Του Μιχάλη Τσόχου
Δεν πήρε ποτέ, ένα πρωτάθλημα. Δεν έζησε ποτέ το όνειρό του να παίξει ποδόσφαιρο στο εξωτερικό και στο κορυφαίο επίπεδο, έμεινε με το παράπονο ότι δεν έπαιξε ποτέ με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, αν και ήταν Ελληνας μέχρι το μεδούλι και φυσικά δεν μπόρεσε ποτέ να βγάλει εκείνα τα χρήματα που θα του εξασφάλιζαν μία πιο άνετη ζωή.
Ε, και. Αν γνωρίσεις σήμερα τον Βασίλη Χατζηπαναγή, θα καταλάβεις ακόμη και τώρα, τόσα χρόνια από την ημέρα που σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ότι δεν του έμεινε κανένα απωθημένο που να αλλοίωσε τον χαρακτήρα του, που να έκανε τον Βασίλη Χατζηπαναγή να μετανιώσει, που να τον έκανε να μιλάει με πίκρα και αγανάκτηση για όλα όσα συνέβησαν στην καριέρα του. Και είναι εύκολο να καταλάβεις το γιατί. Στο τέλος της ημέρας ο «Βάσια» έκανε στη ζωή του, αυτό που ήταν προορισμένος να κάνει από την ημέρα που γεννήθηκε. Επαιξε ποδόσφαιρο και κάθε φορά που το έκανε, όχι απλώς φρόντιζε να το χαρεί ο ίδιος, αλλά να το απολαύσουμε και όλοι οι υπόλοιποι που τον παρακολουθήσαμε κάποια στιγμή.
Ο Βασίλης Χατζηπαναγής αν και παραμένει ακόμη και σήμερα ένας από τους δημοφιλέστερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών στην Ελλάδα, δεν το… εξαργύρωσε ποτέ με τον τρόπο που το έκαναν και το κάνουν πολλοί άλλοι. Ο Βάσια ζει μία απλή ζωή, αρκείται στα λίγα, συμπεριφέρεται με σεμνότητα και ταπεινότητα και το ποδόσφαιρο και την μαγεία του την κράτησε μόνο για τα μικρά παιδιά. Σε αυτά μόνο απευθύνεται σήμερα και με αυτά προσπαθεί να μοιραστεί την μεγάλη του αγάπη. Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν του συμπεριφέρθηκε ποτέ με τον τρόπο που του έπρεπε, δεν του απέδωσε ποτέ τις τιμές και κυρίως τις ευκαιρίες που του άξιζαν, αλλά ο ίδιος ούτε που δίνει σημασία.
Συνεχίζει μαζί με τον φίλο του και συνεργάτη του Νίκο Φράγκο να ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στα πλέον απόμακρα μέρη, για να συναντηθεί με μικρά παιδιά και να τους μιλήσει για το ποδόσφαιρο και να τα διδάξει με τον δικό του τρόπο. Και ξέρετε με ποια φράση ξεκινά αυτή την εκπαίδευση. «Πρώτα το σχολείο, η μόρφωσή σας και μετά οτιδήποτε άλλο, ανάμεσα στα οποία και το ποδόσφαιρο…»
Ο Βασίλης Χατζηπαναγής είναι τόσο ξεχωριστός και σπάνιος έξω από το γήπεδο, όσο ξεχωριστός και σπάνιος ήταν και μέσα σε αυτό. Μία όαση για το ελληνικό ποδόσφαιρο, μία περίπτωση ενός μοναχικού καβαλάρη που επιβεβαιώνει ότι το κοινό ξέρει να τις ξεχωρίζει και να τις διακρίνει, όσο κι’ αν οι φορείς και τα media αδιαφορούν. Και αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που χάρηκα όσο τίποτα το αποτέλεσμα αυτής της ψηφοφορίας. Γιατί το κοινό αποδεικνύει και ότι ξέρει και ότι καταλαβαίνει και ότι δεν ξεχνά. Και αυτή η αποδοχή και αγάπη του κόσμου είναι η μοναδική από την οποία τρέφεται ο ίδιος ο Βάσια, είναι η μοναδική που τον αφορά και τον απασχολεί, με αυτήν ζει και πορεύεται. Και μην έχετε καμία αμφιβολία και ζει και πορεύεται υπέροχα, μακριά από τα λαμπερά φώτα, τις τιμές και τα βραβεία, αλλά δίπλα στα παιδιά.
Ηταν μεγάλη τιμή και χαρά που σε γνώρισα και μοιράστηκα μερικές ώρες μαζί σου Βασίλη Χατζηπαναγή. Σε ευχαριστώ…
Πηγή: Gazzetta
