Του Θοδωρή Βασίλη
Δεν έχει το brand της Μπόκα Τζούνιορς, δεν έχει τους περισσότερους τίτλους όπως η Ρίβερ Πλέιτ. Έχει όμως το όνομα, την ιστορία, τον κόσμο και είναι μία από τις Cinco Grandes (μία από τις πέντε μεγάλες) του αργεντίνικου ποδοσφαίρου. Και πλέον και η νέα πρωταθλήτρια της χώρας. Ένα πρωτάθλημα που κατακτήθηκε με πολύ κόπο, ξεπερνώντας πολλά εμπόδια, αλλά και απόλυτης δικαίωσης κι εξιλέωσης για δύο ανθρώπους που έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην ομάδα, τον αθλητικό διευθυντή του συλλόγου, Ντιέγκο Μιλίτο και τον αρχηγό και σημαία αυτής της ομάδας, τον Λισάντρο Λόπες
Με την Μπόκα Τζούνιορς απόλυτη κυρίαρχο την τελευταία τετραετία (τρία πρωταθλήματα) και την Ρίβερ Πλέιτ να κατακτά τα Copa Libertadores στο μυαλό της Ράσινγκ μόνο το πρωτάθλημα δεν ήταν όταν ξεκινούσε η Superliga. Άλλωστε στο προηγούμενο τουρνουά η Ακαδημία είχε τερματίσει στην 7η θέση πίσω από την αιώνιο αντίπαλο Ιντεπεντιέντε εξασφαλίζοντας ένα εισιτήριο για το Copa Sudamericana.
Μιλίτο – Κουδέτ και το πλάνο του προπονητή
Οι βάσεις όμως για τη νέα ομάδα ξεκίνησαν να μπαίνουν στα τέλη του 2017 και συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο. Αρχικά η τοποθέτηση του Ντιέγκο Μιλίτο ως αθλητικού διευθυντή του συλλόγου. Μια κίνηση που είχε την καθολική αποδοχή του κόσμου, αφού είναι ένα από τα απόλυτα είδωλα του συλλόγου, ένα πρόσωπο με φρέσκες και σύγχρονες ιδέες που έφερνε από την πολυετή του παρουσία στην Ιταλία.
Η πρώτη του κίνηση η οποία αποδείχτηκε και η καλύτερη ήταν η πρόσληψη του Εδουάρδο Κουδέτ στην τεχνική ηγεσία της ομάδας. Ο Κουδέτ ήταν ένας από τους καλύτερους μέσους που έβγαλαν οι «γκαούτσος» την προηγούμενη εικοσαετία. Ικανός τόσο στο επιθετικό κομμάτι (κυρίως ως δεξιός μέσος), ενώ και αμυντικά με τα χρόνια έβγαζε μία ένταση που παρέσερνε και τους συμπαίκτες του κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα με την Ρίβερ Πλέιτ. Ως προπονητής έγραψε ιστορία στην Ροσάριο Σεντράλ την οποία οδήγησε σε δύο σερί τελικούς του Κυπέλλου Αργεντινής, αλλά κυρίως εντυπωσίασε με το ποδόσφαιρο που έπαιξε σε μια ομάδα που δεν ανήκει στην πρώτη γραμμή της χώρας και ειδικότερα σε αυτές του Μπουένος Άιρες.
