Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στη ζωή, η μετάβαση από μία εποχή σε μία άλλη δεν είναι και η πιο εύκολη και ομαλή διαδικασία. Αν ανατρέξουμε μάλιστα στο σχετικά πρόσφατο παράδειγμα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ της μετά-Φέργκιουσον εποχής η οποία ξεκίνησε την σεζόν 2013-14 και βρίσκεται πλέον στην 6η χρονιά της, διαπιστώνουμε το λόγου το αληθές. Οι ”κόκκινοι διάβολοι” από την ημέρα που ο Sir έριξε την αυλαία της μοναδικής, αξιομνημόνευτης προπονητικής του διαδρομής εγκαταλείποντας το βαρύ αυτό ”τιμόνι”, έχουν βυθιστεί σε ένα κλίμα ατελείωτης, μη αναστρέψιμης εσωστρέφειας δίχως να θυμίζουν σε τίποτα το ”αρπακτικό” που έκανε … μία χαψιά τα θηράματά του υπό τις οδηγίες του Σκωτσέζου. Έκτοτε έχουν περάσει τέσσερις άνθρωποι από την κόκκινη πολυθρόνα (Ντέιβιντ Μόγιες, Ράιαν Γκιγκς, Λουίς Φαν Χάαλ, Ζοσέ Μουρίνιο) και ουδείς από αυτούς κατόρθωσε να επαναφέρει τους ”μπέμπηδες” στο μονοπάτι των επιτυχιών, δηλαδή στην κατάκτηση της Πρέμιερ Λιγκ ή του Champions League.
OK, συμφωνώ ότι o Mουρίνιο έφερε στο Όλντ Τράφορντ την σεζόν 2016-17 τρία τρόπαια (Community Shield, Carabao Cup δηλαδή το δεύτερο τη τάξει κύπελλο και Europa League). Κανένα όμως από αυτά τα τρόπαια δεν μπορεί να υπολογιστεί ως μια σπουδαία επιτυχία για έναν σύλλογο της εμβέλειας και του background της Γιουνάιτεντ. Η ομάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε ”χειμερία νάρκη” από τη στιγμή που σταμάτησε να καθοδηγείται από τον Φέργκιουσον και αυτό ήταν κάτι που περίμενε η πλειοψηφία του κόσμου ότι θα συνέβαινε, ίσως όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και για τόσα χρόνια, άλλα θα συνέβαινε.
Κάτι αντίστοιχο προέβλεπε ο φίλαθλος κόσμος της Αγγλίας και όχι μόνο, ότι θα συνέβαινε και με την Άρσεναλ. Ο Αρσέν Βενγκέρ πριν από 7 περίπου μήνες (Μάιος 2018) και έπειτα από 25 ολόκληρα χρόνια έριξε τίτλους τέλους με την ομάδα που αγάπησε και αγαπήθηκε, με τον σύλλογο που υπηρέτησε με όλες του τις δυνάμεις ως κάτι πολύ περισσότερο από ένας απλός προπονητής. Η παρακαταθήκη του Αλσατού κάτι παραπάνω από μεγάλη και το έργο του επερχόμενου προπονητή της ομάδας του Λονδίνου μία τεράστια πρόκληση. Με την ειδοποιό διαφορά ότι ο Βενγκέρ δεν άφησε στον επόμενο τεχνικό την πρωταθλήτρια Αγγλίας όπως έγινε με την περίπτωση του Σερ Άλεξ, άλλα μία ομάδα που βρίσκονταν σε μία περίοδο παρατεταμένης ξηρασίας, αγωνιστικής ραθυμίας, δίχως πρόσφατες διακρίσεις και με ένα μακρινό πρωτάθλημα από το 2004 το οποίο ενδεχομένως να έχει ξεθωριάσει κιόλας στην μνήμη των περισσότερων φιλάθλων της.
Ο κόσμος των ”gunners” δεν πέταξε … την σκούφια του από χαρά όταν πληροφορήθηκε ότι ο κλήρος έπεσε στον Ουνάι Έμερι… Δυστυχώς το επάγγελμα του προπονητή είναι τέτοιο και το γνωρίζουν περισσότερο από όλους οι ίδιοι οι προπονητές πως ο κόσμος έχει την τάση να σε θυμάται όχι για τις 9 επιτυχίες σου, αλλά για την μια (ίσως και μεγάλη) αποτυχία σου. Ο Βάσκος παρότι διαθέτει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό μόλις στα 47 του το οποίο θα το ζήλευαν πολλοί, έχοντας διαγράψει τρομερές επιτυχίες με αποκορύφωμα το ανεπανάληπτο three-peat με την Σεβίλλη σαρώνοντας το Europa League (κατάκτηση 2013-14, 2014-15, 2015-16) και έχοντας ανακηρυχθεί προπονητής της Ευρώπης την σεζόν 2013-14, δυστυχώς κουβαλάει πάνω του τη ρετσινιά του ”λούζερ” που δεν κατάφερε ποτέ να οδηγήσει την ζάμπλουτη Παρί-Σεν-Ζερμέν σε τελικό Τσαμπιονς Λιγκ, του ”λούζερ” που κατόρθωσε να δεχθεί 6αρα από την Μπαρτσελόνα με 3 γκολ από το 88′ και μετά και να χάσει μέσα από τα χέρια του βέβαιη πρόκριση στο Καμπ Νόου, σε εκείνη την αλησμόνητη ευρωπαϊκή νύχτα της 8ης Μαρτίου του 2017!
