Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Φαν ‘τ Σχιπ ολοκληρώνει την Κυριακή στη Μάλαγα με τη Νορβηγία, διετία στην Εθνική. Είναι ένα αρχικό δείγμα “μεγάλης εικόνας”. Σκάρτη διετία, βέβαια. Αφού η πρώτη σεζόν, 2019-2020, διεκόπη βιαίως τον Νοέμβριο λόγω του ιού. Αλλά πάλι, δείγμα. Με τα ups και τα downs καθ’ οδόν, όπου up ότι η ομάδα (συμ)μαζεύτηκε κι έκλεισε το 2019 με τον καλύτερο τρόπο την ήδη χαμένη υπόθεση του EURO, ή το down ότι απέτυχε να προβιβαστεί από την τρίτη στη δεύτερη κατηγορία του Nations League την τελική νύχτα του 0-0 με τη Σλοβενία τον περασμένο Νοέμβριο στη Ριζούπολη, το συνολικό πρόσημο της εικόνας είναι οπωσδήποτε θετικό. Θα τολμούσα να πω, έως ενθαρρυντικό. Στο 2020-21 η Εθνική έχει ήδη παίξει 12 ματς και έχασε μόλις ένα, το φιλικό με την Αυστρία τον Οκτώβριο στο Κλάγκενφουρτ.
Ο Ολλανδός, κάτι παρέλαβε και κάτι θα παραδώσει. Ενα πρόσφορο παράδειγμα για να δούμε εκ του ελάσσονος το μείζον, τι παρέλαβε τι θα παραδώσει, είναι οι σέντερ-μπακ. Ξεκίνησε στο Τάμπερε, στο πρώτο παιγνίδι του τον Σεπτέμβριο του 2019, με ό,τι παρέλαβε. Μανωλάς/Παπασταθόπουλος. Το οποίο μετά, μη το κουράζουμε να επανερχόμαστε ξανά και ξανά στα γιατί/πώς, έγινε Χατζηδιάκος/Σιόβας ή Χατζηδιάκος/Σταφυλίδης εναλλάξ, κι έπειτα Σβάρνας/Σιόβας. Οταν ο Σιόβας διέπραξε την ανοησία, ο προπονητής τον Οκτώβριο (επαν)έφερε τον Τζαβέλλα. Κι όταν ο Χατζηδιάκος τραυματίστηκε σοβαρά, ο προπονητής τον Μάρτιο (επαν)έφερε, απευθείας στα πολύ βαθιά της Γρανάδα, τον Παπαδόπουλο. Το δίδυμο Παπαδόπουλος/Τζαβέλλας στο πρώτο άκουσμα, δεν αποκόμισε σχόλια ενθουσιασμού. Σήμερα, τα σχόλια είναι διαφορετικά για το καλύτερο. Και, το κυριότερο, εκείνο που θα παραδώσει ο Φαν ‘τ Σχιπ είναι η γενική ιδέα πως, για όποιον (όσο σημαντικό) παίκτη θέλει να κάνει τα δικά του, πίσω υπάρχουν εναλλακτικοί που δεν εννοούν να κάνουν τα δικά τους κι επιπλέον μπορούν να είναι, για την ομάδα, επίσης σημαντικοί.
Φυσικά, στη διαδρομή ο Φαν ‘τ Σχιπ συνελήφθη να σφάλλει. Και ήταν σφάλματα κριτηρίου, δηλαδή σοβαρά. Να μη ανατρέχουμε πολύ πίσω, και χαθούμε. Ας μείνουμε στον Μάρτιο, που ακόμη είναι πρόσφατος. Μάνταλος δεξιό οκτάρι στην Ισπανία, ήταν ένα τέτοιο σφάλμα κριτηρίου. Πρόλαβε και επανόρθωσε, με τον Σιώπη, στην ανάπαυλα κιόλας. Μασούρας τρίτος σε σειρά εμφάνισης πίσω από Τζόλη και Λημνιό στην Τούμπα με τη Γεωργία, και αυτό ήταν ένα καραμπινάτο σφάλμα κριτηρίου. Στις Βρυξέλλες τώρα, ο κόουτς είχε την ευκαιρία να καταλάβει τι έχασε (εναντίον της Γεωργίας) η ομάδα εξ αυτού του σφάλματος. Επίσης οι Βρυξέλλες του έδωσαν να καταλάβει τι έχασε η ομάδα στο 1-1 με τη Γεωργία, από την τότε διστακτικότητά του να (μη) δείξει εμπιστοσύνη στον Ανδρούτσο. Στην Ισπανία με τον Μάνταλο, το σφάλμα διορθώθηκε εγκαίρως και δεν κόστισε. Με τη Γεωργία, τα σφάλματα κόστισαν. Και στην απόδοση, και στο αποτέλεσμα.
