Ο ουρανός επάνω από το Stamford Bridge είχε αρχίσει να συννεφιάζει επικίνδυνα. Το κλίμα που επικρατούσε στην ατμόσφαιρα ήταν εφάμιλλο με ένα συνηθισμένο, μελαγχολικό μεσημέρι της αγγλικής πρωτεύουσας. Η τελευταία ήττα της 19ης Ιανουαρίου στο King Power κόντρα στη Λέστερ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο Φρανκ Λάμπαρντ ύστερα από ενάμιση χρόνο και έπειτα από μία πολύ κακή εκκίνηση στο φετινό πρωτάθλημα της Premier League (ρεκόρ 8-5-6) βλέπει το μεσημέρι της 25ης Ιανουαρίου τον Ρομάν Αμπράμοβιτς να τον καλεί στο γραφείο του για να του ευχηθεί … καλή συνέχεια και καλή τύχη. Ο θρύλος των μπλε αποδέχεται την απόφαση του Ρώσου μεγιστάνα με σεβασμό και αξιοπρέπεια ως κλασικός Frankie, αλλά αποχωρεί από το πάγκο της ομάδας της καρδίας του με πόνο ψυχής. Το ζητούμενο για τον Αμπράμοβιτς, για τους φιλάθλους και για τον οργανισμό της Τσέλσι εν γένει, είναι η ομάδα να επιβιώσει από το “τσουνάμι” που είχε προκληθεί, να αναπνεύσει, να σηκώσει το κεφάλι και να πρωταγωνιστήσει. Ως πρωταγωνίστρια και όχι ως κομπάρσος. Εξάλλου το άνοιγμα 200.000.000 ευρώ το καλοκαίρι του 2020 σε μεταγραφές ποδοσφαιριστών πρώτης γραμμής, αυτό μαρτυρά. Στόχος των Blues ήταν να γίνουν και πάλι ισχυροί, ολοκληρώνοντας με απόλυτη επιτυχία τη σεζόν-μετάβαση της προ-Αζάρ στη μετά-Αζάρ εποχή. Ο Frankie ανέλαβε μία καυτή πατάτα τον Αύγουστο του 2019, στην παρθενική του εμπειρία σε προπονητικό πόστο και όχι απλώς τα έβγαλε εις πέρας, αλλά κατόρθωσε πολλά περισσότερα από αυτά που περίμενε ο κόσμος και στην τελική, πολλά περισσότερα από αυτά που απαιτούνταν τηρουμένων των αναλογιών και δεδομένων των δυσμενών συνθηκών. Η εκκίνηση στην τρεχουσα αγωνιστική περίοδο δεν ήταν αντίστοιχη της προηγούμενης. Η Λονδρέζα έχοντας εξαιρετική pole position συγκριτικά με τη 2019-20 σεζόν, άφησε την κούρσα να της φύγει από νωρίς, τρώγοντας τη … σκόνη από τους υπόλοιπους οδηγούς. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις η ποδοσφαιρική ιστορία έχει δείξει ότι αυτός που την πληρώνει ως επί το πλείστον είναι ο άνθρωπος που κρατά το τιμόνι στα χέρια του. Ο Φρανκ Λάμπαρντ αναφώνησε : “mea culpa” , ο Αμπράμοβιτς του έδειξε την πόρτα του … λογιστηρίου και η σκυτάλη πέρασε στο νέο εκλεκτό του Ρώσου, Τόμας Τούχελ.
Οι προσδοκίες από τον 47χρονο Γερμανό ήταν υψηλές. Προπονητής από το πάνω ράφι βλέπεις, φιναλίστ Ευρώπης με την Παρί Σεν Ζερμέν το 2020, αν μη τι άλλο ένας κατάλληλος άνθρωπος για να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη. Ο Τούχελ δεν εμφανίστηκε στο “Bridge” ως Μεσσίας, ως θαυματοποιός, ούτε διέθετε κάποιο ειδικό ραβδί με μαγικές ικανότητες.
