Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Από το βράδυ του Σαββάτου και τη νίκη της Ρεάλ Μαδρίτης επί της Λίβερπουλ στο Κίεβο, ο Ζινεντίν Ζιντάν είναι ή θα έπρεπε να είναι το βασικό θέμα συζήτησης όλων. Δύσκολο, βέβαια, να γίνει αυτό όταν οι καλύτεροι του παίκτες έχουν τα θέματα τους, αλλά αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, η οποία λέει ότι ο Γάλλος έφτασε στις τρεις κατακτήσεις Champions League, ισοφαρίζοντας τον μέντορα του. Κι όσο ο Ζιζού βάζει μπρος για να σπάσει κάθε ρεκόρ και να ξεφύγει εντελώς από όλους τους υπόλοιπους, αφού τα πάντα κρίνονται από το αποτέλεσμα πλέον και το Champions League επισκιάζει τα πάντα, αυτός ο μέντορας, δηλαδή ο Κάρλο Αντσελότι, βάζει μπρος για την τελευταία μεγάλη πρόκληση της καριέρας του. Αυτή που θα τον κάνει κανονικά και με το νόμο μύθο ή θα του δείξει ότι μάλλον ήρθε η ώρα για καναπέ, ξεκούραση, χαλαρή ζωή κλπ…
Η ανακοίνωση της συμφωνίας του Καρλέτο με τη Νάπολι προκάλεσε έκπληξη στους περισσότερους, χωρίς να μπορούν να πουν με σιγουριά τι είναι αυτό που τους εκπλήσσει περισσότερο. Το γεγονός ότι οι Παρτενοπέι κατάφεραν να πείσουν ένα τέτοιο όνομα να τους αναλάβει ή το γεγονός ότι αυτό το όνομα είπε “si” σε μια ομάδα που μάλλον δεν σκεφτόταν ως την επόμενη του πριν ένα χρόνο. Δύσκολο να επιλέξεις. Προφανώς παίρνει πόντους ο Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις ο οποίος επικοινωνιακά, σε ιταλικό επίπεδο τουλάχιστον, προσπέρασε με τον καλύτερο τρόπο τον “χωρισμό” με τον αγαπημένο των τιφόζι Μαουρίτσιο Σάρι, προφανώς όμως παίρνει πόντους και ο Αντσελότι επειδή δέχεται να μπει σε αυτή τη διαδικασία τώρα προς το τέλος της καριέρας του και η τελευταία εντύπωση είναι πάντα αυτή που μένει.
Σε τι διαδικασία παίρνει ο Καρλέτο; Στο να δουλέψει σε μια ομάδα η οποία δεν είναι αυτό που λέμε “μεγάλη”, δεν έχει το όνομα, τα χρήματα, τη δύναμη, το πρεστίζ αυτών στις οποίες είχε συνηθίσει να δουλεύει. Η μία όψη του νομίσματος, είναι ότι έχουν περάσει τα καλύτερα του χρόνια και ουσιαστικά το παραδέχεται με αυτή την επιλογή του ή του το έδειξαν τα γεγονότα με την έλλειψη πιο… γκλάμουρ προτάσεων. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι ο μοναδικός προπονητής που έχει κατακτήσει πρωτάθλημα σε τέσσερα από τα πέντε μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και παράλληλα ήταν -μέχρι πριν κάποιες ώρες- και ο μοναδικός με τρία Champions League, δέχεται να αναλάβει μια μεγάλη πρόκληση.