Ο Μιλίτο έψαχνε έναν προπονητή που θα έπαιζε στην Ράσινγκ αυτό που επιθυμούσε. Ποδόσφαιρο κατοχής, ποδόσφαιρο που θα έδινε βάση στην επίθεση, που θα χαιρόσουν ως ουδέτερος να απολαύσεις. Και ο Κουδέτ το εξέφραζε αυτό στο απόλυτο βαθμό. Και αυτό είδαν όλοι όσοι παρακολούθησαν την Ράσινγκ στο φετινό πρωτάθλημα. Είτε έπαιζε καλά είτε όχι τόσο, στον αγωνιστικό χώρο υπήρχε μια ομάδα που προσπαθούσε στο ακέραιο να υπηρετήσει το πλάνο του προπονητή της. Όλοι επιτίθενται και όλοι αμύνονται, έχοντας όμως πάντα πρωταρχικό στόχο την επίθεση, την δημιουργία και το γκολ. Και μπορεί να ακούγεται ως κοινότυπο αλλά ήταν η πραγματικότητα. Αν δει μάλιστα και τα χαρακτηριστικά της ομάδας δεν θα μπορούσε να μην την χαρακτήριζε επιθετική. Στο τακτικό κομμάτι, ο «Τσάτσο» χρησιμοποιούσε ένα σύστημα 4-1-3-2 το οποίο έδινε την δυνατότητα στα μπακ του (Σαράβια και Πιγούδ δεξιά – Μένα και Σότο αριστερά) όχι μόνο να παίζουν ψηλά, αλλά και να συμμετέχουν στην οργάνωση του παιχνιδιού. Παράλληλα, το επιθετικό δίδυμο Λόπες – Τσβίτανιτς δεν περιοριζόταν μόνο στο τελείωμα των φάσεων, αλλά το συνδυαστικό τους παιχνίδι έδινε την δυνατότητα στην μεσοεπιθετική τριάδα να πατάει περιοχή και να σκοράρει. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Σολάρι (πέντε γκολ) όσο και οι Φερνέντες, Σεντουριόν και Σαράτσο (από τρία γκολ έκαστος) είχαν το εύκολο γκολ.
Η μενταλιτέ του Κουδέτ ήταν ξεκάθαρη. Επίθεση, επίθεση και μόνο επίθεση. Για τον λόγο αυτό σε όλα τα εντός έδρας και το αμυντικό δίδυμο των Σιβέλι και Ντονάτι έπαιρνε την εντολή να ακολουθεί τα μπακ όταν αυτά ανέβαιναν. Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της άμυνας και της επίθεσης ήταν ο Μαρσέλο Ντίας. Ο Χιλιανός μεσοαμυντικός λειτουργούσε ως σκούπα του μπροστά από τα δύο στόπερ καταφέρνοντας να δίνει την ισορροπία που χρειαζόταν η «Ακαδημία» ειδικά όταν γινόταν η μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση. Όσον αφορά το αμυντικό κομμάτι και την αμυντική λειτουργία, ήταν όλοι εκεί. Από τον Λισάντρο Λόπες στην κορυφή της επίθεσης (τόσο αυτός όσο και ο παρτενέρ του Τσβίτανιτς ξεκινούσαν το πρέσινγκ από την πρώτη γραμμή του αντιπάλου) μέχρι και τον τερματοφύλακα Αρίας όλοι θυσιάζονταν ώστε να καλυφθούν οι χώροι.
Ο χαρακτήρας στα δύσκολα
Δεν ήταν όλα εύκολα για την Ράσινγκ Κλουμπ. Υπήρχε περίοδος που τα αποτελέσματα δεν ήταν και τα καλύτερα δυνατά. Αρχικά ο αποκλεισμός στο Copa Libertadores από την συμπολίτισσα Ρίβερ Πλέιτ, αλλά και η ήττα στο πρωτάθλημα ξανά από τους «μιγιονάριος» θα μπορούσαν να φέρουν τριγμούς στην ομάδα, ειδικά από την στιγμή που η Ντιφένσα που την κυνηγούσε έκανε τη μία νίκη πίσω από την άλλη. Η απάντηση όμως για τους παίκτες του Κουδέτ ήρθε με τον πιο εμφατικό τρόπο και δύο αγωνιστικές μετά την ήττα στο «Μονουμεντάλ», ήρθε η νίκη με 3-1 μέσα στην έδρα της αιωνίου αντιπάλου Ιντεπεντιέντε.