Η απόφαση του Έμερι άκρως θαρραλέα και ”ρισκαδόρικη”. Το να αναλάβει τα ηνία μίας ομάδας της οποίας ο κόσμος διψάει όσο ελάχιστοι για τίτλους και η οποία συμμετέχει στο ομολογουμένως ανταγωνιστικότερο πρωτάθλημα του κόσμου με 38 ντέρμπι μέσα σε μία σεζόν!
Το ξεκίνημα του δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό με τις δυο κολλητές ήττες στα ντέρμπι με Σίτι εντός και Τσέλσι εκτός να προκαλούν ”deja vu” των όσων συνέβαιναν τις τελευταίες χρονιές του Βενγκέρ και την αδυναμία της Άρσεναλ να ανταποκριθεί επάξια κόντρα στους μεγάλους. Ωστόσο, ο ”διακόπτης” γύρισε και η νίκη επί της Γουέστ Χαμ με 3-1 για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος έδωσε το έναυσμα για να χτίσουν οι Λονδρέζοι κάτι που είχε να συμβεί περισσότερο από μια δεκαετία! Να ”τρέξουν” ένα αήττητο σερί 19! αγώνων εντός και εκτός Αγγλικών συνόρων, που τους βρίσκει στην 4η θέση της Πρέμιερ Λιγκ όντας σε απόσταση αναπνοής από την κορυφή και την Μάντσεστερ Σίτι καθώς και στην 1η θέση του 5ου ομίλου του Γιουρόπα Λιγκ ”τσεκάροντας” ήδη το εισιτήριο για τους 32.
Αυτό που έχει πάντως μεγαλύτερη αξία απ όλα, δεν είναι τόσο το ”θεότρελο” αυτό σερί το οποίο θα έμοιαζε ουτοπία επί Βενγκέρ (με την ομάδα να παρουσιάζει απίστευτα σκαμπανεβάσματα και ”ανικανότητα” να σταθεροποιηθεί στα αποτελέσματα), αλλά το γεγονός ο Βάσκος έχει καταφέρει να δώσει και πάλι ”σπίθα”, πνοή, ελπίδα και motivation που λένε και οι Εγγλέζοι, αφενός στους εντελώς ξενερωμένους ποδοσφαιριστές του και αφετέρου στους αγανακτισμένους φίλους των ”κανονιέρηδων” οι οποίοι μπορούν πλέον να ονειρεύονται ξανά. Ναι, συμφωνώ πως κανείς από φέτος δεν κάνει λόγο για πρωτάθλημα και μεγαλεία όταν υπάρχει ήδη στην ”αρένα” η τελειοποιημένη Σίτι του Γκουαρντιόλα και η άκρως ”ενορχηστρωμένη” Λίβερπουλ του Κλοπ αλλά ήδη τα διαπιστευτήρια έχουν δοθεί. Η ομάδα αποδίδει καταπληκτικό ποδόσφαιρο το οποίο είχε ξεχαστεί και αυτό με τον Βενγκέρ ειδικά την τελευταία τριετία, οι παίκτες έχουν συγκεκριμένους ρόλους στο παιχνίδι τους, η επίθεση λειτουργεί σαν ”ελβετικό ρολόι” ενώ και η αμυντική λειτουργία έχει βελτιωθεί αισθητά(αν και υπάρχουν ακόμα πολλά επιπλέον περιθώρια).
Δεν ξέρω αν η γνώμη του κόσμου έχει αλλάξει σήμερα για τον Ίβηρα τεχνικό, αυτό που γνωρίζω όμως είναι πως αυτός ο ”παρεξηγημένος” αναμορφωτής, αυτός ο δουλευταράς κύριος με το μπόλικο ”τζελ” στο μαλλί του, ξυπνάει ένα κοιμώμενο άγριο ζώο από τον λήθαργο στον οποίο έχει πέσει και το εκπαιδεύει καθημερινά με σκοπό να επιτεθεί και να κατασπαράξει μία μέρα ξανά!
