Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ηθελα πολύ καιρό τώρα να γράψω ένα κομμάτι για την Μπόντο Γκλιμτ και τους θριάμβους της στην Ευρώπη. Το κάνω σήμερα περιμένοντας το ματς ανάμεσα στους Νορβηγούς και στην Σπόρτινγκ Λισσαβόνας. Δεν είναι δεδομένο ότι οι θρίαμβοι της Μπόντο θα συνεχιστούν: η ομάδα του Βαγιαννίδη και του Ιωαννίδη είναι πολύ καλή. Αλλά και να αποκλειστεί η Μπόντο από την Σπόρτινγκ η ιστορία έχει ήδη γράψει πως αναστάτωσε την Ευρώπη και φέτος υπέροχα έχοντας κερδίσει την Μάντσεστερ Σίτυ και την Ατλέτικο Μαδρίτης κι έχοντας αποκλείσει την Ιντερ. Η ερώτηση που γίνεται συχνά είναι αν θα μπορούσε αυτά που κάνουν οι Νορβηγοί, να τα κάνει ελληνική ομάδα, αν δηλαδή το μοντέλο της αντιγράφεται. Η απάντηση είναι όχι. Και θα σας εξηγήσω γιατί.
Εχουν ειπωθεί πολλά και διάφορα για την δυσκολία του να φτάσεις στην πόλη που έχει έδρα η Μπόντο, για το συνθετικό χορτάρι του γηπέδου της, για τις δύσκολες συνθήκες που συναντά όποιος πάει στην Βόρεια Νορβηγία. Αλλά η Μπόντο φέτος έφερε ισοπαλία στο Ντόρτμουντ στην Βεστφαλία, κέρδισε την Ατλέτικο στο Μετροπολιτάνο κι έκανε πλάκα στην Ιντερ στο Σαν Σίρο. Σε αυτά τα ματς η έδρα της και το γήπεδό της δεν έπαιξαν κανένα ρόλο: τα αποτελέσματα τα πήρε με το παιγνίδι της. Υπάρχουν πράγματα στην ιστορία της που είναι πιο σημαντικά από το συνθετικό τάπητα του γηπέδου της και το κρύο της Νορβηγίας: ο τρόπος που έχει δημιουργηθεί αυτή η ομάδα, ο τρόπος που διοικείται και κυρίως ο τρόπος που παίζει.
Χωρίς δογματικές αρχές
Παρακολουθώντας την ομάδα αυτή εδώ και πέντε χρόνια, και διαβάζοντας και για αυτή πολλά από την βραδιά που στο Conference League συνέτριψε την Ρόμα για την ακρίβεια, βρίσκω ενδιαφέρον ότι κανείς ακόμα δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς ποδόσφαιρο παίζει η ομάδα του Κχιετίλ Κνούτσεν. Από πολλούς θεωρείται μια ομάδα που παίζει σύμφωνα με τις αρχές του ποδοσφαίρου του Πεπ Γκουαρδιόλα – την θεωρούν μια «Μπαρτσελόνα του παγωμένου Βορρά» κυρίως διακρίνοντας την αγάπη της για την κατοχή της μπάλας. Αλλοι τη θεωρούν μια ομάδα ολλανδικού τύπου, μια ομάδα δηλαδή που κάνει οργανωμένες αντεπιθέσεις με πολλούς παίκτες που προκύπτουν μετά από οργανωμένο πρέσινγκ. Οι Ιταλοί στο ματς με την Ιντερ εντυπωσιάστηκαν και από την άμυνα που έπαιξε: στην Corriere Dello Sport γράφτηκε ότι εμφανίστηκε στο Σαν Σίρο για να θυμίσει σε όλους τις μέρες που οι ιταλικές ομάδες ήξεραν να παίρνουν αποτελέσματα.
Αυτή η διαφορετική ερμηνεία των αρχών που διέπουν την ομάδα του Κνούτσεν, δείχνει πως παρά την μελέτη της ακόμα δεν την έχουν καταλάβει. Γιατί; Γιατί πρόκειται για ομάδα που δεν στηρίζεται σε δογματικές αρχές: η Μπόντο αγαπά και το να κρατά την μπάλα και να τρέχει σε αντεπιθέσεις. Αλλά και τα δυο στηρίζονται στην τεχνική ποιότητα των παικτών του Κνούτσεν και στις συνεργασίες: το ποδόσφαιρο που οι Νορβηγοί παίζουν είναι πάντα «συμμετοχικό» – όχι ποδόσφαιρο μονάδων. Δεν βασίζεται στην κάλυψη του χώρου, αλλά στην επανάκτηση της μπάλας. Και η επίθεση γίνεται με βάση όσα ο αντίπαλος επιτρέπει. Τον οποίο αντίπαλο η Μπόντο τον ξέρει πάντα καλά: με την Ιντερ πχ όλες οι φάσεις της γίνονται με συνεργασίες από τον άξονα, με την Σίτυ η ομάδα του Κνούτσεν παίζει πολύ από το πλάι.
