Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Η νίκη επί της Αταλάντα το απόγευμα της Τετάρτης έφερε τους Μπιανκονέρι στο +4 από τη Νάπολι, την οποία περιμένουν στο Τορίνο, δέκα στροφές πριν το τέλος της Serie A. Τα αποτελέσματα από τις αρχές του μήνα, σε αυτές τις δύο εβδομάδες δηλαδή, έχουν καταφέρει να ομορφύνουν πολύ την σεζόν της Γιούβε, η οποία για ακόμη μία χρονιά επιβεβαιώνει τις… προεκλογικές δεσμεύσεις του προπονητή της, ο οποίος είναι σε μια περίεργη, ενδεχομένως και πρωτοφανής, θέση: Είναι επιτυχημένος σε αυτά τα 3,5 χρόνια στη Γιουβέντους αλλά δεν έχει την καθολική αποδοχή των οπαδών. Οχι των άλλων ομάδων, αλλά της δικής του…
Το “πρόβλημα” του Αλέγκρι, βασικά, είναι η Νάπολι. Οχι μόνο επειδή έχει καταφέρει να έχει στην τσίτα για το πρωτάθλημα τους Μπιανκονέρι, οι οποίοι θα το είχαν ήδη κατακτήσει αν δεν έκαναν αυτή την εντυπωσιακή πορεία οι Παρτενοπέι, αλλά και λόγω του ποδοσφαίρου που παίζει. «Οποιος θέλει να δει θέαμα να πάει στο τσίρκο», είχε πει πέρυσι εκνευρισμένος ο Μαξ σε μια συνέντευξη Τύπου αφού του έλεγαν συνεχώς για το ποδόσφαιρο του Μαουρίτσιο Σάρι, προβάλοντας άλλο επιχείρημα φέτος: «Το να νικήσεις και ειδικά το να νικάς κάθε χρόνο, να βρίσκεις συνεχώς το κίνητρο, είναι πιο δύσκολο από το να παίξεις ωραίο ποδόσφαιρο». Και μπορεί να μην έχει και άδικο. Ο Σάρι αποθεώνεται -και δικαίως- από όλους εντός ή εκτός Ιταλίας επειδή έχει δημιουργήσει μια ομάδα που παίζει ωραία μπάλα, που προσφέρει θέαμα, που την βλέπεις ευχάριστα. Πόσο ευχάριστο είναι, όμως, να ολοκληρώνεται η σεζόν (αν ολοκληρωθεί έτσι φέτος) χωρίς τίτλο;
Οταν οι προπονητές λένε ότι τα πάντα κρίνονται από το αποτέλεσμα, δεν ξέρουμε αν έχουν 100% δίκιο, αφού είναι λογικό να θες να βλέπεις και κάτι ωραίο, αλλά σίγουρα δεν έχουν 100% άδικο. Οχι μόνο επειδή έτσι τους κρίνουν οι διοικήσεις, αλλά κι επειδή έτσι τους κρίνει ο καθένας. Ετσι, από το αποτέλεσμα δηλαδή, είναι εύκολο να αλλάξει προς το θετικό ή προς το αρνητικό η ατμόσφαιρα, η αύρα γύρω από μια ομάδα ή έναν προπονητή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι Ρόμα και Νάπολι. Η πρόκριση στους “8” του Champions League και η 3η θέση στη Serie A, γεγονός που την κάνει φαβορί για έξοδο στην κορυφαία διοργάνωση, έχουν αλλάξει άρδην το κλίμα γύρω από τους Τζαλορόσι και τον Εουζέμπιο Ντι Φραντσέσκο. Επηρεάζουν όμως και το κλίμα γύρω από τη Νάπολι και τον Σάρι. Οσο οι Παρτενοπέι ήταν στην 1η θέση, όλα καλά. Τώρα που είναι στη 2η και στο -4, όμως, αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις, τα σχόλια, τα άρθρα στην Ιταλία για το αν ήταν σωστή επιλογή το να θυσιαστούν όλες οι άλλες διοργανώσεις προς χάρη του scudetto.
«Ο στόχος μας είναι αυτός που έχουμε κάθε χρόνο. Οταν έρθει ο Μάρτιος, δηλαδή, να είμαστε μέσα σε όλους τους στόχους. Γιατί η Γιουβέντους είναι μια μεγάλη ομάδα που παίζει σε όλες τις διοργανώσεις για να τις κατακτήσει. Δεν ξέρω τι θα πετύχουμε και τι όχι, ξέρω όμως ότι θα τα χτυπήσουμε όλα γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε ως μεγάλη ομάδα», έλεγε από τον Οκτώβριο ο Αλέγκρι και το επανέλαβε και την περασμένη εβδομάδα, ενδεχομένως για να πάρει την “εκδίκηση” του για το… πρήξιμο με τις ερωτήσεις σχετικά με το ποδόσφαιρο της Νάπολι. Ο Αλέγκρι, φυσικά, έχει δίκιο σε αυτά που λέει για τις μεγάλες ομάδες που πρέπει να χτυπούν τα πάντα και μπορεί η Γιούβε, προφανώς, να ήταν μεγάλη και πριν την άφιξη του τον Ιούλιο του 2014, αλλά αυτό δεν αφαιρεί κανένα πόντο από όσα έχει πετύχει προς το παρόν ο Μαξ.
