Του Γιάννη Σερέτη
Ηταν το απόλυτο αουτσάιντερ ο Παναθηναϊκός σ’ αυτό το ντέρμπι. Στο 1,50 είχε φτάσει η απόδοση για τη νίκη του Ολυμπιακού – η χαμηλότερη τα τελευταία χρόνια σε ντέρμπι «αιωνίων». Του έλειπαν επτά παίκτες, δεν είχε καν αμυντικό χαφ στον πάγκο του – γι’ αυτό έπαιξε και ο ξεχασμένος από όλους, μα αξιοπρεπέστατος στο τέλος, Τόνι Βιλένα!
Η απόδοσή του ήταν για… κλάματα στον ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ. Προερχόταν από τέσσερις σερί ήττες σε ντέρμπι, δυο από την Ενωση, δύο από τον Δικέφαλο του Βορρά. Η γκρίνια και η αμφισβήτηση για παίκτες και Μπενίτεθ ήταν στην κορύφωσή τους. Κι έπαιζε εναντίον του νταμπλούχου. Σε μια από τις πιο σκληρές έδρες του πρωταθλήματος. Με τον Ολυμπιακό σχεδόν πλήρη, να έχει όλη την άνεση να διαχειριστεί όπως ήθελε το ρόστερ του, δεδομένου ότι δεν έχει ούτε ευρωπαϊκό παιχνίδι, ούτε ματς Κυπέλλου την προσεχή εβδομάδα.
Κι όμως, αυτός ο «καταδικασμένος σε ήττα» σχεδόν απ’ όλους (μας) Παναθηναϊκός, όχι μόνο νίκησε, αλλά πήρε κι αυτό το τρίποντο σχετικά εύκολα στο «Γ. Καραϊσκάκης»! Διότι κατάφερε και περιόρισε αυτή την ορμητική ομάδα στις τρεις ευκαιρίες! Μηδέν στο πρώτο ημίχρονο, πρώτη στο 66′ με το «τζούφιο» πλασέ του Ελ Καμπί από την εύστοχη πάσα του Ποντένσε μετά την επέλαση του (κορυφαίου του Ολυμπιακού), Μπαινκόν. Δεύτερη στο 76′ από επιθετικό φάουλ του Ταρέμι στον Ινγκασον και το κάκιστο πλασέ του Κλέιτον. Και τρίτη η… απίστευτη του Ζέλσον στο 79′, πάλι από τη θαυμάσια «πάρε – βάλε» σέντρα του Ποντένσε.
Ναι, προφανώς και είχε την τύχη σύμμαχό του ο Παναθηναϊκός σ’ αυτή τη φάση, όμως συνολικά την τύχη του σ’ αυτό το παιχνίδι την έφτιαξε μόνος του. Ηταν πάρα πολύ καλά μελετημένος, παρατάχθηκε με τη σωστή διάταξη (κι αυτή που του ταιριάζει περισσότερο ούτως ή άλλως), έκανε ελάχιστα πουλήματα μπάλας στη μεσαία γραμμή, είχε μόλις 2-3 αδράνειες εντός περιοχής, είχε πάθος και συγκέντρωση. Και πάρα πολλούς παίκτες σε εκπληκτική βραδιά.
Οχι, δεν εννοώ τον Βισέντε Ταμπόρδα που απέδειξε για ακόμα μια φορά πόσο ισχυρό έχει το ένστικτο του γκολ και ότι μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο αν του δοθούν ευκαιρίες. Εννοώ τον ανίκητο Πάλμερ – Μπράουν. Τον ακούραστο Κυριακόπουλο. Τον ηγετικό Ινγκασον. Τον έξοχο Σιώπη που έκανε τα πάντα στη μεσαία γραμμή. Κι από κοντά ο τρομερός για την ηλικία του, Σωτήρης Κοντούρης, οι φιλότιμοι, μαχητικοί και συνεπείς αμυντικά Αντίνο και Τεττέη, όλες τις αλλαγές που κατέθεσαν το καλύτερο που μπορούσαν!
Ο Παναθηναϊκός μπορούσε σε τρεις περιπτώσεις να «καθαρίσει» το ματς με δεύτερο γκολ, αλλά απέτυχε παταγωδώς λόγω κακών επιλογών στην πάσα ή στην τελική προσπάθεια, με κορυφαία στιγμή ασφαλώς αυτή του Παύλου Παντελίδη. Ομως τελικά νίκησε διότι για πρώτη φορά και ο Μπενίτεθ και οι παίκτες κατέθεσαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, με τα καλά και τα στραβά τους.
Αν αρκεί αυτή η τρομερή νίκη για να φέρει ξανά στον Παναθηναϊκό συσπείρωση και ελπίδα δεν το γνωρίζουμε. Ισως, όμως, να κάνει τους παίκτες να πιστέψουν λίγο περισσότερο στον Ράφα και τον Ράφα να πιστέψει λίγο περισσότερο στους παίκτες. Και σίγουρα θα κάνει τους πολλούς νέους να αισθανθούν διαφορετικά. Να νιώσουν ότι παίζουν σε μια πραγματικά μεγάλη ομάδα, με τόσο μεγάλο ειδικό βάρος που μπορεί να νικά τον «αιώνιο αντίπαλο» εκτός έδρας ακόμα κι αν είναι στα χειρότερά του…
Πηγή: Gazzetta
