Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Το against modern football είναι ένα πολύ ωραίο μότο και είναι ακόμη πιο ωραίο να το πιστεύει κάποιος, να το εννοεί όταν το λέει. Αυτό σημαίνει, αυτομάτως, ότι δεν μπορούν να το λένε οι παράγοντες των ομάδων, διότι ξέρουν καλύτερα από όλους τι είναι το modern football και πώς λειτουργεί. Αν αυτό το modern football συνδυαστεί και με μια τεράστια οικονομική κρίση, τότε τα αποτελέσματα μπορεί να είναι και στο ποδόσφαιρο, ό,τι και στον κόσμο των επιχειρήσεων γενικά. Παραδοσιακές δυνάμεις καταρρέουν, άλλες διαχρονικές δυνάμεις προσπαθούν να βρουν τρόπο να συντηρηθούν σε ένα Α επίπεδο, κάποιες νέες δυνάμεις αναδεικνύονται. Δεν αρέσει, αλλά συμβαίνει σε οποιοδήποτε επιχειρηματικό πεδίο, άρα θα συμβεί και στο ποδόσφαιρο. Κι όπως θα δεις έναν επιχειρηματικό κολοσσό να καταρρέει, έτσι θα δεις και έναν ποδοσφαιρικό κολοσσό όπως η Μίλαν να δέχεται ένα χτύπημα που δεν περίμενε ποτέ…
Οι Ιταλοί χαρακτήρισαν την απόφαση της UEFA για τους Ροσονέρι σαν την πιο σκληρή που πάρθηκε ποτέ από την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική ομοσπονδία για ένα κλαμπ. Λένε επίσης -και σε αυτό μπορεί να μην έχουν και εντελώς άδικο- ότι στη Νιόν της Ελβετίας ήθελαν οπωσδήποτε να πάρουν ένα… μεγάλο κεφάλι για να στείλουν το μήνυμα σε όλους και ειδικά στους μικρότερους ότι δεν αστειεύονται. Και δυστυχώς για τους Μιλανέζους, αυτό το κεφάλι είναι το δικό τους. Δίκαιο; Αν το δούμε από τη συναισθηματική, τη ρομαντική πλευρά του, όχι. Μιλάμε για τη Μίλαν, θα μπορούσε η UEFA, αν ήθελε, να είναι πιο επιεικής. Από την άλλη, αν δούμε τους αριθμούς και κυρίως αν σκεφτούμε ότι ζούμε σε μια περίοδο που τα πάντα μετρώνται με το χρήμα γιατί αυτό είναι πιο κυρίαρχο από ποτέ, θα ήταν άδικο να τη γλιτώσουν οι Ροσονέρι. Οχι άδικο απέναντι σε άλλες ομάδες, αλλά άδικο απέναντι στους ίδιους, στην ιστορία τους και κυρίως απέναντι στους ανθρώπους που τους έφεραν σε αυτό το σημείο.
Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι βέβαια, όταν αναφερόμαστε στη σημερινή Μίλαν, είναι δύσκολο να το πεις με βεβαιότητα. Οταν ο Μάρκο Φασόνε πήγε στη Νιόν τον Απρίλιο του 2017 για να ενημερώσει την UEFA για τις επικείμενες διοικητικές εξελίξεις, αφού ο Γιόνγκχονγκ Λι ήταν έτοιμος να αγοράσει το 99,93% των μετοχών από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η υποδοχή που του επιφυλάχθηκε δεν ήταν και η καλύτερη, αφού οι άνθρωποι της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας εξέφρασαν έντονες επιφυλάξεις για τον Λι και το αν μπορεί να ανταποκριθεί. Οταν ο Φασόνε ξαναπήγε στη Νιόν τον Δεκέμβριο του 2017 για να παρουσιάσει το εταιρικό πλάνο της Μίλαν για τα επόμενα χρόνια και το πώς σταδιακά θα αντιστρέψει την οικονομική πορεία της, η UEFA αρνήθηκε την πρόταση για Voluntary Agreement εκφράζοντας ξανά έντονες ανησυχίες για το κατά πόσο ο Γιόνγκχονγκ Λι μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και ειδικά στην αποπληρωμή του υπέρογκου δανείου από το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα Elliott.
