Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η League Phase του Τσάμπιονς λιγκ ολοκληρώθηκε και επειδή και φέτος την παρακολουθήσαμε αγωνιστική με αγωνιστική μπορούμε στο τέλος της να μοιραστούμε και κάποια γενικά συμπεράσματα, που έχουν να κάνουν με την διοργάνωση. Που με τα νοκ άουτ ματς μπαίνει στην τελική ευθεία και πλέον αρχίζει να γίνεται αληθινά δύσκολη για όσους θέλουν να την κατακτήσουν. Μέχρι τώρα αγωνίες είχαν όσοι ήθελαν σε αυτή να συνεχίσουν.
Το είχαμε καταλάβει και πέρσι όταν πρωτοείδαμε το νέο format και φέτος απλά αυτό επιβεβαιώθηκε: στο τέλος της League Phase υπάρχει μια γενική αίσθηση ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη, τόσο σε ό,τι έχει να κάνει με τις ομάδες που συνεχίζουν όσο και με τους πρώτους οκτώ που βρίσκονται ήδη στους 16, αλλά και με τους αποκλεισμένους. Ανάμεσα στους οποίους υπάρχουν μάλιστα και πολλοί πρωταθλητές σημαντικών πρωταθλημάτων (Νάπολι, PSV, Ουνιόν κτλ) αλλά και ομάδες με παραδόσεις και ευρωπαϊκές διακρίσεις (Αθλέτικ Μπιμπάο, Μαρσέιγ, Αϊντραχτ κτλ).
Πρώτοι οι πιο σταθεροί
Οι οκτώ πρώτες ομάδες είναι αυτές που πραγματικά υπήρξαν οι σταθερότερες από το ξεκίνημα. Η Αρσεναλ γράφοντας ένα εντυπωσιακό 8/8 πέτυχε κάτι που δεν κατάφερε πέρσι η Λίβερπουλ που ήταν αντίστοιχα πρώτη στο τέλος της League Phase: η μετέπειτα πρωταθλήτρια Αγγλίας είχε χάσει ένα παιχνίδι – το τελευταίο. Δεν είναι τυχαίο ότι και πέρυσι και φέτος η πρωτοπόρος της Πρέμιερ λιγκ είναι και πρώτη στη League Phase. Είναι εντυπωσιακό, αλλά όχι ανεξήγητο ότι πέντε ομάδες της Πρέμιερ λιγκ βρίσκονται στις οκτώ πρώτες θέσεις. Αντιπροσωπεύουν το ακριβότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης και για όλες σχεδόν η League Phase είναι ευκολότερη από το πρωτάθλημα στο οποίο παίρνουν μέρος – η απόδειξη για αυτό δεν είναι η πρωτιά της Αρσεναλ, αλλά η τέταρτη θέση της Τότεναμ που στην Αγγλία ζορίζεται. Κι αυτή, όπως και η Νιούκασλ, η Μάντσεστερ Σίτι και η Λίβερπουλ έκαναν απλά την δουλειά τους. Θα ήταν εύκολο να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα πως με τόσες αγγλικές ομάδες τόσο ψηλά, το εφετινό Τσάμπίονς λιγκ μπορεί να γίνει κάτι σαν κύπελλο Αγγλίας, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Και γιατί ομάδες που έμειναν εκτός των οκτώ πρώτων (η Ρεάλ Μαδρίτης, η Ιντερ, αλλά κυρίως η πρωταθλήτρια Παρί Σεν Ζερμέν) έχουν τεχνογνωσία νοκ άουτ παιγνιδιών. Δεν βρέθηκαν στους 8 για διαφορετικούς λόγους – η Παρί πλήρωσε την συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων με τραυματισμούς (Χακίμι, Ντεμπελέ, Κβαρασκέλια κτλ), η Βασίλισσα άλλαξε προπονητή – αλλά δεν μπορείς να τις ξεγράψεις. Η Παρί πέρσι με τους Αγγλους δεν είχε προβλήματα.
Η Μπάγερν Μοναχού είναι δίκαια δεύτερη. Η μοναδική της ήττα ήταν από την Άρσεναλ την οποία πλέον μπορεί να βρει μόνο στον τελικό. Είναι δύο διαφορετικές ομάδες: η Μπάγερν σκοράρει ακατάπαυστα, η Άρσεναλ είναι πιο «τετράγωνη» και προσεκτική. Θα είναι αντίπαλοι στον τελικό; Δύσκολα. Είναι άλλο πράγμα να τερματίσεις ψηλά σε μια διοργάνωση πολλών και διαφορετικών παιχνιδιών και άλλο να τα καταφέρεις στα νοκ άουτ. Στην πρώτη οκτάδα τρύπωσε και η Μπαρτσελόνα, η ανθεκτικότητα της οποίας ωστόσο θα κριθεί προσεχώς. Πέρσι πλήρωσε τις αμυντικές αδυναμίες, οι οποίες συνεχίζονται και φέτος: απλά η ομάδα του Φλικ μοιάζει λίγο περισσότερο ψημένη σε ειδικές δυσκολίες και ξέρει να παίζει και χωρίς τα αστέρια της – ο Γιαμάλ πχ αγωνίστηκε συνολικά λίγο. Οι μέτριες εμφανίσεις πάντως δεν της έλειψαν.
