Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Ο καλύτερος τρόπος για να κρίνεις κάποιον, όταν έρχεται αυτή η ώρα, είναι να θυμηθείς τα λόγια του και να τα συνδέσεις με τις πράξεις του. Οποια κι αν είναι τα δικά σου “πιστεύω”, όπως κι αν το βλέπεις εσύ το θέμα, επειδή δεν κρίνεσαι εσύ αλλά ο απέναντι, δεν υπάρχει καλύτερο κριτήριο για να βγάλεις συμπέρασμα, από το να θυμηθείς τι έλεγε πριν κάνει ό,τι κάνει. Κι αν θυμηθείς τα λόγια του Βιτσέντσο Μοντέλα, καταλαβαίνεις ότι η απόλυση του δεν είναι απλά δικαιολογημένη. Είναι καθυστερημένη. Πολύ…
«Η Γιουβέντους αξίζει όλα όσα έχει πετύχει αυτά τα χρόνια, δίκαια τα έχει πετύχει αλλά πλέον έχει αρχίσει και κουράζει όλο αυτό. Τη νέα σεζόν θα προσπαθήσουμε…», έλεγε ο 43χρονος τεχνικός στο τέλος του περσινού πρωταθλήματος και λίγα λεπτά μετά την αποθέωση από τους παίκτες του, σε μια από τις δραματικές σκηνές στην ιστορία της Μίλαν. Η σκηνή που οι παίκτες είχαν πάρει στα χέρια τους τον Μοντέλα και τον πετούσαν ψηλά, πανηγυρίζοντας την… έξοδο στην Ευρώπη. Η Μίλαν. Είναι κι αυτή μια σκηνή, όμως, που περιγράφει την κατάσταση στους Ροσονέρι και εξηγεί το γιατί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού το κλίμα ήταν τέτοιο ώστε να καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε μη Ροσονέρο ότι η σεζόν θα είναι πολύ δύσκολη. Οι Μιλανέζοι χάρηκαν πολύ περισσότερο από όσο έπρεπε για την έξοδο στην Ευρώπη, “πέταξαν” πολύ πιο πάνω από όσο έπρεπε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού λόγω των χρημάτων που ξοδεύτηκαν και έβαλαν πολύ πιο ψηλά από ό,τι θα έπρεπε τον πήχη.
«Ξέραμε ότι το πρώτο εξάμηνο της φετινής σεζόν θα ήταν δύσκολο και το δεύτερο πιο εύκολο. Περιμένουμε, όμως, η κατάσταση να βελτιωθεί σύντομα», έλεγε ο Μάρκο Φασόνε μετά την ήττα από την Σαμπντόρια, προκαλώντας απορίες για τον λόγο για τον οποίο περίμενε άμεση βελτίωση. Ποια εγγύηση υπήρχε; Ο Μοντέλα δεν υπήρξε ποτέ μεγάλος προπονητής -κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γίνει κιόλας τέτοιος- και παράλληλα φρόντιζε μόνος του να αφαιρεί άλλοθι από τον εαυτό του. «Εχουμε αλλάξει πολύ, ξέρουμε ότι θα χρειαστούμε χρόνος αλλά ο χρόνος είναι κάτι που δεν θα ζητήσω από τους παίκτες μου», έλεγε ο allenatore όταν άρχιζε η σεζόν. Μόνος του έλεγε ότι θα είναι έτοιμος για να αμφισβητήσει και να βάλει τέλος στην κυριαρχία της Γιουβέντους, μόνος του έλεγε ότι δεν ζητάει χρόνο, μόνος του έβγαζε το συμπέρασμα ότι πέρυσι πέτυχε τον στόχο που είχε θέσει, δηλαδή την έξοδο στην Ευρώπη. Τυπικά, ναι, τον πέτυχε. Ουσιαστικά, όμως, όχι. Η Μίλαν δεν τερμάτισε πέρυσι σε θέση που έδινε εισιτήριο για το Europa League, ούτε κατέκτησε το Coppa Italia. Ο λόγος για τον οποίο βγήκε στην Ευρώπη, είναι επειδή στον τελικό του κυπέλλου το ζευγάρι ήταν Γιουβέντους-Λάτσιο.