«Ο Αντσελότι πιστεύει ότι τη νέα σεζόν η Γιουβέντους θα είναι πιο ευάλωτη και γι’ αυτό απάντησε θετικά στη Νάπολι. Πιστεύει ότι ήρθε η ώρα να τα βάλει με τους Μπιανκονέρι και να σταματήσει την κυριαρχία τους», έγραψε για παράδειγμα η La Repubblica, δείχνοντας με πολύ απλό τρόπο το μεγαλύτερο κίνητρο του Καρλέτο. Από την άλλη, αν και όλα αυτά είναι θεωρητικά πάντα, ο Αντσελότι είναι ένας προπονητής που δούλεψε στην Πάρμα όταν αυτή είχε πολλά λεφτά και παικταράδες, στη Γιουβέντους της Τριανδρίας και στη Μίλαν των Μπερλουσκόνι-Γκαλιάνι, κατακτώντας… ένα πρωτάθλημα μόνο. Κατά καμία έννοια, επομένως, δεν μπορεί να πει κάποιος ότι ο 58χρονος τεχνικός αποτελεί εγγύηση για το scudetto. Υπό την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα δεχθούμε πως αυτός θα είναι ο στόχος της Νάπολι τη νέα σεζόν, γιατί μπορεί κάποιος να το δει και πιο γενικά ή χαλαρά το θέμα.
Ο Ράφα Μπενίτεθ, για παράδειγμα, απέτυχε στον ιταλικό νότο και το τέλος του ήταν δραματικό, με την αποτυχία εξασφάλισης ενός εισιτηρίου για το Champions League. Παρ’ όλα αυτά, η κληρονομιά που άφησε στη Νάπολι ήταν πολύ καλή. Ο Ιγουαΐν, ο Καγιεχόν, ο Αλμπιόλ, ο Ρέινα, ο Μέρτενς, ήταν μεταγραφές που έγιναν με τον Ισπανό προπονητή και χάρη σε αυτόν και στο όνομα του, με αποτέλεσμα ο Μαουρίτσιο Σάρι να βρει καλό υλικό για να φτιάξει την ομάδα που απόλαυσαν οι οπαδοί της και θαύμασαν ή παραδέχθηκαν οι υπόλοιποι για το ποδόσφαιρο που έπαιξε. Με έναν προπονητή τώρα που είναι πολύ μεγαλύτερο όνομα από τον Ισπανό, οι Παρτενοπέι μπορούν να προσεγγίσουν και μεγαλύτερα ονόματα ποδοσφαιριστών. Σίγουρα όχι όλους όσοι γράφονται, γιατί μόνο σήμερα (27/5) για παράδειγμα τα ναπολιτάνικα ΜΜΕ αναφέρουν Ντιέγκο Κόστα, Αλισον, Ντεμπελέ (της Τότεναμ) και πριν λίγα 24ωρα έγραφαν για τον Αρτούρο Βιδάλ, αλλά ότι θα υπάρξει αύξηση στην ποιότητα θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
Είναι προφανές, ασφαλώς, ότι κανείς πρόεδρος δεν πληρώνει έναν προπονητή όπως ο Αντσελότι απλά και μόνο για να έρθουν μεγαλύτεροι παίκτες στην ομάδα, γιατί όταν έχεις τον Καρλέτο είναι λογικό να περιμένεις και τίτλο ή τίτλους, αλλά η παρουσία του και μόνο μπορεί να κάνει μεγάλο καλό στο πρεστίζ της ομάδας, να την κάνει πιο ελκυστική για ποδοσφαιριστές που δε θα το σκέφτονταν και τόσο πολύ με τον Σάρι στον πάγκο, να την καθιερώσει συνολικά ακόμη περισσότερο στο μυαλό όλων ως μια ομάδα που δουλεύει με στόχο τη συνεχή βελτίωση της και -αργά ή γρήγορα- την εκπλήρωση του μεγάλου ονείρου της. Ο ίδιος ο Ντε Λαουρέντις, βέβαια, όταν ήταν πάνω στους… έρωτες με τον Σάρι είχε πει, σχολιάζοντας το γεγονός ότι επέλεξε αυτόν από την μικρή και ταπεινή Εμπολι για διάδοχο του Μπενίτεθ, ότι «είμαι άνθρωπος του κινηματογράφου και ξέρω πολύ καλά ότι οι καλύτερες ταινίες γυρίζονται στην επαρχία». Κάπου-κάπου, όμως, καλή είναι και μια… βόλτα από το Hollywood και ο Αντσελότι, ως όνομα, εκεί ανήκει.
Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει πρώτος από όλους να το συνειδητοποιήσει ο ίδιος ο Presidente και να φερθεί αναλόγως. Το να λέει… ψέματα στον Σάρι για τα λεφτά που θα δώσει για μεταγραφές -και όταν έρχεται η ώρα να τα δώσει να μην τα δίνει- μπορεί και να γίνει ανεκτό στο φινάλε. Με τον Καρλέτο ό,τι δέσμευση ανέλαβε, θα πρέπει να την τηρήσει. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση ο ιταλικός Τύπος να πάρει το μέρος του και όχι του προπονητή. Δεν υπάρχει, επίσης, ούτε μία περίπτωση ο Αντσελότι να ανεχθεί cose da provinciali, όπως έλεγε κάποτε ο Τζάνι Ανιέλι για τους αντιπάλους της Γιουβέντους, από τον προπονητή του. Εχοντας δουλέψει -κατά χρονολογική σειρά- σε Γιούβε, Μίλαν, Ρεάλ Μαδρίτης και Μπάγερν Μονάχου, ο κάτοχος τριών Champions League allenatore ξέρει πάρα πολύ καλά, ενδεχομένως καλύτερα από οποιονδήποτε αυτή τη στιγμή, πώς συμπεριφέρονται οι μεγάλες ομάδες, τα μεγάλα κλαμπ. Οχι μόνο όταν πάνε καλά τα πράγματα -ποτέ με Αντσελότι προπονητή δε θα είχε φωταγωγηθεί η Νάπολη μετά τη νίκη στο Τορίνο- αλλά και όταν πάνε άσχημα και υπάρχουν παράπονα από τη διαιτησία, για παράδειγμα, ή από το… πρόγραμμα της Lega.
Κάνοντας, επομένως, μια πρώτη καταγραφή δεδομένων, αντιλαμβάνεσαι ότι η πρόσληψη του Αντσελότι είναι πραγματικά μια μεγάλη ευκαιρία για τη Νάπολι ώστε να αλλάξει στάτους. Και αυτό, πρώτα και πάνω από όλα, μπορεί να γίνει με το να λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα ως το κλαμπ που έχει για προπονητή τον Κάρλο Αντσελότι. Αυτόν που είναι συνώνυμο του ωραίου ποδοσφαίρου, της άνεσης στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, της ικανότητας του να τα πάει καλά με τους ποδοσφαιριστές του. Στο Μόναχο, βέβαια, μπορούν να καταθέσουν ένσταση πάνω σε αυτό, αλλά στην παρούσα φάση δεν μας απασχολεί. Αφενός επειδή δεν ξέρουμε τόσο καλά τα της Μπάγερν ώστε να μπορούμε να πάρουμε θέση, αφετέρου επειδή στο San Paolo δεν πρόκειται να βρει ονόματα ή ντίβες όπως στην Allianz Arena. Αυτό που θα βρει είναι μια ομάδα και ένα περιβάλλον που θα τον υποδεχθούν με διάθεση να μάθουν από αυτόν.
Κι αν σκεφτούμε ότι ο Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις, με όλα τα στραβά του, είναι ένας παράγοντας που βλέπει μπροστά και έχει αρκετές σωστές ιδέες -τις παρανοϊκές θα του τις “ακυρώσει” ο προπονητής που προσέλαβε- τότε η πρόσληψη Αντσελότι θεωρητικά έχει πιο πολλά θετικά παρά αρνητικά για τη Νάπολι. Μπορεί να μην είναι ο προπονητής που φημίζεται για το χτίσιμο ομάδων, μπορεί να μην έχει καλό ιστορικό σε ό,τι αφορά την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Ιταλία, αλλά μπορεί να δώσει κύρος σε όλα τα επίπεδα στους Παρτενοπέι και κυρίως να τους μάθει τον τρόπο σκέψης, δουλειάς και συμπεριφοράς των μεγάλων ομάδων. Κι αν το καταφέρει αυτό, η κληρονομιά του θα είναι πιο σημαντική από, ενδεχομένως, ένα scudetto. Αν δεν τα καταφέρει, η Νάπολι θα έχει χάσει μια μεγάλη ευκαιρία και ο ίδιος θα το πάρει απόφαση ότι μάλλον ήρθε η ώρα για ξεκούραση…
Πηγή: Gazzetta – Four our Two