Στην κορυφή από νωρίς, μόλις μια ήττα με τους μεγάλους
Πρώτη φορά που η Ράσινγκ ανέβηκε στην κορυφή της βαθμολογίας ήταν την τέταρτη αγωνιστική και από τότε δεν είδε ξανά πίσω. Παρά το γεγονός ότι όπως είπαμε η Ντιφένσα κέρδίζε και έβαζε συνεχώς πίεση, η Ράσινγκ δεν έχανε ματς χωρίς να δώσει το δικαίωμα στους δικώκτες της να πιστέψουν ότι μπορούν να την ξεπεράσουν.
Την ίδια ώρα, οι δύο μεγάλοι της αντίπαλοι, Μπόκα και Ρίβερ είχαν επικεντρωθεί στο Copa Libertadores με τα γνωστά αποτελέσματα με αποτέλεσμα σε πολλά ματς στο πρωτάθλημα να κατεβάσουν εναλλακτικές ενδεκάδες μένοντας από νωρίς εκτός διεκδίκησης του τίτλου. Αυτές τις καταστάσεις τις εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο και στα μεταξύ τους ματς. Με εξαίρεση την εκτός έδρας ήττα από την Ρίβερ Πλέιτ, η Ακαδημία είχε νίκες κόντρα σε Σαν Λορέντζο και Ιντεπεντιέντε, ενώ έμεινε στην ισοπαλία με την Μπόκα Τζούνιορς σε ένα ματς που δέχτηκε την ισοφάριση όταν είχε μείνει με παίκτη λιγότερο.
Ο απόλυτος αρχηγός Λισάντρο Λόπες
Αν κάποιος άξιζε να πάρει το πρωτάθλημα σπίτι του αυτός θα ήταν ο Λισάντρο Λόπες. Έχοντας κατακτήσει τίτλους σε Πορτογαλία, Γαλλία και Βραζιλία θα περίμενε κανείς πως ο Λισάντρο Λόπες θα επέστρεφε στο «Juan Domingo Perοn για τα τελευταία ένσημα και να κλείσει τιμητικά την καριέρα του. Όχι όμως ο «Licha». Από την ημέρα της παρουσίασης του είχε ξεκαθαρίσει πως όνειρό του είναι να κατακτήσει ένα τίτλο με την αγαπημένη του Ράσινγκ. «Να αγωνιστώ σε αυτό το γήπεδο ξανά θα είναι συγκινητικό. Το μόνο που θέλω είναι πριν σταματήσω το ποδόσφαιρο να κατακτήσω έναν τίτλο με την Ράσινγκ. Θα ήταν ο καλύτερος επίλογος» τόνιζε χαρακτηριστικά.
Κι έστω και στα 36 του το πέτυχε με τον ίδιο μεγάλο πρωταγωνιστή. Πρώτος σκόρερ με 17 γκολ, το ένα καλύτερο από το άλλο, γκολ σημαντικά όπως τα δύο με την Μπόκα ή το πέναλτι με την Αρχεντίνος Τζούνιορς λίγες ημέρες μετά τον αποκλεισμό στο Copa Libertadores. Ήταν η καρδιά και η ψυχή αυτής της ομάδας, αυτός που έβγαινε μπροστά στα δύσκολα και η αυταπάρνηση του ήταν αυτή που μας χάρισε την επικότερη στιγμή της Superliga όταν στο αιώνιο ντέρμπι με την Ιντεπεντιέντε στο 93′ κυνήγησε μια χαμένη μπαλιά και διανύοντας 60 μέτρα και αφού πέρασε και τον αντίπαλο τερματοφύλακα έδωσε έτοιμο γκολ στον Σαράτσι.
#TNTSportsLaDefinición | Los festejos de Racing antes del final del partido.#Tigre ? #Racing pic.twitter.com/K15BJZUDCr
— TNT Sports LA (@TNTSportsLA) 31 Μαρτίου 2019
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Esta imagen, para toda la vida. #RacingCampeón #RacingClub #Avellaneda
Πηγή: Gazzetta
