Του Αλέξη ΣπυρόπουλουΣτα Σπάτα κάθε μέρα, ο Ματίας Αλμέιδα υποδέχεται (ας αφήσουμε τους τερματοφύλακες στην άκρη τους) 26 outfield ποδοσφαιριστές. Κανείς δεν είναι, στους 26, μωρό παιδί. Ολοι έχουν ήδη, την επαγγελματική υπόστασή τους. Ο πιο μικρός σε αυτούς τους 26 είναι ο Πήλιος, 24 ετών. Κανείς στους 26, για την ακρίβεια, δεν έχει γεννηθεί αυτόν τον αιώνα. Μια χρηστική ένδειξη, για τη μέση ηλικία του γκρουπ. Γενικώς θα έλεγα, για τον σχεδιασμό.
Ξεκινάμε από αυτό που φαίνεται να είναι το τελευταίο, το εντελώς αμελητέο, στα media και στα social media. Αλλά είναι το πρώτο σε σημασία, στην καθημερινότητα της ζωής στο αθλητικό κέντρο. Πώς οργανώνεις την προπόνηση, και ποια ποιότητα μπορεί να έχει αυτή η προπόνηση, 26 ποδοσφαιριστών; Η θεμελιώδης αρχή στον υψηλό πρωταθλητισμό είναι, προπονούμαστε όπως παίζουμε και παίζουμε όπως προπονούμαστε. Προσομοίωση.
Την υπενθύμισε ο προπονητής φυσικής κατάστασης του τιμ-Αλμέιδα πρόσφατα, με μια περιεκτική ανάρτηση, τότε που ήταν ξαναμμένη η κουβέντα για τους τραυματισμούς. Πώς τους προπονείς λοιπόν, ώστε μετά να παίξουν όπως τους έχεις προπονήσει; Ευτυχώς πλέον δεν είμαστε στην παλαιά εποχή, που όλη η προπόνηση ήταν το πατροπαράδοτο “οικογενειακό δίτερμα” στο 100% του γηπέδου. Με 26 παίκτες και δύο γκολκίπερ, το δίτερμα θα ήταν…14-v-14. Οχι ακριβώς προσομοίωση 11-v-11 αγώνα.
Επεται, η εύκολη κριτική από εσένα που σε βλέπω να μισοκρύβεσαι στα πίσω έδρανα και να φωνασκείς. Α, η ομάδα δεν έχει λειτουργικότητα. Ελα μου ντε, γιατί άραγε; Α, η ομάδα δεν έχει αποκρυσταλλώσει το μοτίβο του παιγνιδιού της. Ενα μυστήριο πράγμα! Α, η ομάδα δεν έχει συνοχή και σύμπνοια. Αξιοπερίεργον! Α, η ομάδα δεν έχει ισορροπία χαρακτηριστικών. Αρα φυσικά, φταίει ο προπονητής.
Ο οποίος προπονητής όταν έρχεται η Κυριακή, ή η Τετάρτη, στους 26 ποδοσφαιριστές πρέπει να ξεχωρίσει τους δέκα που (μαζί με τον τερματοφύλακα) θα ξεκινήσουν, τους οκτώ που (μαζί με τον άλλον τερματοφύλακα) θα μείνουν στον πάγκο, τους οκτώ που θα στείλει στην κερκίδα. Και δεν είναι οι οκτώ της κερκίδας, να επαναλάβω, άμαχος πληθυσμός. Ο προπονητής γίνεται ο επιλοχίας που βγάζει υπηρεσίες στον στρατό, και πρέπει κάπως να τις γλυκαίνει. Εδώ, ο τύπος που μισοκρύβεται, επανέρχεται.