Οταν στις 22 Μαΐου ο Φασόνε έκανε ξανά το γνώριμο ταξίδι για τη Νιόν, η UEFA ήταν ακόμη πιο αγριεμένη, αφού αρνήθηκε την πρόταση και για Settlement Agreement, δείχνοντας και πάλι σαν υπεύθυνο για αυτή τη στάση της τον Mr Li, για τον οποίο -εν τω μεταξύ- είχαν γραφτεί κάμποσα ρεπορτάζ στον ιταλικό και διεθνή Τύπο. Ρεπορτάζ που παρουσίαζαν τις εταιρίες του σαν πτωχευμένες, τα γραφεία τους άδεια, τους τραπεζικούς λογαριασμούς με πολύ λίγα λεφτά και τα όποια έσοδα του να είναι από off-shore εταιρίες. Αφού λοιπόν επί ένα χρόνο η ευρωπαϊκή ομοσπονδία προειδοποιούσε τους Ροσονέρι ότι με τον Γιόνγκχονγκ Λι όχι απλά δε θα δουν προκοπή αλλά θα χαντακωθούν κιόλας, τώρα που ήρθε η ώρα της ανακοίνωσης της ποινής, ο Κινέζος ιδιοκτήτης δεν αναφέρεται πουθενά!
Η UEFA άφησε εκτός Ευρώπης τη Μίλαν, αιτιολογώντας την απόφαση της με αναφορά στα οικονομικά αποτελέσματα της τριετίας 2014-17. Της τελευταίας τριετίας του Σίλβιο Μπερλουσκόνι δηλαδή, όταν ο Καβαλιέρε και ο Αντριάνο Γκαλιάνι έτρεχαν την ομάδα. Και την έτρεχαν με τρελή ταχύτητα προς το γκρεμό, αφού σε αυτά τα οικονομικά έτη οι Ροσονέρι έκλεισαν τους ισολογισμούς τους με -91,3 εκατ. ευρώ (αρνητικό ρεκόρ της ιστορίας τους), -89,3 εκατ. ευρώ και -75 εκατ. ευρώ. Αυτές οι τρεις χρονιές είναι που αφήνουν τους Μιλανέζους εκτός Ευρώπης, με τους νομικούς του κλαμπ να ισχυρίζονται πως το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά, άρα και καμία ευθύνη, στον Γιόνγκχονγκ Λι, σημαίνει πως αν υπάρξει σύντομα αλλαγή ιδιοκτήτη θα είναι εφικτό να μαλακώσει κάπως τη θέση της η UEFA από εδώ και πέρα, ώστε να μη χρειαστεί να μπει το κλαμπ σε μια περίοδο αυστηρά συντηρητικής οικονομικής πολιτικής, όπως για παράδειγμα η Ιντερ τα τελευταία χρόνια.
Αν, επομένως, δεχθούμε ότι όντως ο Μπερλουσκόνι έχει αφήσει εκτός Ευρώπης την ομάδα του με τον τρόπο με τον οποίο τη διαχειρίστηκε στα τελευταία χρόνια της παρουσίας του, τότε η ευθύνη του γίνεται ακόμη μεγαλύτερη επειδή πούλησε και τις μετοχές του σε έναν άνθρωπο ο οποίος, από την πρώτη στιγμή, δεν έπεισε κανέναν στην Ιταλία ότι είναι αξιόπιστος και πάνω από όλα ότι είναι επιχειρηματίας επιπέδου Μίλαν. Ευθύνες, πάντως, που η οικογένεια Μπερλουσκόνι αρνείται ότι έχει, όπως προκύπτει από όσα είπε ο γιος του πρώην αφεντικού, Πιερσίλβιο Μπερλουσκόνι, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της απόφασης.
