Ο Μάρκο Τζαμπάολο, μετά την ανατροπή της Τορίνο (από 0-1 σε 2-1), προσπάθησε να δει το ποτήρι μισογεμάτο. Επιδίωξε να κρίνει συνολικά την εμφάνιση της ομάδας, χωρίς να μένει στο αρνητικό αποτέλεσμα και στη βαθμολογία που δεν ανταποκρίνεται αυτή τη στιγμή στον προγραμματισμό και τις φιλοδοξίες («ήταν ένα ματς που το ελέγχαμε, αλλά δεν ήμασταν όσο κυνικοί έπρεπε για να το τελειώσουμε. Είχαμε τις ευκαιρίες για το δεύτερο γκολ, δεν κινδυνέψαμε καθόλου μέχρι το 1-1, από εκεί και πέρα το ματς άλλαξε»). Η κρίση της δικής του Μίλαν επιβεβαιώνεται πάντως από τους αριθμούς, αν και μια σύγκριση με το παρελθόν μπορεί να προκαλέσει αισιοδοξία για τη συνέχεια.
ΛΙΓΟΙ ΒΑΘΜΟΙ – Ηταν από τη σεζόν 2013-14 που η Μίλαν δεν ξεκινούσε τόσο άσχημα: 5 βαθμοί εκείνη τη χρονιά, αποτέλεσμα μιας νίκης (3-1 επί της Κάλιαρι στο San Siro), δύο ισοπαλίες (2-2 με την Τορίνο εκτός έδρας και 3-3 στην έδρα της Μπολόνια) και δύο ήττες (κόντρα στη Βερόνα στο Bentegodi στην πρεμιέρα και κόντρα στη Νάπολι στο Μιλάνο, με 2-1 και στις δύο περιπτώσεις): Ρυθμός… υποβιβασμού. Πάνω από όλα, ήταν από τη σεζόν 2012-13 που οι Ροσονέρι δεν είχαν τρεις ήττες στις πρώτες πέντε αγωνιστικές του πρωταθλήματος (κόντρα σε Σαμπντόρια, Αταλάντα και Ουντινέζε τότε). Και στις δύο σεζόν, 2012-13 και 2013-14, στον πάγκο ήταν ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι. Και το 2012-13, μάλιστα, η Μίλαν συνέχισε ακόμη χειρότερα: Επτά (7) βαθμοί στις πρώτες οκτώ (8) αγωνιστικές, το χειρότερο ξεκίνημα της από τη σεζόν 1941-42.
Κάποια αναλογία με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τώρα, υπάρχει πάντως. Γιατί κι εκείνη ήταν μια σεζόν σημαντικών αλλαγών: Υποστολή σημαίας για Ιντσάγκι, Νέστα, Γκατούζο και Ζέεντορφ, ο Κασάνο είχε δοθεί στην Ιντερ και πάνω από όλα ήταν οι πωλήσεις των Τιάγκο Σίλβα και Ιμπραΐμοβιτς στην Παρί Σεν Ζερμέν -προς απογοήτευση των οπαδών που απειλούσαν ακόμη και με μηνύσεις ζητώντας αποζημίωση για την αγορά εισιτηρίων διαρκείας. Η Μίλαν είχε ξεκινήσει τότε με αρκετά νέα πρόσωπα (από τον Μοντολίβο ως τον Ντε Γιονγκ και από τον Ατσέρμπι ως τον Κονστάντ). Ο Αλέγκρι είχε πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει στην αρχή, όπως αυτά που έχει τώρα ο Τζαμπάολο, αλλά σιγά-σιγά κατάφερε να βρει τις λύσεις και να ανέβει στη βαθμολογία, έχοντας 14 σερί θετικά αποτελέσματα. Εκείνη η Μίλαν, τελικά, έφτασε ως την 3η θέση, στην οποία πάτησε τον Φεβρουάριο, εξασφαλίζοντας τελικά την έξοδο στα προκριματικά του Champions League.
ΛΙΓΑ ΓΚΟΛ – Κάθε επανάσταση χρειάζεται χρόνο και αυτή της σεζόν 2012-13 είναι ενδεικτική. Αυτό που προκαλεί ανησυχία τώρα όμως, στο σήμερα, δεν είναι μόνο η βαθμολογία (μόλις 6 βαθμοί σε πέντε αγωνιστικές), αλλά και το γεγονός ότι η επίθεση δεν αποδίδει, δεν είναι αποτελεσματική (μόνο 3 γκολ). Οι δύο νίκες κόντρα σε Μπρέσια και Βερόνα έχουν έρθει με τους Ροσονέρι να βάζουν ένα γκολ στο κάθε παιχνίδι (Τσαλχάνογλου και πέναλτι Πιόντεκ), ενώ αυτό που έβαλαν το βράδυ της Πέμπτης (πάλι με πέναλτι του Πιόντεκ) δεν πρόσφερε κάτι τελικά. Ηταν από τη σεζόν 2009-10, με τον Λεονάρντο στον πάγκο τότε, που η Μίλαν είχε να σκοράρει τόσο λίγο. Ακόμη και τότε όμως, εκείνη η ομάδα, κατάφερε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της κρίσης που αντιμετώπισε στην αρχή του πρωταθλήματος.
Χάρη σε αυτό που ο Αντριάνο Γκαλιάνι είχε ονομάσει «4-2-fantasia» (δηλαδή trequartista ο Ζέεντορφ πίσω από Ροναλντίνιο, Πάτο και Μποριέλο), οι Ροσονέρι στα μέσα Μαρτίου είχαν καταφέρει να βρεθούν στο -1 από την πρωτοπόρο Ιντερ και τελικά τερμάτισαν στην 3η θέση, εξασφαλίζοντας το εισιτήριο για το Champions League. Ο Μάρκο Τζαμπάολο, επομένως, μπορεί να ρωτήσει τους Αλέγκρι και Λεονάρντο για το πώς γίνεται…
Πηγή: Gazzetta dello Sport
