Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου
Από εκείνη την συννεφιασμένη Πρωταπριλιά του 2004 που η είδηση για τον Κυράστα «έσκασε» στα δημοσιογραφικά γραφεία, πέρασαν 19 χρόνια, αλλά είναι από εκείνες τις πολύ ιδιαίτερα δύσκολες μέρες που θυμάσαι πού ήσουν και τι έκανες. Είχαν κυκλοφορήσει οι άσχημες πληροφορίες τον τελευταίο ένα μήνα, αλλά κανείς μας δεν ήθελε να πιστέψει πως μπροστά υπήρχε κάτι τόσο οδυνηρό! Όποιοι τον γνώρισαν, δεν τον ξεχνούν ποτέ.
Θέλω και για αυτό γράφω για αυτόν τον πολύ ξεχωριστό άνθρωπο, τον οποίο τον γνώρισα όταν ήμουν στα πρώτα μου βήματα στην δημοσιογραφία, να καταλάβει όποιος δεν τον πρόλαβε πόσο σπουδαίος ήταν! Τον ήξερα φυσικά βλέποντάς τον, από τότε που ξεπετάχτηκε σε μία ομάδα αστέρων που είχε ο Ολυμπιακός και καθιερώθηκε βασικός ακριβώς γιατί τον πίστευε πάρα πολύ ο Λάκης Πετρόπουλος. Την ίδια περίοδο, σε ένα παιχνίδι απέναντι στην Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Δυτική Γερμανία, τον Οκτώβριο του 1974, ο άνθρωπος που πίστευε όσο κανείς στον Έλληνα ποδοσφαιριστή, ο Αλκέτας Παναγούλιας, τον έβαλε βασικό σε ένα τέτοιο ματς και ο Κυράστας τον δικαίωσε απόλυτα με την απόδοση του! Το τελικό αποτέλεσμα εκείνης της ημέρας, 2-2 για μια Εθνική ομάδα που έπαιξε μονότερμα τη Γερμανία των Μπεκενμπάουερ, Μάγιερ, Χένες, Χάινκες Σβάρτσενμπεκ και έπρεπε να κερδίσει!
Ο Κυράστας βγήκε από εκείνο το παιχνίδι ισότιμο μέλος των υπολοίπων μεγάλων ποδοσφαιριστών που είχε η Εθνική μας και για χρόνια, μία δεκαετία γεμάτη, ήταν βασικό στέλεχος και ήταν παρών στην πρώτη πρόκριση που έκανε η Ελλάδα σε μεγάλη διοργάνωση, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1980 στην Ιταλία.
Αυτοί οι δύο Έλληνες προπονητές, που πίστευαν πάρα πολύ στα νέα παιδιά, ο Πετρόπουλος και ο Παναγούλιας, καθόρισαν την ποδοσφαιρική σκέψη του Κυράστα. Πολύ αργότερα ένας ξένος προπονητής, που έμεινε μόλις 100 μέρες στον Παναθηναϊκό, έμελλε να του επηρεάσει περισσότερο από οποιονδήποτε την προπονητική του φυσιογνωμία και σκέψη: ο Τόμισλαβ Ίβιτς!
Ο Κροάτης τεχνικός, και εδώ είναι το οξύμωρο, ήταν αυτός που ουσιαστικά τελείωσε την καριέρα του Κυράστα στον Παναθηναϊκό! Όταν η διοίκηση του ζήτησε να μην χρησιμοποιεί βασικό τον Κυράστα, ο Ίβιτς αρνήθηκε και είπε στον παίκτη πως δεν μπορεί να το κάνει, οπότε καλύτερα να έπαιρνε μόνος του τις αποφάσεις!
«Εκτίμησα απόλυτα αυτά που μου είπε ο Ίβιτς και έτσι πήγα και έπιασα τον Βαρδή Βαρδινογιάννη και του είπα ότι θέλω να σταματήσω το ποδόσφαιρο και παρά τις δικές του διαβεβαιώσεις ότι θα συνέχιζα να παίζω, ήταν πλέον ειλημμένη απόφαση!» μου έλεγε στο Μονακό μετά από την κλήρωση των Κυπέλλων Ευρώπης το καλοκαίρι του 1999 ο Γιάννης.
Ο οποίος πίστευε ότι εάν ο Παναθηναϊκός στήριζε τότε τον Ίβιτς θα μπορούσε να κάνει πάρα πολύ σπουδαία πράγματα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη!
Η προπονητική καριέρα του Γιάννη Κυράστα ξεκίνησε από πολύ χαμηλά από τον Eθνικό Ελληνορώσων στην Β’ κατηγορία τοπικού πρωταθλήματος της Αθήνας! Ο οποιοσδήποτε με τις δικές του προσβάσεις σε ισχυρούς παράγοντες θα επέλεγε υποθέτω να αρχίσει με μια ομάδα στη Β Εθνική! Εκείνος, ακριβώς γιατί δεν ήθελε να υποχρεωθεί σε κανέναν αλλά και γιατί πίστευε πάρα πολύ στις ιδέες και στην ποδοσφαιρική του φιλοσοφία, πήγε ακόμα πιο χαμηλά για να ανέβει σιγά-σιγά και το έκανε αναγκάζοντας το καλοκαίρι του 1999 τον Γιώργο Βαρδινογιάννη να του δώσει τα κλειδιά στην Παιανία!
Η ομάδα που έφτιαξε και έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο και ουσιαστικά ήταν δικό του δημιούργημα τα επόμενα χρόνια, έφτασε δύο φορές στο προημιτελικά Κυπέλλων Ευρώπης, τόσο στο Champions League, όσο και στο Κύπελλο UEFA, ακόμα και αν δεν ήταν ο ίδιος πλέον στον πάγκο αλλά βρισκόταν ο Μαρκαριάν! Το φθινόπωρο του 2002 όλοι θεωρούσαν στην ποδοσφαιρική πιάτσα, σχεδόν βέβαιο πως θα ήταν ο άνθρωπος που θα αντικαθιστούσε τον Ρεχάγκελ στην Εθνική ομάδα εάν δεν υπήρχε βελτίωση στα αποτελέσματα μετά τις δύο πρώτες ήττες απέναντι στην Ισπανία και την Ουκρανία για τα προκριματικά του Euro 2004.
Η Εθνική όμως γύρισε το χαρτί, άρχισε να κάνει νίκες και τελικά προκρίθηκε στην τελική φάση, οπότε αυτή η μετάβαση δεν έγινε ποτέ!
Η ζωή παίζει όμως περίεργα παιχνίδια και ο Γιάννης Κυράστας με εκείνη την περιπέτεια που ξεκίνησε για την υγεία του λίγο καιρό πριν τη μοιραία Πρωταπριλιά του 2004, έφυγε από τη ζωή αλλά η κληρονομιά που άφησε σε όσους τον γνώρισαν είναι πολύτιμη.
Πηγή: BN Sports