Ο Κίβου, στα ματς με την Ιντερ, είπε ότι τον εξέπληξε ότι η Μπόντο έκανε αυτά τα παιγνίδια ενώ βρίσκεται σε διακοπές. Ο Κνούτσεν έδωσε μια εξήγηση τρομερή: είπε ότι η ομάδα του δεν σταματά ποτέ να δουλεύει όλο τον χρόνο γιατί άλλωστε οι παίκτες του δεν έχουν και τίποτα άλλο να κάνουν! «Μετά το τέλος του πρωταθλήματος, αν το πρόγραμμα βολεύει, οι παίκτες μου παίρνουν 15 μέρες διακοπές συνήθως μέσα στα Χριστούγεννα. Φεύγουν και πάνε πάντα κάπου νότια: τους αρκεί. Μετά γυρνάνε και η δουλειά συνεχίζεται. Ισως δεν είμαστε η ομάδα με το καλύτερο υλικό στην Ευρώπη αλλά είμαστε η ομάδα που δουλεύει εντεκάμισι μήνες τον χρόνο. Δεν υπάρχει εδώ ειδική περίοδος προετοιμασίας: υπάρχει δουλειά όλο τον χρόνο. Ετσι η ομάδα μαθαίνει να παίζει με πολλούς τρόπους, γνωρίζει καλά τους αντιπάλους, αλλάζει κατά περίσταση. Είναι σαν μια σχολή ποδοσφαιριστών» εξήγησε ο Νορβηγός σε μια συνέντευξή του που είναι ένα αληθινό μάθημα για το πως φτιάχνεις μια ομάδα στον παγωμένο Βορρά και σε μια πόλη που δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις εκτός από το να παίζεις ποδόσφαιρο.
Ένα νορβηγικό ρόστερ
Πέρα από τον σχηματισμό της ομάδας (η Μπόντο αμύνεται με 4-4-2 και όταν κάνει κατοχή το σχήμα γίνεται 4-3-3) το σημαντικό είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που πιέζει και αντεπιτίθεται, αλλά κυρίως αποτελείται από οι παίκτες που αγαπούν όλοι να παίζουν με την μπάλα. Αυτή η συχνά υπερβολική χρήση συνδυασμών μεταξύ των παικτών της οφείλονται στην ομοιογένεια της: η Μπόντο είναι μια ομάδα από παίκτες που παίζουν χρόνια μαζί. Μιλάμε για μια ομάδα που αποτελείται από εννέα σχετικά νεαρούς Νορβηγούς παίκτες, εκ των οποίων μόνο τρεις – οι Μπεργκ, Χάουγκε και Μπγιόρκαν – είναι παίκτες της Εθνικής Νορβηγίας. Πολλοί από τους παίκτες – οι Μπλόμπεργκ, Φετ, Γκούντερσεν, Μπγιόρτουφτ και Σιόβολντ – δεν έχουν παίξει ποτέ για ξένους συλλόγους, καθώς προφανώς θεωρούνται ανεπαρκείς από ομάδες σε πρωταθλήματα υψηλότερα από το Νορβηγικό. Όσοι έπαιξαν για ξένους συλλόγους, επιπλέον, επέστρεψαν γρήγορα στην πατρίδα τους αφού δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα εκτός Νορβηγίας. Στην Ελλάδα θυμόμαστε ακόμα καλά την περίπτωση του Σολμπάκεν που πέρασε από τον Ολυμπιακό, αλλά η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Χάουγκε: στη Γερμανία απέτυχε, στην Μπόντο μοιάζει ο Κακά!
Η ομάδα ολοκληρώνεται από έναν Ρώσο τερματοφύλακα, τον Νικίτα Χάικιν, και τον Δανό σέντερ επιθετικό Κάσπερ Χογκ, ο οποίος έχει εμπειρίες στη Δανία, την Ισλανδία και τη Νορβηγία. Στο ρόστερ υπάρχουν κι άλλοι δυο Δανοί, ο 25χρονος αναπληρωματικός χαφ Αντρες Κλιντζ και ο 17χρονος Μπρο Χάνσεν που περιμένει τις ευκαιρίες του. Το αληθινό ενδιαφέρον όμως βρίσκεται στο πως επιλέγονται οι παίκτες αυτοί.
