Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Από τη μια πλευρά μια ομάδα που – κόντρα ακόμη και στο δικό της ιστορικό dna – έχει αφήσει εδώ και τρεις σεζόν στην άκρη κάθε είδους ψυχώσεις και θολές σκέψεις, και πορεύεται βάσει συγκεκριμένου αγωνιστικού πλάνου και οργανωμένου σχεδίου.
Από την άλλη, δύο ομάδες που αντί να επενδύσουν στο σχέδιο που τις έστεψε πρωταθλήτριες μετά από πολλά χρόνια, όχι μόνο δεν συνέχισαν να πορεύονται βάσει του συγκεκριμένου πλάνου, αλλά έκτοτε μοιάζουν να επιδίδονται σε διαγωνισμό αυτοσχεδιασμού και ποδοσφαιρικών ανορθογραφιών.
Η φετινή χειμερινή μεταγραφική περίοδος ήρθε απλά να αποτελέσει τον καθρέφτη όσων χωρίζουν εδώ και μια διετία τον Ολυμπιακό από την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ, εξηγώντας σε μεγάλο βαθμό και τη βαθμολογική διαφορά που τους χωρίζει στη βαθμολογία του φετινού πρωταθλήματος της Super League.
Θεωρητικά και πρακτικά, οι δύο «Δικέφαλοι» είχαν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη ενίσχυσης από τους «ερυθρόλευκους» καθώς αυτοί βρίσκονταν σε ρόλο… κυνηγού της κορυφής. Αν, θυμάστε, μάλιστα, είχαμε επισημάνει πόσο κομβική θα ήταν για τους διεκδικητές του τίτλου όχι μόνο η αποτελεσματική, αλλά και η έγκαιρη ενίσχυσή τους τον φορτωμένο, αγωνιστικά, Ιανουάριο. Τι είδαμε;
Την ΑΕΚ να καλύπτει μετά κόπων και βασάνων το κενό της στο δεξί άκρο της άμυνας, στο παρά πέντε της μεταγραφικής περιόδου, αφήνοντας όλες τις υπόλοιπες εμφανείς τρύπες του ρόστερ τις ανοιχτές, και τον ΠΑΟΚ να ξεκινάει φουριόζος με την απόκτηση Κρμέντσικ, Ουάρντα, αλλά στη συνέχεια να χάνει βασικά του στελέχη και στο φινάλε να επενδύει σε έναν ποδοσφαιριστή, όπως ο Καγκάβα, με βαρύ βιογραφικό, που όμως παραμένει ουσιαστικά ανενεργός εδώ και μήνες.
Και ο Ολυμπιακός; Πριν καν μπει ο Ιανουάριος, έσπευσε να καλύψει το ένα από τα δύο του εμφανή κενά στα άκρα της άμυνάς του (όχι ότι ο Χολέμπας ή ο Ραφίνια είναι κακοί παίκτες, αλλά στην ηλικία που βρίσκονται ήταν αδύνατον να προσφέρουν την ενέργεια και την ταχύτητα που έδιναν απλόχερα στην ομάδα επί Μαρτίνς ο Ομάρ και ο Τσιμίκας), στην πορεία απέκτησε έναν ποδοσφαιριστή του επιπέδου του Σωκράτη και έκλεισε τις μεταγραφές του, αναβαθμίζοντας και το δεξί άκρο της άμυνας του με την απόκτηση του Λαλά.
Και η απόκτηση του ακραίου αμυντικού της Στρασμπούργκ έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ήρθε σε μια περίοδο που ο Ολυμπιακός είχε ήδη ουσιαστικά καπαρώσει τη φετινή κούπα του πρωταθλητή. Άλλη μια απόδειξη της φιλοσοφίας που διέπει τους «ερυθρόλευκους». Μιας φιλοσοφίας, ενός ποδοσφαιρικού σχεδίου που έχει έναν εξαιρετικά απλό παρονομαστή: Τη διαρκή βελτίωση της ομάδας! Ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, ανεξαρτήτως υλοποίησης στόχων ή μη.
Γιατί σε μια περίοδο πανδημίας, όπου οι κάνουλες ακόμη και των πιο ισχυρών ευρωπαϊκών κλαμπ έδειξαν να στερεύουν, ο Βαγγέλης Μαρινάκης θα μπορούσε κάλλιστα να έχει επαναπαυθεί στη βέβαιη κατάκτηση του πρωταθλήματος και να παραπέμψει οποιαδήποτε μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας για το καλοκαίρι.
Αντ’ αυτού προχώρησε στην απόκτηση ενός ποδοσφαιριστή όπως ο Λαλά που (όπως είχε γραφτεί τις μέρες που είχε δημοσιοποιηθεί το ενδιαφέρον της ΑΕΚ για τον Γάλλο) φάνταζε… πολυτέλεια για οποιαδήποτε ελληνική ομάδα, με φόντο όχι μόνο τα παιχνίδια με την Αϊντχόφεν στο φετινό Europa League, αλλά και το έγκαιρο χτίσιμο ενός ακόμη καλύτερου Ολυμπιακού ενόψει του Champions League, της ερχόμενης σεζόν.
Κάπως, έτσι, λοιπόν, ο Ολυμπιακός μοιάζει να θωρακίζει όχι μόνο το σήμερα, αλλά και το αύριο, σε μια περίοδο που οι βασικοί του εγχώριοι ανταγωνιστές, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ αδυνατούν σε επίπεδο προγραμματισμού και σχεδιασμού να ξεκολλήσουν από εμμονές του χθες. Και κάπως έτσι η ψαλίδα που χωρίζει τους «ερυθρόλευκους» από τους διώκτες του, όχι μόνο δεν μικραίνει, αλλά αντίθετα ολοένα μεγαλώνει…
Πηγή: Over FM