Α, η ομάδα δεν έχει τον δεσμό που είχε, πολλά σώματα μια ψυχή. Ε, ναι, αν δεν την έχει, δεν είναι παράξενο ότι δεν την έχει. Ο πάγκος ή η κερκίδα της Κυριακής, δημιουργεί διάθεση που μεταφέρεται στη δουλειά και τη Δευτέρα. Κι από Δευτέρα, σε Τρίτη. Πάει λέγοντας. Ο πάγκος είναι σκληρό πράγμα, η κερκίδα ακόμη πιο σκληρό. Η ένωση σωμάτων και ψυχής, είναι αναπόφευκτο, περνά και σιγά-σιγά χάνεται. Ολο και πιο συχνά, οι οκτώ θα γκρινιάξουν στον ατζέντη να ετοιμάσει μία διέξοδο, το συντομότερο, από όλο αυτό.
Κάνε εικόνα, πόσο δύσκολο είναι στον προπονητή, ένα παραπάνω σε αυτόν τον προπονητή, να κοιτάζει στα μάτια τους οκτώ της κερκίδας. Ιδίως επειδή τους περισσότερους “τους ξέρει κι από χθες”. Χτίστηκαν δυνατοί ανθρώπινοι δεσμοί, την προηγούμενη διετία. Ενας προπονητής “του λόγου και της τιμής” πρέπει, αγωνιά στην πραγματικότητα, να συγκεράσει το ποδοσφαιρικό με το συναισθηματικό. Να είναι όλοι, όχι χαρούμενοι, όσο γίνεται λιγότερο λυπημένοι. Αλλά ύστερα…ο προπονητής δεν κάνει σωστές αλλαγές!
Η ΑΕΚ προσέλαβε πρόσφατα, υψηλόβαθμο στέλεχος διεθνούς εμβέλειας. Η πρώτη δουλειά μπροστά, δεν είναι να έλθουν κι άλλους παίκτες. Αυτοί που η αθλητικογραφία συνηθίζει να περιγράφει, κάτι το γελοίο, σαν “δώρα” του ιδιοκτήτη στον προπονητή. Η πρώτη δουλειά, για να φιλήσει ο προπονητής τα χέρια του αθλητικού διευθυντή, είναι η αποσυμφόρηση της ντουλάπας από τα αχρείαστα ρούχα.
Ας πούμε ότι ο διευθυντής θα το καταφέρει με τέλεια δεξιοτεχνία στα ντιλ. Ας πούμε επίσης, ότι θα προχωρήσει τη διαδικασία με αλάνθαστο αθλητικό κριτήριο. Πάλι, ακόμη και στο ιδανικό σενάριο, τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει πριν την 1η Ιανουαρίου. Τουλάχιστον άλλοι δύο μήνες θα κυλήσουν, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος, έτσι. Ασε που στο μεταξύ υπεισέρχεται και το…να συγκρατηθεί ο ιδιοκτήτης που, όσο να πεις, θα θέλει να κάνει ξανά τον Αη Βασίλη.
Α, ο Αλμέιδα είναι αγχωμένος. Α, ο Αλμέιδα είναι σε σύγχυση. Α, ο Αλμέιδα μοιάζει ότι δεν απολαμβάνει πια αυτό που κάνει. Σοβαρά, δηλαδή; Επρεπε…να τη βρίσκει κιόλας, με τη φάση; Εννοείται πως ο προπονητής δεν γίνεται να νιώθει σούπερ μέσα σε όλο αυτό. Δεν φταίει γι’ αυτό, δεν έκανε κάτι για να είναι “δικό του”, δεν ξεκίνησε από αυτόν, καταλήγει σε αυτόν (να το διαχειριστεί), έγινε δικό του θέλοντας και μη, δεν του αντιστοιχεί να το περνά.
Η ΑΕΚ ερχόταν από ήττα στο Αγρίνιο, ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ, ήττα στις Σέρρες. Ο κόσμος στην ΑγιαΣοφιά, αποθέωσε τον προπονητή. Οχι εκ των υστέρων. Το έκανε, αδιαπραγμάτευτα. Εκ των προτέρων. Προτού δουν, δίχως να ξέρουν πως θα ήταν νίκη, το αμέσως επόμενο αποτέλεσμα. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται.
Πηγή: Sdna