Η Μίλαν αποφάσισε να εμπιστευτεί έναν προπονητή που δεν πέτυχε αγωνιστικά έστω το μίνιμουμ, να πάρει το χειρότερο εισιτήριο για τα προκριματικά του Europa League, δυσκολεύοντας του από εκεί και πέρα την ζωή με την πίεση που του φόρτωσε λόγω του πανικού που έγινε το καλοκαίρι. Κάθε μεταγραφή που γινόταν, κάθε εκατ. ευρώ που έβγαινε από το ταμείο, έκανε και πιο ευτυχισμένο τον Μοντέλα, ενώ στην πραγματικότητα του έβαζε όλο και περισσότερα βαρίδια αφού η πίεση θα ήταν αφόρητη. Ο ίδιος, όμως, πίστευε ότι θα ανταποκρινόταν, χωρίς όμως να έχει κάποια ιδέα για το πώς θα το κάνει αυτό. Το γεγονός ότι έχει κοινό μάνατζερ με τον Λεονάρντο Μπονούτσι έφερε αλλαγή του μεταγραφικού σχεδιασμού όταν προέκυψε το ενδεχόμενο απόκτησης του Ιταλού αμυντικού -και μετά δεν υπήρχαν λεφτά για μεγάλο φορ- και στη συνέχεια άλλαξε και το σύστημα, επιλέγοντας κάποιο που δεν είχε δουλέψει καθόλου στην προετοιμασία.
Η περίπτωση Μοντέλα είναι από αυτές στις οποίες έρχεται η ώρα του απολογισμού και το “κατηγορώ” ουσιαστικά δεν έχει αντίλογο. Ο Aeroplanino δεν κατάφερε να δέσει έστω λίγο την ομάδα, δεν μπόρεσε να περάσει νοοτροπία νικητή, δεν έδωσε ουσιαστικά συνέχεια στη μονιμοποίηση στην 11άδα των νεαρών που πέρυσι έπαιζαν αρκετά, δεν πήρε κάποιο ντέρμπι ώστε να ξεχαστούν λίγο οι οπαδοί και να αποκτήσουν λόγο για να χαρούν κάπως και να δώσουν πίστωση χρόνου στην ομάδα, δεν θυμόταν τίποτα από όσα έλεγε το καλοκαίρι όταν προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του στις συνεντεύξεις Τύπου κάθε εβδομάδα, δεν αφήνει προφανώς καμία αγωνιστική βάση στον διάδοχο του. Πώς κατάφερε να μην πετύχει ουσιαστικά απολύτως τίποτα στη Μίλαν, είναι πραγματικά να απορείς. Οπως είναι να απορείς και με τα αντανακλαστικά που έδειξε η διοίκηση.
Αν αυτοί που αποφασίζουν ήθελαν να προκαλέσουν ένα σοκ στην ομάδα, να θέσουν τους παίκτες προ (και των) δικών τους ευθυνών, αν ήθελαν να έχουν πιθανότητες για να σώσουν κάτι, θα έπρεπε να είχαν αποφασίσει νωρίτερα την απόλυση και να έχουν και έτοιμο τον αντικαταστάτη του. Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, οι Φασόνε-Μιραμπέλι αποθεώθηκαν από τον ιταλικό Τύπο επειδή έτρεξαν πολύ γρήγορα τις μεταγραφικές υποθέσεις και είχαν ολοκληρώσει από νωρίς το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ. Στο θέμα Μοντέλα, από την άλλη, καθυστέρησαν όσο περισσότερο μπορούσαν. Και τώρα που αποφάσισαν να τον απομακρύνουν, ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να αποδοκιμάζει και ποδοσφαιριστές, ρίχνοντας και σε αυτούς ευθύνες και κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο το να γυρίσει το κλίμα από εδώ και πέρα, το να δείξει η ομάδα ότι έχει πραγματικά μεγάλες δυνατότητες και πως μπορεί να σώσει κάτι φέτος, ώστε να μην χρειαστεί το καλοκαίρι να γίνει ξήλωμα στο ρόστερ και άντε πάλι απ’ την αρχή…
Η φετινή σεζόν, όπως εξελίσσεται, μπορεί να αποτελεί ένα μαρτύριο για την Μίλαν αλλά αποτελεί παράλληλα και ένα τέλειο μάθημα για όλους. Θα ήταν υπέροχο για τους τιφόζι των Ροσονέρι το να έβλεπαν μια ομάδα που θα διεκδικούσε αυτή την στιγμή το scudetto, αλλά μετά τις αλλαγές που έγιναν το καλοκαίρι και με τον προπονητή που έπρεπε να διαχειριστεί αυτές τις αλλαγές, θα ήταν και ποδοσφαιρικά ανώμαλο. Θα γράφαμε ότι θα ήταν και άδικο επειδή η κοροϊδία δεν πρέπει να επιβραβεύεται, αλλά αυτό δεν αφορά τον Μοντέλα ή τους παίκτες του. Αφορά αυτόν που τα τελευταία 24ωρα είναι ο μόνος που υπερασπίζεται με συνεχείς δηλώσεις τον Γιόνγκχονγκ Λι και εγγυάται για την ύπαρξη του. Οπως λένε και οι Ιταλοί, όμως, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανέκαθεν ήταν καλός και προστατευτικός με τους συνεργάτες/υπαλλήλους του…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