Τους πόντους, όσοι κι αν είναι αυτοί, ο Αλέγκρι τους χάνει από μέρος των οπαδών της Γιουβέντους, οι οποίοι δεν τον έχουν αποδεχθεί ακόμη. «Το να συζητάμε για τον Αλέγκρι, το να πρέπει να δίνει εξετάσεις συνεχώς έπειτα από όσα όσα έχει πετύχει στο Τορίνο, είναι ανήκουστο. Συνειδητοποιούμε τι έχει κάνει σε αυτά τα χρόνια;», αναρωτήθηκε ο αρθρογράφος Μάριο Σκοντσέρτι στην Corriere della Sera και αυτά που έχει πετύχει είναι απλά εκπληκτικά: Τρεις χρονιές, τρία νταμπλ, δύο τελικοί Champions League. Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό, αρκεί να το σκεφτεί κάποιος με τον εξής τρόπο: Σε 3,5 χρόνια με τον Αλέγκρι στον πάγκο, η Γιουβέντους έχει παίξει μόνο πέντε λιγότερα ματς από όσα θα μπορούσε συνολικά να παίξει! Επαιξε όλα τα παιχνίδια το 2014-15 (νταμπλ και τελικός Champions League), έπαιξε μόνο πέντε ματς λιγότερα το 2015-16 (νταμπλ και αποκλεισμός στους “16” από την Μπάγερν), έπαιξε όλα τα ματς το 2016-17 (νταμπλ και τελικός Champions League), είναι μέσα σε όλα φέτος (1η στο πρωτάθλημα, είναι στους “8” του Champions League και έχει προκριθεί και στον τελικό του Coppa Italia). Το -5 ματς επί του συνόλου σε 3,5 χρόνια, είναι εξωφρενικό. Και ανεξάρτητα από το αν θα κατακτήσει κάτι ή όχι, η μεγαλύτερη εικόνα είναι υπέρ του Αλέγκρι, πολύ απλά επειδή συμπεριφέρεται όπως πρέπει, ως προπονητής της Γιουβέντους.
Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα: Να μην υποτιμάει κανέναν αντίπαλο, να μην ψάχνει δικαιολογίες στις αποτυχίες (όπως ο προκάτοχος του, για παράδειγμα), να νικάει. Και σε αυτό το “νικάει” είναι όλο το θέμα. Ο Αλέγκρι νικάει, άρα αυτό που πρέπει να κάνει, το κάνει. Δεν αρέσει σε όλους το πώς το κάνει όμως. «Οταν η Γιουβέντους μπαίνει για να παίξει ποδόσφαιρο, να κάνει αυτή το παιχνίδι, είναι μια απόλαυση, είναι η πιο δυνατή ομάδα της Ευρώπης. Το πρόβλημα είναι ότι όταν κάνει το 1-0 σταματάει να παίζει και αμύνεται», λέει και ξαναλέει ο Αρίγκο Σάκι, ο οποίος στηρίζει όσο λίγοι τον Αλέγκρι αλλά παράλληλα εκνευρίζεται και όσο κανείς μαζί του… Ο πρώην προπονητής των Μίλαν και εθνική Ιταλίας έχει -κι αυτός- δίκιο, αφού ειδικά σε κάτι ματς πρωταθλήματος παλεύεται μόνο αν είσαι άρρωστος Γιουβεντίνος το να βλέπεις την ομάδα να κάνει τα απολύτως απαραίτητα για να πάρει τους τρεις βαθμούς. Ούτε… τσακ παραπάνω από τα απολύτως απαραίτητα. Επαγγελματικά, θα πει αυτός που στηρίζει. Ασχημα, χωρίς στυλ ή σαν μικρή ομάδα, θα πει αυτός που θέλει να κριτικάρει.
Οι Μπιανκονέρι προφανώς έχουν παίκτες, έχουν υλικό για να παρουσιάσουν κάτι αρκετά πιο ελκυστικό από αυτό που παρουσιάζουν στα περισσότερα παιχνίδια τους, αλλά δεν θα πρέπει να παραβλέπει κανείς και όσα “εμπόδια” έχει να περάσει κάθε χρόνο ο allenatore. Γιατί κάθε χρόνο θα υπάρξουν αλλαγές στο ρόστερ, κάθε χρόνο θα πουληθεί κάποιος βασικός, ενώ από φέτος η Γιούβε -η οποία δεν έχει παίξει ποτέ πλήρης λόγω συνεχόμενων τραυματισμών και είναι και αμφίβολο αν θα παίξει ποτέ έτσι- άρχισε να πειράζει και την άμυνα της, το τελευταίο κάστρο, την γραμμή που δεν τολμούσε να αλλάξει μέχρι φέτος. Για μια ομάδα που η δύναμη της ήταν η ανασταλτική λειτουργία της, δεν είναι και τόσο εύκολο μέσα σε λίγους μήνες ο προπονητής να ξαναδώσει ισορροπία στην ομάδα και παράλληλα να την μετατρέψει σε μια φουλ επιθετική μηχανή, η οποία θα σκορπάει τον αντίπαλο και θα ξεσηκώνει συνεχώς τον οπαδό της. Αυτή την ισορροπία, τελικά, ο Αλέγκρι την έδωσε σταδιακά, με όλους τους αριθμούς να είναι υπέρ του.
Κι από την στιγμή που είναι αυτοί υπέρ του, ο Μαξ μπορεί να ζήσει ακόμη κι αν δεν είναι υπέρ του όλοι οι Γιουβεντίνοι. Οπως μπορεί να ζήσει ευτυχισμένη και η Γιούβε όσο νικάει…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