Ο Γερμανός είχε ένα ξεκάθαρο σχέδιο στο μυαλό του, μια ξεκάθαρη αγωνιστική προσέγγιση, έναν σαφή προσανατολισμό για το πως ακριβώς θα μπορέσει να γυρίσει το διακόπτη και να αντιστρέψει την υπάρχουσα κατάσταση για το καλό της νέας του ομάδας. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά σίγουρα δεν καλούνταν να περπατήσει και πάνω σε αγκάθια… Αυτά που παρέλαβε στα χέρια του μαζί με τα κλειδιά από το αφεντικό των Μπλε ήταν υπεραρκετά για μπορέσει να δουλέψει με τον δικό του τρόπο, με το σχέδιο που είχε μέσα στο μυαλό του. Το υλικό της Τσέλσι μόνο αμελητέα ποσότητα δεν θα το χαρακτήριζες. Τουναντίων… Ένα μάτσο από “μπλοκαρισμένους” παικταράδες είχε στην κατοχή του ο Τούχελ. Σκοπός του ήταν να βρει μέσα σε πολύ σύντομο χρονικά διάστημα (καθώς ο χρόνος ήταν αδυσώπητος) το “τρικ” ώστε να τους ξεμπλοκάρει τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά, να τους συσπειρώσει μεταξύ τους και να καταφέρει να βγάλει από εκείνους το μάξιμουμ των πολλών δυνατοτήτων τους.
Η επιθυμία και η επιδίωξη του νέου τεχνικού των Μπλε ήταν να καταφέρει να βελτιστοποιήσει τα ατού της ομάδας του και να ελαχιστοποιήσει τις αδυναμίες της. Με το καλημέρα κιόλας είδε ‘οτι η “μαύρη τρύπα” της Τσέλσι εντοπίζονταν στην αμυντική της λειτουργία. Πρωταρχικός του στόχος ήταν να εξαλείψει όλες αυτές τις αμυντικές ανορθογραφίες που “μαχαίρωναν” την ομάδα του κατά τη διάρκεια της σεζόν, στερώντας την ένα σωρό βαθμούς. Με εφαρμογή ενός κυνικού 3-4-3 ή 3-4-2-1 ο Γερμανός έχτισε ένα αμυντικό “ανάχωμα” στη back line της Τσέλσι με αποτέλεσμα να μετατρέψει ένα αφελές αμυντικά σύνολο σε κυνικό και αδιαπέραστο. Είναι ενδεικτικό πως επί των ημερών του Τόμας Τούχελ οι Λονδρέζοι κράτησαν το μηδέν σε 18 αναμετρήσεις από τις 25 που έδωσαν συνολικά! Ναι σε 18/25. Δηλαδή στα περισσότερα από τα μισά παιχνίδια που έδωσε η Τσέλσι και μάλιστα σε πολλές αναμετρήσεις υπερβολικά υψηλών απαιτήσεων. Σε 11 ματς στην Premier League, 3 στο FA Cup και στα 4 από τα 6 του Uefa Champions League η μπλε ομάδα του Λονδίνου είδε την εστία της να μένει απαραβίαστη!
Πέρα ωστόσο από την ραγδαία αμυντική ανάπτυξη και μεταμόρφωση, ο 47χρονος τεχνικός κατάφερε να “ξεκλειδώσει” και όλες τις επιθετικές αρετές των ποδοσφαιριστών του στο μπροστινό μέρος του γηπέδου. Η Τσέλσι αποτελεί σήμερα μια από τις πλέον θανατηφόρες ομάδες στην κόντρα επίθεση. Ο Τούχελ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τα χαρακτηριστικά των όπλων που είχε στη διάθεσή του δηλαδή την ταχύτητα, την έκρηξη, την φυσική κατάσταση και ασφαλώς την υψηλή τεχνική κατάρτιση των επιθετικών του ποδοσφαιριστών, όπως οι Μαόυντ, Βέρνερ, Πούλισικ, Ζίγιες, Τζέιμς, Αλόνσο, κατορθώνοντας να δημιουργήσει ένα φονικό σύνολο στο ανοιχτό γήπεδο που δε χρειάζεται να έχει την μπάλα στα πόδια του στο μεγαλύτερο διάστημα των αναμετρήσεων ωστε να γίνει απειλητικό. Η Τσέλσι βλέπει τους αντιπάλους της να έχουν την κατοχή και την πρωτοβουλία των κινήσεων, ωστόσο γνωρίζει ότι αυτό δεν τους καθιστά τόσο επικίνδυνους όσο μπορεί να γίνει η ίδια όταν ανακτήσει τη μπάλα και ξεχυθεί με ορμή και σωστές-συντονισμένες κινήσεις στο επιθετικό transition.
