Του Γιάννη Παπαδόπουλου
Ιανουάριος του 2012 και μια παρέα φίλων από την Κατερίνη, με μπροστάρη τον Θοδωρή τον Παπαδόπουλο αποφασίζουν ο σύλλογος τους, η Αθλητική Ένωση Ποντίων να γίνει η παρένθετη μάνα που θα ξαναγεννήσει τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, έχοντας ως γεννητικό υλικό τα εκατό και πλέον χρονιά ιστορίας και τον κόσμο του συλλόγου.
Έναν τεράστιο σύλλογο που τον οδήγησαν βαριά άρρωστο στην εντατική οι δικοί του παράγοντες και το κράτος των Αθηνών απλά φρόντισε να τον αποσυνδέσει από την μηχανική υποστήριξη για να τον σκοτώσει.
Δεν το σκέφτηκαν πολύ και με άγνοια κινδύνου αποφάσισαν αυτό που τους υπαγόρευε το ένστικτο τους, το συναίσθημα τους, οι φιλοδοξίες τους εάν θέλετε, μα πάνω απ όλα ο σεβασμός στην ιστορία του Ηρακλή..
Και όχι μόνον δεν το σκέφτηκαν, κλείσανε και τα αυτιά τους σε όλους αυτούς που τους συμβούλευαν να διεκδικήσουν και το ανάλογο οικονομικό τίμημα για την προσφορά τους .
Κάποιοι μάλιστα τους φώναζαν «ρε ‘σεις, στο τζάμπα;» «ρε, αν δεν τους τα πάρετε δεν θα σας εκτιμήσουν!»
Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι για τον Θοδωρή προτεραιότητα είχε η υστεροφημία του, να νοιώθει σπουδαίος και περήφανος για ότι κάνει και τα υπόλοιπα έρχονται.
Άντε να εξηγήσεις ότι για τον Θοδωρή το να είσαι πρόεδρος στον Ηρακλή είναι από μονό του αμοιβή.
Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι του Θοδωρή του άρεσαν τα δύσκολα και μεγάλα και όχι τα μικρά και ασήμαντα.
Και για να μην παρεξηγηθώ δεν προσπαθώ να αγιοποιήσω τον Θοδωρή. Πολύ απλά όλοι όσοι τον γνώρισαν μπορούν να βεβαιώσουν ότι αυτός ήταν ο Θοδωρής ο Παπαδόπουλος.
Για όσους τον γνώρισαν…
Εδώ ήταν και το λάθος του . Δεν φρόντισε η καλυτέρα κάποιοι «συνεργάτες» του, φρόντισαν ο κόσμος του Ηρακλή να μην γνωρίσει τον πρόεδρο του, δημιουργώντας μάλιστα προσδοκίες και απαιτήσεις μεγαλύτερες από τις δυνατότητες του.
Κάποια στιγμή ένα από τα παιδιά του πέταλου, μου είπε έξω από το Καυτανζόγλειο «δεν είστε ειλικρινής μαζί μας».
Όταν τον άκουσα θύμωσα. Μα είναι δυνατών επειδή η ομάδα δεν κέρδισε ένα παιχνίδι να απαξιώνετε τόσο πολύ η τεράστια προσφορά για την αναγέννηση του Ηρακλή;
Σήμερα καταλαβαίνω τι εννοούσε και ποιο ήταν το λάθος.
Μου είναι πολύ εύκολο να βρω δικαιολογίες και να καταλογίσω ευθύνες σε συνεργάτες που εμπιστεύτηκε ο Θοδωρής καθώς και σε κάποιους άλλους αόρατους καθοδηγητές.
Δεν το κάνω όμως γιατί και αυτοί, ήταν επιλογές του.
Δεν θα το κουράσω περισσότερο.
Όπως και να έχει, ότι και να πιστεύει ο καθένας, το σίγουρο είναι ότι ο Θοδωρής πήρε τον Ηρακλή από τα γήπεδα της Δ’ Εθνικής και τον παρέδωσε δυο κατηγόριες παραπάνω. Και για να τα καταφέρει κατέθεσε την ψυχή του, ξόδεψε τα χρήματα του. Εις βάρος του εαυτού του και της οικογένειας του!!
Δεν γράφω όλα τα παραπάνω γιατί προσδοκώ σε αναγνώριση υπηρεσιών του Θόδωρου προς τον Ηρακλή . Αυτό είναι δουλειά των ιστορικών.
Το κάνω πολύ απλά για το γαμώτο.
Γιατί πνίγομαι ρε αδελφέ. Γιατί ξέρω πόσο πολύ πάλεψε, πόσο πολύ κουράστηκε.
Γιατί από αυτόν τον σύλλογο πέρασαν παράγοντες με τεράστια οικονομική επιφάνεια και φήμη και φύγανε τρέχοντας αφήνοντας πίσω τους ανεπανόρθωτα προβλήματα που τελικά τα πλήρωσε ο Ηρακλής με τον χειρότερο τρόπο .
Γιατί ο Θοδωρής χωρίς να δηλώνει πλούσιος πλήρωσε πέραν τον οικονομικών δυνατοτήτων του, και έφυγε σαν κύριος , χωρίς να ζητήσει το παραμικρό τίμημα
Γιατί ρε αδελφέ, ξέρω το πραγματικό κόστος αυτής της ιστορίας.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ταξίδια μας από Κατερίνη για Καυτανζόγλειο. Ταλαιπωρημένος από την αρρώστια, σταματούσαμε στον δρόμο για να κάνει την ινσουλίνη του και να πάρει τα φάρμακα του. Τον παρακαλούσα να επιστρέψουμε και αυτός μου έλεγε με αυστηρό ύφος “Συνέχισε, με περιμένουν τα παιδιά και ο Νίκος”.
Και όταν φτάναμε στα αποδυτήρια , χανόταν στις αγκαλιές του Μπουκουβάλα του Πουρτουλίδη, του Χουάντερσον, του Τσολακίδη, του Σιάγκα -της μεγάλης του αδυναμίας του Νικόλα του Παπαδόπουλου. Χαμογελούσε, έδινε οδηγίες, γινόταν άλλος άνθρωπος.
Του άρεσε του Θοδωρή να αγαπά και να τον αγαπάνε. Και αυτό τον έκανε να ξεχνά έστω και για λίγο τους αφόρητους πόνους.
Ο Θοδωρής δεν γεννήθηκε Ηρακλής. Έγινε Ηρακλάρα στα δύσκολα και έφυγε πολύ περήφανος για όλα όσα προσέφερε στον σύλλογο.
Πιθανόν πολλοί θα διαφωνήσουν με τα παραπάνω. Δεν έχει όμως πλέον καμία σημασία. Ότι ήταν να γίνει έγινε.
Ο Θοδωρής έφυγε από κοντά μας πολύ νωρίς και αυτό είναι που έχει σημασία και πονάει πολύ, μα παρά πολύ!
Και όπως έγραψε η φίλη μας η Ελίνα:
«Θεοδωράκη θα λείπεις αλλά θα είσαι πάντα εδώ, μέσα στις καρδιές μας φωλιασμένος για πάντα. Γιατί σε αγαπήσαμε και μας αγάπησες. Μας τίμησες με την φιλία σου με την εμπιστοσύνη σου με όλο σου το είναι!»
