Του Γιώργου Καραμάνου
Tο βασικό εγχειρίδιο της «αισθητικής» ορίζει τους πέντε κανόνες της τέχνης. Τάξη, ισορροπία, ενότητα, αντίθεση, αρμονία. Και ο μαέστρος υπήρξε (σ.σ.: ο αόριστος του κειμένου επειδή αποχωρεί από τα μέρη μας) ο απόλυτος καλλιτέχνης, επειδή μπορούσε να συνδυάζει ευλαβικά όλα τα παραπάνω, καθώς κινούνταν με χάρη στην πράσινη τσόχα. Διέθετε επίσης εκείνα τα χαρακτηριστικά που του επέτρεψαν να πλησιάζει την αγωνιστική τελειότητα. Ο Αντρές Ινιέστα με την μπάλα στα πόδια γινόταν σε κάθε αγώνα… τολμηρός, σταθερός, απλός, φυσικός και δεν βιαζόταν ποτέ.
Ανήκε σε αυτή την απειροελάχιστη και ολιγομελή κάστα των αρτιστών όλων των ειδών, που πάντα παιζουν λες και εχουν δει την καθε επομενη κινηση που θα κανουν σε κάποιο ψυχεδελικό deja vu. Τούτο δεν συνιστά καμία υπερβολή, μιας και κάθε έργο τέχνης είναι, πάνω από όλα, μια περιπέτεια του μυαλού.
Οσοι έχουν εστιάσει στο χειρισμό του, καταλαβαίνουν τον προορισμό. Απλά ένας παράταιρος τύπος που δεν διέθετε τη δύναμη, την ταχύτητα, τους κοιλιακούς του Κριστιάνο. Χωρίς το ξεπέταγμα και τη μοναδικότητα του Μέσι. Υπολειπόμενος σε κορμί και πλαστικότητα του Ιμπρα. Μιλάμε για έναν χλωμό, ντροπαλό τύπο που το πρόσωπο του είναι τόσο λευκό και ασθενικό που έμοιαζε πιότερο με το πουδραρισμένο προφίλ της πρωταγωνίστριας στην ταινία «Οι αναμνήσεις μίας γκέισας». Που περισσότερο φέρνει με ασθενικό συνθέτη περασμένου αιώνα παρά με ρωμαλέο ποδοσφαιριστή της σημερινής απαιτητικής εποχής.
Εχοντας συγκεντρωμένους γύρω του 2-3-4 αντιπάλους, τους απέφευγε χαλαρά σα να κοιτούσε τις βιτρίνες σε μία περατζάδα με την καλή του. Αφήνοντας ακίνητο το τόπι, λίκνιζε μόνο το κορμί του λες και από γεννησιμιού του σαν άλλος Οβελίξ βούτηξε στο δικό του βαρέλι, που αντί για το μαγικό ζωμό, περιείχε την έννοια και την αξία της προσποίησης. Οι διαδρομές του στο γήπεδο ξερνούσαν πάντοτε νότες, μπλέκοντας ακόμα και την μπάλα με τη μουσική.
Το άγγιγμα στο τόπι… ηχούσε σαν σονάτα του Σοπέν. Τα σλάλομ του… ακούγονταν σαν το βραχνό παίξιμο του Τζίμι Χέντριξ όταν σόλαρε στο «Voodoo child». Η δημιουργικότητα και η διορατικότητα στο παιχνίδι του είχε την ευφυΐα τον Pink Floyd στο άλμπουμ «Wish You Were Here». Ο μοναδικός που μου έρχεται στο μυαλό απ’ όσους έχω δει και έχω διαβάσει, ο οποίος είχε την ίδια εγκεφαλική λειτουργία στο τερέν, ήταν ο Ζινεντίν Ζιντάν.
Σε ένα ματς του Σούπερ Καπ στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου», οι οπαδοί της Ρεάλ είχαν κρεμάσει πανό, γράφοντας “Iniesta por favor cambia camiseta”. Πιο έντονη και από χειροκρότημα στον εχθρό. Τούτη ήταν ανεπανάληπτα η πλέον τιμητική αξίωση-παρακαλετό σε αντίπαλο. Εγώ όμως το έχω ονειρευτεί πραγματικά ότι θα ήθελα να μπορούσα έστω και για μία στιγμή να έμπαινα μέσα σε αυτή τη φανέλα.
Ούτε Μαραντόνα ουτε Κρόιφ, Πελέ ή Μέσι. Εάν για κάποιο λόγο, με κάποιο τρόπο μπορούσα να ξαναγεννηθώ στο κορμί ενός τεράστιου ποδοσφαιριστή, θα ήθελα να παίζω όπως ο Αντρές Ινιέστα!
Follow me: @jorgekaraman
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