Ο Λαρς και η παρέα του
Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι η Μπόντο κάνει ό,τι και η Μπάγερν Μονάχου στην Γερμανία, ότι δηλαδή έχει πλέον χρήματα για να μαζεύει τους καλύτερους από το νορβηγικό πρωτάθλημα κτλ. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Η Μπόντο είναι μια ομάδα που κάνει τους παίκτες της να πιστεύουν πως αυτή είναι ο ένας και μεγάλος προορισμός τους και πως είναι τύχη μεγάλη ότι έφτασαν σε αυτή.
Ολοι οι παίκτες επιλέγονται χάρη στο σκάουτινγκ που κάνει μια νορβηγική εταιρία που ονομάζεται Focus. Ιδρύθηκε από τον Λαρς Γκούντερσεν που έπαιζε Football Manager τον καιρό του κορονοϊού και έχει πλέον ως πελάτες τριάντα ποδοσφαιρικές ομάδες – όλες σχεδόν από την Σκανδιναβία. Η Μπόντο είναι το κατασκευαστικό της αριστούργημα: ο Γκούντερσεν και η εταιρία του, που αποτελείται από πέντε ακόμα τριαντάρηδες Νορβηγούς, έχει και το 20% των μετοχών της. Αλλά η Focus έχει κι άλλες επιτυχίες: η Βίκινγκ που κατέκτησε το εφετινό πρωτάθλημα Νορβηγίας είναι κι αυτή δικό της κατασκεύασμα: προέκυψε από την συνεργασία τους.
Τι κάνουν οι τύποι; Πέρα από τα βασικά (εντοπισμό ποδοσφαιριστών σε μικρές ηλικίες, ανάλυση στατιστικών δεδομένων ποδοσφαιριστών που βρίσκονται σε συγγενή πρωταθλήματα, καλή γνώση των χρημάτων που οι ομάδες έχουν προς διάθεση για συμβόλαια κτλ) ασχολούνται πολύ και με την ανθρώπινη πλευρά των παικτών. Εντοπίζουν πχ παίκτες που ταιριάζουν σε συγκεκριμένες ομάδες με βάση αυτό που αποκαλούν «προοπτική καριέρας». «Αν κάποιος έχει φιλοδοξίες να φτάσει στην Πρέμιερ λιγκ, δεν κάνει για την Μπόντο» λέει ο Λαρς. «Στην Μπόντο πρέπει να πάει κάποιος που ψάχνει μια πόλη για να ριζώσει, να κάνει οικογένεια, να μείνει εκεί για πάντα ξέροντας πως θα βρει οικογενειακή ευτυχία, ηρεμία και συνθήκες για να παίξει το ποδόσφαιρο που μπορεί». Η Focus, για λογαριασμό της Μπόντο, εντοπίζει παιδιά με δυνατότητες, όχι ωστόσο απαραίτητα υψηλές. Πείθει τους γονείς τους να τους εμπιστευτούν στην επιλογή της ομάδας, και στέλνει τα παιδιά όπου κρίνει απαραίτητο ότι θα υπάρξει πρόοδος στην καριέρα τους. «Δεν είμαστε ομάδα σκάουτερ, ούτε θεωρούμαστε μάνατζερ που ξοδεύουν σωστά τα χρήματα. Είμαστε πιο πολύ σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού μικρών σε ηλικία ποδοσφαιριστών» λέει.
Τι άλλο κάνουν; Εντοπίζουν και παρακολουθούν παίκτες που δεν έχουν αποδώσει με βάση τις προσδοκίες που υπήρχαν. Και τους πείθουν πως η Μπόντο είναι μια τέλεια ευκαιρία: ο Χάουγκε είναι το καλύτερο παράδειγμα. Αλλά και τον τερματοφύλακα Χάικιν κάπου απογοητευμένο στο Ισραήλ τον βρήκανε. Και τους άρεσε γιατί είδαν πως μικρός είχε περάσει από την Αγγλία.
Φυσικά φέρνουν και προτάσεις για πωλήσεις. Η Μπόντο πουλάει. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει βάλει στο ταμείο της πάνω από 70 εκατ ευρώ από πωλήσεις. Διότι όπως λέει ο Κνούτσεν στην Μπόντο μένει μόνο όποιος την θεωρεί τύχη στην καριέρα του.
Απλά μαθήματα
Μπορεί να γίνουν αυτά στην Ελλάδα; Ούτε για αστείο. Για αυτό ας βλέπουμε τους Νορβηγούς και ας τους χαιρόμαστε. Είναι κάτι εκτός της λογικής του ποδοσφαίρου του σήμερα. Μια ομάδα στην οποία γίνονται μαθήματα ζωής…
Πηγή: Karptetshow