Τα θετικά αποτελέσματα φέρνουν αυτοπεποίθηση τόσο σε ενά group ανθρώπων όσο και στα άτομα που το απαρτίζουν αυτό ατομικά. Ο Τούχελ δεν είναι master της ψυχολογικής προσέγγισης των αθλητών του και το παρελθόν του το μαρτυρά αυτό τόσο στη Μπορούσια Ντόρτμουντ όσο και στην Παρί Σεν Ζερμέν, είχε όμως στην νέα του ομάδα την τύχη και την πολυτέλεια να βρει ποδοσφαιριστές που θα παίξουν και για εκείνον. Όπως οι τρεις συμπατριώτες του, Κάι Χάβερτς, Τίμο Βέρνερ και Αντόνιο Ρίντιγκερ αλλά και ο πρώην αρχηγός του στην τέως ομαδά του, Τιάγκο Σίλβα.
Η Τσέλσι σήμερα βρίσκεται στην 3η θέση του Αγγλικού πρωταθλήματος και σε τροχιά Champions League ενόψει της νέας σεζόν, θα αντιμετωπίσει την Λέστερ στον τελικό του FA CUP, ενώ θα αγωνιστεί και στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης απέναντι στην πανίσχυρη Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρντίολα. Όλη αυτή η φανταστική πορεία των Μπλε στο δεύτερο μισό της φετινής χρονιάς, οφείλεται στον αναμορφωτή της, στον άνθρωπο που κατάφερε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να βάλει την προσωπική του σφραγίδα σε ένα χαρισματικό μέν, “βραχυκυκλωμένο” δε σύνολο. Τα credits και τα congratulations δικαίως πηγαίνουν στον Τόμας Τούχελ διότι χωρίς εκείνον η Τσέλσι δε θα βρίσκονταν ποτέ σε αυτή τη θέση σήμερα. Όμως, δε θα βρισκόταν και ποτέ σε αυτή τη θέση αν δεν είχε προηγηθεί όλη η εξαιρετική δουλεία της περασμένης μεταβατικής σεζόν της από τον Φρανκ Λάμπαρντ. Ο 42χρονος Άγγλος ήταν αυτός που οδήγησε την Τσέλσι στο φετινό Uefa Champions League στο οποίο την απολαμβάνουμε σήμερα, ο 42χρονος Αγγλος ήταν αυτός που κατάφερε με μπόλικη προσωπική δουλεία να θέσει τις βάσεις για να γίνει και πάλι η Τσέλσι μια ομάδα με αρχές στο παιχνίδι της ύστερα (και) από τη φυγή του Εντέν Αζάρ, ο 42χρονος Αγγλος ήταν αυτός που ανέδειξε με προσωπική επιτυχία παίκτες που διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο τόσο στην περσινή πορεία της ομάδας του Λονδίνου όσο και στη φετινή (Μέισον Μάουντ, Ρις Τζέιμς, Τάμι Έιμπραχαμ). Ειδικότερα, ο Μάουντ αποτελεί ένα προσωπικό δώρο του Frankie στην Chelsea αλλά και στο Αγγλικό ποδόσφαιρο γενικότερα, ο οποίος από ένα ταλαντούχο και χαρισματικό παιδί, μετατράπηκε σε έναν παγκόσμιας κλάσης all around επιθετικό μέσο, κερδίζοντας επάξια μία θέση στην Εθνική ομάδα της χώρας του αλλά και αποτελώντας σήμερα έναν από τους καταλυτικότερους κρίκους της αλυσίδας που κρατά ο Τούχελ στα χέρια του. Και που δικαίως 100% βρίσκεται εκεί που βρίσκεται.
Ο Τούχελ πήρε τα πινέλα και ζωγράφισε. Και ζωγράφισε υπέροχα. Με το δικό του τρόπο. Το έκανε όμως επάνω στον καμβά που δημιούργησε ο προκάτοχός του. Και αυτό δε μπορεί να το παραβλέψει κανένας.
