσα. Γιατί; Επειδή μετά το Κάρντιφ, επειδή μετά το 2/9, το έβλεπες εξαρχής σαν παρηγοριά στον άρρωστο το… ακόμη ένα πρωτάθλημα. Και σίγουρα δεν το έβλεπες σαν ένα πρωτάθλημα που θα πρέπει να… αρρωστήσεις εσύ, βλέποντας τη Γιουβέντους.
Στα τέσσερα του χρόνια στους Μπιανκονέρι, ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι έχει φτάσει σε δύο τελικούς στο Champions League και έχει δύο αποκλεισμούς σε Μόναχο και Μαδρίτη. Αυτές οι δύο βραδιές, αυτά τα δύο παιχνίδια, παίζει να είναι και αυτά που έφτιαξαν τον Γιουβεντίνο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Μάλλον επειδή είδες τη Γιούβε να παίζει κάτι διαφορετικό, να μπαίνει μέσα για να κάνει παιχνίδι και να δείχνει ότι μπορεί να το κάνει. Ενδεχομένως όχι σε όλα τα ματς της σεζόν, γιατί αν μια ομάδα δεν είναι φτιαγμένη από όλες τις απόψεις για κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο να μετατραπεί σε μια τέτοια μηχανή μέσα στη σεζόν, αλλά όχι και ποτέ. Ειδικά με αντίπαλο τη Νάπολι στο Τορίνο και με +4 στη βαθμολογία. «Θα υπέγραφα για να πάμε σε αυτό το ματς με +4», έλεγε ο Αλέγκρι μετά τη γκέλα με την Κροτόνε. «Δε θα υπέγραφα για να είμαστε στο +4 και μετά το τέλος του αγώνα», έλεγε το Σάββατο. Και τελικά έπαιξε για το +4 και γι’ αυτό είναι στο +1 πλέον. Δίκαιο.
«Οι δίκες, οι ευθύνες, οι υποθέσεις δεν μετράνε. Μετράει μόνο το να συνεχίσουμε να δουλεύουμε για να νικήσουμε», έγραψε στο Twitter ο Αλέγκρι και μίλησε σωστά. Ο προπονητής, υποθέτουμε, αυτά πρέπει να πει αυτή τη στιγμή. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν είναι προπονητής και γι’ αυτό κράζει από το βράδυ της Κυριακής. Χωρίς να είναι αγνώμονες για όσα έχουν ζήσει σε αυτά τα έξι προς επτά χρόνια, χωρίς να παραβλέπουν τίποτα από όσα έχει πετύχει αυτή η ομάδα με τον Μαξ στον πάγκο. Και χωρίς, φυσικά, να τους μειώνει στο παραμικρό ενδεχόμενη απώλεια του τίτλου. Σίγουρα, άλλωστε, θα τους μειώσει περισσότερο στο μέλλον το να συνεχίσουν έτσι. Το να παραμείνει η Γιουβέντους μια ομάδα που θα παίζει πάντα, ακόμη και σε εντός έδρας παιχνίδι ιταλικού πρωταθλήματος, για το αποτέλεσμα και μόνο. Ούτε ο κόσμος θα ζεσταθεί και πάλι σε μια τέτοια περίπτωση, ούτε σε επίπεδο marketing θα κάνει καλό κάτι τέτοιο…
Αντιθέτως, σε επίπεδο marketing, θα είναι ό,τι καλύτερο το να αλλάξει χέρια ο κάτοχος του τίτλου στη Serie A. Και ποτέ ξανά σε αυτή την 7ετία δεν έχει υπάρξει άλλη ομάδα που να πείθει τόσο τόσους πολλούς ότι μπορεί να το κάνει και ότι αξίζει να το κάνει, όσο η φετινή Νάπολι. Η καλύτερη ομάδα της τριετίας του Μαουρίτσιο Σάρι και σε αυτή την περίπτωση, δύο ενδεχόμενα υπάρχουν: Ή θα πάρεις το πρωτάθλημα ή την επόμενη σεζόν θα είσαι χειρότερος, γιατί θα έχει κλείσει ο κύκλος. Μετά τη νίκη στο Τορίνο, οι πιθανότητες αυτός ο κύκλος να μην ήρθε η ώρα να κλείσει ακόμη, είναι πολλές. Κατά την άποψη του τύπου που γράφει αυτό το κείμενο, είναι περισσότερες από 50%, αλλά αυτό θα πρέπει να αποδειχθεί στο γήπεδο. Εκεί όπου οι Παρτενοπέι, τελικά, ήταν όντως πιο άντρες από ποτέ.
«Η νίκη του παιχνιδιού», έγραψε η Gazzetta dello Sport και ειλικρινά, ακόμη κι αν προσπαθήσεις, είναι δύσκολο να βρεις λόγο για να πεις ότι δεν αξίζει να το πάρει η Νάπολι. Θα είναι η δικαίωση του προπονητή της, θα είναι η δικαίωση των καλύτερων της παικτών που αποφάσισαν το περασμένο καλοκαίρι να απορρίψουν οποιαδήποτε πρόταση επειδή πίστευαν ότι αν το πάλευαν ακόμη μία χρονιά θα μπορούσαν να το πετύχουν, θα είναι η δικαίωση του Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις για τη δουλειά που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια, θα είναι η ευτυχία αυτών των οπαδών που πήγαν κατά… δεκάδες χιλιάδες στο αεροδρόμιο για την υποδοχή της ομάδας! Γιουβέντους και Νάπολι, είναι οι δύο ιταλικές ομάδες που μπορούν να μετακινήσουν εκτός έδρας όσο κόσμο χρειαστεί. Κυριολεκτικά. Αν κάποιος ουδέτερος κάνει μια εκδρομή με Γιουβεντίνους και Ναπολιτάνους φέτος, σε ποια πιστεύει ότι θα δει μεγαλύτερο ενθουσιασμό; Σε ποια θα δει ανθρώπους έτοιμους να… πεθάνουν για να πάρει τη νίκη η ομάδα τους;
Η Νάπολι δεν είναι η πιο δυνατή ομάδα και αυτό το ξέρουν και οι ίδιοι, γι’ αυτό και “επέλεξαν” να θυσιάσουν όλες τις άλλες διοργανώσεις και να συγκεντρωθούν στο πρωτάθλημα. Ακόμη κι αυτό, όμως, είναι πιο έντιμο από το να μπορείς να δείξεις κάτι καλύτερο αλλά να μη θέλεις. Η ομάδα του Σάρι έπαιξε όσο καλύτερο ποδόσφαιρο μπορεί να παίξει, η ομάδα του Αλέγκρι επιχείρησε πάντα να πάρει το μάξιμουμ κάνοντας το μίνιμουμ. Η ομάδα του Σάρι είναι αποφασισμένη να πεθάνει για να κάνει φέτος πραγματικότητα το όνειρο της. Η ομάδα του Αλέγκρι δεν σκότωσε ποτέ, ενώ μπορούσε, τις ελπίδες του συνδιεκδικητή για να συνεχίσει τη ρουτίνα της. Ανάμεσα στις δύο ομάδες, αν το δεις ψυχρά το θέμα, θέλεις να το πάρει αυτή του Αλέγκρι επειδή είσαι οπαδός της. Δε βρίσκεις και κανέναν άλλο λόγο, όμως, οπότε μάλλον το αξίζει περισσότερο αυτή του Σάρι….
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