Αν υπάρχει μια έκπληξη στην πρώτη οκτάδα είναι η παρουσία της Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Κατάφερε να μπει σε αυτή κερδίζονται στην Αθλέτικ Μπιλμπάο στις καθυστερήσεις στο τελευταίο. Είχε μάλλον βατούς αντιπάλους, δεν έκανε εντυπωσιακά πράγματα, αλλά έκανε τις νίκες που έπρεπε. Πράγμα που δεν έκαναν η Ρεάλ Μαδρίτης, η Ιντερ, η Ατλέτικο Μαδρίτης και βρέθηκαν εκτός οκτάδας.
Στο τέλος οι προκρίσεις και οι κρίσεις
Η πρόκριση της Μπενφίκα με τον γκολ του τερματοφύλακα Τουρμπιν στο τέλος του παιχνιδιού με την Ρεάλ είναι σαφώς η εντυπωσιακότερη. Αληθινή εποποιΐα ωστόσο αποτελεί και η πρόκριση της Μπόντο Γκλιμτ. Οι Νορβηγοί πριν ταξιδέψουν στο Ντόρντμουντ για να αντιμετωπίσουν την τοπική Μπορούσια είχαν 1% πιθανότητες να προκριθούν καθώς μετά από τους Γερμανούς περίμεναν την Μάντσεστερ Σίτι και έκλειναν με ένα δύσκολο ματς με την Ατλέτικο Μαδρίτης: όλα αυτά έχοντας απωλέσει το πρωτάθλημα Νορβηγίας και ενώ στη χώρα τους υπήρχε διακοπή. Έκαναν επτά βαθμούς, φρέναραν την Μπορούσια, και κέρδισαν την Σίτυ και την Ατλέτικο Μαδρίτης – από την τελευταία στέρησαν και την οκτάδα. Και οι δύο αυτές προκρίσεις, αλλά και η πρόκριση του Ολυμπιακού και της Μπριζ, δείχνουν πως με αυτό το format το βασικό είναι όχι πως θα αρχίσεις, άλλα πως θα τελειώσεις την διοργάνωση. Την πρώτη αγωνιστική η Αϊντραχτ δυέλυσε με 5-1 την Γαλατά, η Κοπεγχάγη παραλίγο να κερδίσει την Μπάγερ Λεβερκούζεν, η Ουνιόν κέρδισε την PSV στην Ολλανδία: όλες αποκλείστηκαν.
Δίκαιοι αποκλεισμοί, με μια εξαίρεση
Δίκαιοι και όλοι οι αποκλεισμοί, με μια εξαίρεση: την Πάφο. Η πρωταθλήτρια Κύπρου μπορεί να ισχυριστεί βάσιμα ότι ξεπέρασε τον εαυτό της και αδικείται από το γεγονός ότι δεν βρήκε μια θέση στους 24 που συνεχίζουν. Η Μαρσέιγ κατέρρευσε στα δυο τελευταία ματς χάνοντας από την Λίβερπουλ και την Μπριζ. Η Νάπολι διαλύθηκε από την PSV, δεν κέρδισε την Αϊντραχτ στην έδρα της και έχασε στις δυο τελευταίες αγωνιστικές από την Μπενφίκα και την Τσέλσι: το Τσάμπιονς λιγκ χρόνια τώρα δεν ταιριάζει στον Αντόνιο Κόντε. Η PSV διέλυσε την Νάπολι και την Λίβερπουλ, αλλά έμεινε ζωντανή στο κυνήγι της πρόκρισης μέχρι τέλους χάρη στο γκολ στο 93΄ στο Καραϊσκάκη αλλά η ισοπαλία με τον Ολυμπιακό τελικά δεν της έφτασε. Η Αθλετικ Μπιλμπάο πήγε να γυρίσει το πράγμα με την νίκη κόντρα στην Αταλάντα αλλά λύγισε τελικά από την Σπόρτινγκ: έχει προβλήματα και στην ισπανική λίγκα. Η Ουνιόν δεν μπορούσε να κερδίσει στην έδρα της. Η Βιγιαρεαλ ήταν φάντασμα του εαυτού της. Η Αϊντραχτ δέχτηκε 21 γκολ γιατί δεν είχε άμυνα. Και ο Αγιαξ άργησε πολύ να ξυπνήσει.
Μικρές αποστάσεις
Οι προκρίσεις της Μπριζ, της Καραμπάκ, της Μποντό δείχνουν πως οι αποστάσεις μεταξύ των ομάδων δεν είναι τόσο μεγάλες. Εξαιρουμένων 7-8 ομάδων που παίζουν για να κερδίσουν την διοργάνωση, οι υπόλοιπες είναι κοντά. Μετράει η φόρμα, η πίστη, η τύχη που μπορεί να υπάρξει σε μία βραδιά. Γι’ αυτό και ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να ασχολείται με το ποια θα του προκύψει ανάμεσα στην Αταλάντα και την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Ο σκοπός είναι να είναι αυτός καλός. Αλλά για το τι χρειάζεται μια ελληνική ομάδα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του Τσάμπιονς λιγκ, μετά από όσα είδαμε φέτος, θα δημοσιεύσω κάτι προσεχώς.
Πηγή: Karpetshow