«Ειλικρινά ξέρω λίγα για αυτό το θέμα. Από το να κρίνω την απόφαση της UEFA, προτιμώ να εκφράσω τη λύπη μου ως τιφόζο Μιλανίστα. Δεν έχω να πω κάτι περισσότερο. Αν έχει ευθύνες η οικογένεια μου; Δε ξέρω πολλά για το θέμα Μίλαν, αυτή είναι μια υπόθεση που αφορά τη Fininvest (επιχειρηματική ναυαρχίδα του Μπερλουσκόνι) και νομίζω ότι η Fininvest έχει ήδη τοποθετηθεί μέσω των νομικών της, άρα νομίζω πως δεν υπάρχει καμία ευθύνη της οικογένειας Μπερλουσκόνι», ήταν το σχόλιο του.
Το «δεν υπάρχει καμία ευθύνη της οικογένειας Μπερλουσκόνι», όμως, μάλλον δεν μπορεί να σταθεί στο 100%. Οι αριθμοί δείχνουν ότι την τριετία 2002-05 η Μίλαν ήταν στην πρώτη 3άδα της Ευρώπης σε ό,τι αφορά τα έσοδα ενώ μέχρι και το 2011 παρέμενε σε υψηλές θέσεις και συγκεκριμένα στην 7η. Από εκεί και έπειτα, ειδικά από το καλοκαίρι του 2012, άρχισε η κατρακύλα και σταματημό δεν είχε. Ακόμη μία ματιά στους αριθμούς, δείχνει ότι τα τελευταία πέντε χρόνια η Μίλαν έχει απολογισμό -250,37 εκατ. ευρώ (το χειρότερο αποτέλεσμα όλων των ομάδων της Serie A) σε ό,τι αφορά τα έσοδα-έξοδα αποκλειστικά από μεταγραφές! Μιλάμε για -250 εκατ. ευρώ στις μεταγραφές χωρίς να έχει πετύχει απολύτως τίποτα η ομάδα αγωνιστικά, ενώ και ο φετινός ισολογισμός, για τον οποίο δεν είναι υπεύθυνος ο Μπερλουσκόνι, κλείνει με απώλειες αρκετών δεκάδων εκατ. ευρώ.
Με βάση αυτούς τους αριθμούς, η καμπάνα από την UEFA ήταν αναπόφευκτη. Το γεγονός ότι αυτή είναι αποκλεισμός από την Ευρώπη, αποτελεί βαρύτατο χτύπημα στο πρεστίζ της Μίλαν και θα της βάλει δύσκολα σε μια σειρά από θέματα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι και καταστροφικό. Ερευνα ιταλικού οικονομικού Μέσου έδειξε ότι την τελευταία 5ετία τα οικονομικά ομάδων που είχαν εξασφαλίσει εισιτήριο για το Europa League αλλά τελικά δεν αγωνίστηκαν σε αυτό, βελτιώθηκαν ένα χρόνο μετά. Οι δε απώλειες από τη συγκεκριμένη ευρωπαϊκή διοργάνωση -γιατί αν ήταν αποκλεισμός από το Champions League θα μιλούσαμε για καταστροφή- υπολογίζονται στα 20 εκατ. ευρώ (μόνους, τηλεοπτικά δικαιώματα, εισιτήρια).
Η απόφαση της UEFA, επομένως, ναι μεν είναι τεράστιο χτύπημα στο πρεστίζ της Μίλαν, ναι μεν στέλνει αρνητικά μηνύματα σε μάνατζερ και ποδοσφαιριστές σε ό,τι αφορά την φερεγγυότητα του project που έχουν οι Ροσονέρι, αλλά δεν την “σκοτώνει”. Αυτό, λένε οι Ιταλοί, θα γίνει αν ο Γιόνγκχονγκ Λι συνεχίσει να συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα στις συζητήσεις του με όσους Αμερικάνους ενδιαφέρονται για την αγορά των μετοχών (και για τους οποίους θα τα πούμε αναλυτικά προσεχώς), κάνοντας τους πάντες να απορούν για το αν δρα μόνος του, αν επηρεάζεται από τον Μπερλουσκόνι ή αν παίζει το παιχνίδι του Elliott, το οποίο περιμένει πάντα στη γωνία, έχοντας τον χρόνο με το μέρος του, αφού τον Οκτώβριο οι μετοχές θα περάσουν σε αυτούς. Για να πουλήσουν μετά σε κάποιον άλλο, βγάζοντας λεφτά από αυτή την ιστορία…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
