Ναι, ύστερα από δύο θητείες και περισσότερα από 26 χρόνια σχεδόν αδιάλειπτης παρουσίας στον προεδρικό θώκο, ο Φλορεντίνο Πέρεθ άκουσε –για πρώτη φορά τόσο καθαρά– το «Παραιτήσου» να ξεπερνά τις εξέδρες του «Σαντιάγο Μπερναμπέου».
Ένα σύνθημα που, μέχρι πρότινος, ακουγόταν αδιανόητο για τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει το όνομά του με την απόλυτη εξουσία στη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως, σε μια κρίσιμη καμπή για το παρόν και το άμεσο μέλλον του συλλόγου, ο Πέρεθ επέλεξε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον: να επιβάλει τη δική του ανάγνωση του DNA της «Βασίλισσας», να ακούσει τα… μισά αποδυτήρια και να κόψει, χωρίς συναισθηματισμούς, τον κρίκο που θεώρησε αδύναμο. Ο Τσάμπι Αλόνσο, ένας από τους πλέον υποσχόμενους προπονητές της νέας γενιάς, απομακρύνθηκε πριν προλάβει να ριζώσει.
Ναι, ο Φλορεντίνο Πέρεθ έχει αλλάξει 16 προπονητές σε περίπου 26 χρόνια θητείας. Περισσότερους ακόμη και από τον Σαντιάγο Μπερναμπέου, ο οποίος σε 35 περίπου χρόνια προεδρίας είχε αλλάξει 14. Ένας αριθμός που δεν είναι στατιστικό ατύχημα, αλλά πολιτική γραμμή.
Την πρώτη φορά που αποχώρησε –έπειτα από εκείνη την ήττα από τη Μαγιόρκα του Άγγελου Μπασινά– είχε πει με ειλικρινή αυτοκριτική στην ανακοίνωσή του: «Έχω κακομάθει πολύ τους παίκτες». Επέστρεψε χρόνια αργότερα πιο ισχυρός, πιο απόλυτος και, κυρίως, χωρίς αντίπαλο. Τι δεν άλλαξαν; Οι τίτλοι και η… εξουσία στους παίκτες.
Πέρεθ οπαδός, Πέρεθ πρόεδρος
Πρέπει να ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας ότι η απομάκρυνση του Τσάμπι Αλόνσο αιφνιδίασε τους περισσότερους, αν και κανείς δεν μπορεί σοβαρά να ισχυριστεί ότι δεν υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια. Τους τελευταίους μήνες είχαν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τη θέση του στη Ρεάλ Μαδρίτης, για τη σύνθετη σχέση του με ορισμένα από τα βαριά ονόματα του ρόστερ -το να μετρήσει κανείς τους πραγματικά δυσαρεστημένους σε αποδυτήρια τέτοιου μεγέθους είναι πάντα άσκηση θεωρητική- και για τη δυσκολία συνύπαρξης με ένα περιβάλλον τόσων σταρ.
Στον Φλορεντίνο αρέσουν πολύ οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές και ελάχιστα -σχεδόν καθόλου- οι προπονητές, ανεξαρτήτως βιογραφικού. Είναι φίλαθλος παλιάς κοπής. Από αυτούς που θυμώνουν πραγματικά με κάθε ήττα και που, σχεδόν αντανακλαστικά, κοιτάζουν προς τον πάγκο για να μοιράσουν ευθύνες: είτε δεν παίζουν αυτοί που «πρέπει», είτε όσοι παίζουν δεν τρέχουν όσο οφείλουν. Τίποτα πιο σύνθετο. Ο Φλορεντίνο δεν είναι τύπος που τα ξέρει όλα. Και ακόμη λιγότερο λάτρης των τακτικών σχημάτων στον πίνακα. Δεν τον απασχολεί αν το μπλοκ είναι ψηλό ή χαμηλό, ούτε πώς αλληλεπιδρούν οι παίκτες μέσα στο γήπεδο. Τον Φλορεντίνο τον ενδιαφέρει μόνο η νίκη και, γι’ αυτό, γνωρίζει έναν και μόνο δρόμο: να συγκεντρώνει στο γήπεδο όσο το δυνατόν περισσότερα παγκόσμια αστέρια.