Οτι ακόμη μένουν πράγματα για να γίνουν εδώ κι εκεί, αυτό είναι understatement. Ο Πέλκας ας πούμε, είναι δουλειά του προπονητή να προκαλέσει τη στιγμή που θα έρθει πιο κοντά στην κεντρική σκηνή. Το κύριο χαρακτηριστικό του Πέλκα που είναι η ένταση την οποία βγάζει στο επιθετικό pressing, αυτομάτως τον κάνει υπεραπαραίτητο για τη μία από τις δύο θέσεις στα πλάγια. Τα δίδυμα στις πλευρές με μπακ και μπροστά και πίσω, τύπου Τσιμίκας/Γιαννούλης, νοούνται. Αλλά μόνο, σε ειδικές καταστάσεις. Δεν είναι λύση, για κατάχρηση και για χόρταση. Και στο πιο γενικό πλάνο, είναι δουλειά του προπονητή να βρει πώς θα εξαργυρώσει στην Εθνική ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον δέκα Ελληνες ποδοσφαιριστές που ολοκλήρωσαν στις ομάδες τους τη χρονιά με χοντρά νούμερα σε γκολ+ασίστ. Ο Πέλκας στη Φενέρμπαχτσε, έγραψε 8+8. Ο Μάνταλος στην ΑΕΚ, 4+13. Ο Μπακασέτας σε Αλάνια/Τράμπζον, 13+6. Ο Μασούρας στον Ολυμπιακό, 15+6. Κι ο Φορτούνης, 9+13. Ο Παυλίδης στη Βίλεμ, 14+5. Ο Τζόλης στον ΠΑΟΚ, 16+10. Ο Δουβίκας στον Βόλο, 14+4. Ο Γιακουμάκης στη Φένλο, 29+2. Ο Φούντας στη Ραπίντ, 14+7. Οτι λείπουν στην Ελλάδα παίκτες με χάρισμα για επιθετική συνεισφορά, είναι αυταπόδεικτο ψέμα.
Στο τρέχον γκρουπ για τα φιλικά σε Βρυξέλλες/Μάλαγα, αυτό δεν κουράζομαι να το επαναλαμβάνω σε κάθε ευκαιρία, δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής να έχει γράψει (καν) 40 συμμετοχές στην Εθνική. Και δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής, να έχει βάλει περισσότερα από τέσσερα γκολ στην Εθνική. Δεν μου φαίνεται να διατίθεται εκεί έξω, κάποια επιλογή καλύτερη από το να αφήσουμε αυτό το γκρουπ να μεγαλώσει. Να ωριμάσει, να φτιάξει τον χαρακτήρα του, να χτίσει την προσωπικότητά του. Μες από βραδυές τύπου Ρώμη, Βρυξέλλες, Γρανάδα. Εξίσου και μέσα από βραδυές τύπου Γεωργία, Σλοβενία, Κόσοβο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τη Δευτέρα, το τρέχον γκρουπ φεύγει στις θερινές διακοπές. Μπορούν να πάνε στα μπάνια, με πεποίθηση. Οτι ως και την τελευταία ημέρα, έκαναν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό και με πνεύμα. Η όλη εικόνα, ακόμη απέχει από ομάδα που μπορείς να τη σκεφτείς ότι θα πάει του χρόνου να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ίδια εικόνα όμως, μας δίνει ερέθισμα να “επιτρέψουμε” στο γκρουπ να γίνει ομάδα που μπορείς να σκεφτείς ότι θα βρει τη θέση της και τον χώρο της στο επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Πηγή: Sport DNA