Κανένας προπονητής του δεν του έκλεψε πραγματικά την καρδιά, πέρα από ελάχιστες και συγκεκριμένες στιγμές. Ούτε καν ο Ζοζέ Μουρίνιο, τον οποίο απομάκρυνε χωρίς δεύτερη σκέψη τη στιγμή που διαισθάνθηκε πως ο Πορτογάλος άρχιζε να πιστεύει ότι είναι μεγαλύτερος από την ίδια τη Ρεάλ Μαδρίτης. Εκείνος -ο Φλορεντίνο- είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Είτε αρέσει, είτε όχι. Ιδίως από τη στιγμή που επέστρεψε στην προεδρία χωρίς αντίπαλο. Ούτε ο Ζιντάν ούτε ο Αντσελότι του γέμιζαν πραγματικά το μάτι, ακόμη κι αν κατέκτησαν Champions League με τόσο μεγάλη ευκολία.
Στον Αντσελότι, για παράδειγμα, δεν συγχώρησε ποτέ εκείνη την απόφαση να τοποθετήσει τον Καμαβινγκά ως αριστερό μπακ απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι, ένα παιχνίδι που έμελλε να γίνει ο προθάλαμος του τρεμπλ του Πεπ Γκουαρδιόλα. Τόσο πολύ τον ενόχλησε, που κάποια βράδια ακόμη πρέπει να ξυπνά αναστατωμένος, αναρωτώμενος τι ακριβώς έκανε ο Γάλλος παίζοντας τον… Μαρσέλο. Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί το σημερινό ρόστερ είναι γεμάτο αριστερούς μπακ και στερείται ενός χαφ που να δικαιούται πραγματικά τον τίτλο του κεντρικού μέσου.
Αυτή η ομάδα φέρει παντού την υπογραφή του. Και τώρα που ο Τσάμπι Αλόνσο δεν είναι πια εκεί, ήρθε η σειρά του ίδιου του Πέρεθ να δεχτεί -έστω προσωρινά-την ετυμηγορία του «Μπερναμπέου». Έχει μείνει σχεδόν μόνος στη European Super League. Το στοίχημα του νέου γηπέδου, που υποτίθεται λειτουργεί 365 ημέρες τον χρόνο, δεν έχει ακόμη αποδώσει τα αναμενόμενα, ο χλοοτάπητας παραμένει προβληματικός παρά την κολοσσιαία επένδυση στο υπόγειο σύστημα.
Πώς ήχησε στα αυτιά του το “Παραιτήσου”; Κανείς δεν ξέρει. Αν ήταν στη θέση των οπαδών θα αντιδρούσε ανάλογα; Εχει κι αυτός τα ίδια χαρακτηριστικά, πάθος για τη νίκη. Μόνο που στο αίμα των φιλάθλων κύλησε και η συμπάθεια για κάτι νέο, φρέσκο, κάτι ικανό να βάλει τη σφραγίδα του στη Μαδρίτη. Η φιλοσοφία του Αλόνσο. Όμως δεν πρόλαβαν να τη δουν γιατί η εξουσία των παικτών ήταν πιο δυνατή από αυτή του κόουτς. Δεν είναι, λοιπόν, καλοί καιροί για τον οπαδό Φλορεντίνο. Για έναν άνθρωπο με τόσο ακλόνητες πεποιθήσεις που, αν δεν είχε την υποχρέωση να κάθεται στην κεντρική καρέκλα του επισήμου θεωρείου στο επόμενο παιχνίδι, ίσως εκτόξευε την οργή του εναντίον του… ίδιου του προέδρου.
Πηγή: Gazzetta
