Ο Τσάμπι Αλόνσο δεν είναι πλέον προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης. Τέλος εποχής. Είναι επίσημο. Μόλις 232 ημέρες μετά την άφιξή του και έπειτα από 34 αγώνες στον πάγκο, αποχωρεί λόγω αποτελεσμάτων αλλά και –κυρίως– λόγω της συνολικής εικόνας της ομάδας.
Η ιστορία άρχισε με προσδοκίες παραμυθιού, όμως κατέληξε σε εφιάλτη. Μέχρι το ματς με τη Βαλένθια, την 1η Νοεμβρίου, η εικόνα ήταν σχεδόν άψογη: 17 νίκες σε 20 αγώνες, πρωτοπορία στη La Liga με διαφορά πέντε βαθμών και απόλυτο στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Έπειτα από 41 ημέρες, όλα είχαν αλλάξει.
Η Ρεάλ που κέρδισε 13 από τα πρώτα 14 παιχνίδια της σεζόν κατέρρευσε. Το πρότζεκτ τραυματίστηκε θανάσιμα: από φαβορί τίτλου, η Ρεάλ βρέθηκε τέσσερις βαθμούς πίσω στη Liga και στο όριο του αποκλεισμού από την πρώτη οκτάδα του Champions League.
Πριν γράψουμε για αυτή την ακατανόητη απόφαση, πριν αναφερθούμε στο rock and roll που δεν είδαμε στο γήπεδο, οφείλουμε να σταθούμε στο DNA της Ρεάλ Μαδρίτης. Η «Βασίλισσα» της Ευρώπης δεν διαπραγματεύεται την απαίτηση. Είναι πάνω από παίκτες, προπονητές και θρύλους. Όποιος κάθεται σε αυτόν τον πάγκο, κάθεται στον πιο απαιτητικό πάγκο του κόσμου.
Μπορεί αυτό να σημαίνει έλλειψη υπομονής ή χαμένες ευκαιρίες για μακροπρόθεσμα πρότζεκτ, όμως είναι και η φιλοσοφία που έχει οδηγήσει τον σύλλογο στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Στη Ρεάλ δεν μετρούν τα ονόματα, μετρά μόνο η απόδοση. Σωστό ή λάθος, αυτό είναι που μετρά και ο Φλορεντίνο Πέρεθ, ο οποίος κόντρα στη λογική αποφάσισε πως ήρθε η στιγμή να δώσει την μπάλα μόνο στους… παίκτες.
Είναι αλήθεια πως η Ρεάλ του Τσάμπι Αλόνσο δεν λειτουργούσε και, όπως ορίζει ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου, ο προπονητής είναι ο πρώτος που φεύγει όταν το πλοίο δείχνει σημάδια ναυαγίου. Δεν είναι ο μοναδικός υπεύθυνος, αλλά είναι ο πρώτος που πληρώνει.
Όλοι όμως θα συμφωνήσουν πως αυτή δεν ήταν ομάδα «100% Τσάμπι». Όταν ανέλαβε τη Ρεάλ το καλοκαίρι, ο 44χρονος Βάσκος επέλεξε να μην αντιγράψει πλήρως τον Κάρλο Αντσελότι, ούτε όμως να διαλύσει όλο το οικοδόμημα που άφησε πίσω του ο Ιταλός. Επικοινώνησε με τους ηγέτες της ομάδας, συζήτησε μαζί τους για το παιχνίδι και προσπάθησε να εγκαθιδρύσει μια πιο συλλογική αμυντική φιλοσοφία. Έστειλε εξαρχής το μήνυμα ότι «όλοι αμύνονται», στοχεύοντας κυρίως στους επιθετικούς που πέρσι δεν συνέβαλαν αρκετά στην ανάκτηση μπάλας.
Η στενή του σχέση με τον Μπαπέ, τον οποίο προσπάθησε να μετατρέψει σε «πρεσβευτή» του pressing, ήταν μια από τις αλλαγές που ήθελε στο νέο μοντέλο της Ρεάλ. Ο Αλόνσο εισήγαγε στον σύλλογο μια πολύ πιο συστηματική χρήση δεδομένων, ενώ στο κομμάτι της διαχείρισης των πρωτοκλασάτων παικτών κράτησε τη φιλοσοφία της ψυχραιμίας του Αντσελότι. Πίστεψε στους νέους, αλλά απαιτούσε άμεση απόδοση.
Καθοριστική αποδείχθηκε και η απουσία δημιουργίας στον άξονα. Ο Αλόνσο είχε ζητήσει έναν μαέστρο για να δώσει ρυθμό και συνοχή, όμως το αίτημά του έμεινε ανεκπλήρωτο. Η αποχώρηση του Μόντριτς άφησε το κέντρο χωρίς «μαλακά πόδια» και καθαρό μυαλό, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να γίνεται δύσκολη, συχνά προβλέψιμη.
Ο ίδιος επέμεινε, αλλά ο Πέρεθ… ούτε να ακούσει. Οι ρωγμές στα αποδυτήρια έγιναν εμφανείς. Ο παρεμβατικός και λεπτομερής τρόπος δουλειάς του Αλόνσο δεν αγκαλιάστηκε από όλους. Η σχέση του με τον Βινίσιους δεν βρήκε ποτέ ισορροπία, με τη δημόσια αντίδραση του Βραζιλιάνου στο Clasico να λειτουργεί ως καθρέφτης των εσωτερικών εντάσεων.
Η εικόνα μιας ομάδας που έμοιαζε να παλεύει περισσότερο να επιβιώσει παρά να επιβληθεί ήταν ασυμβίβαστη με το βάρος του συλλόγου. O Τσάμπι Αλόνσο προσπάθησε να βρει θετικά στην απώλεια του Σούπερ Καπ, όμως και ο ίδιος ήξερε πως όλο αυτό ήταν λάθος. Όλα αυτά συνέθεσαν την αίσθηση ενός πρότζεκτ που είχε χάσει την πυξίδα του. Έτσι, η Ρεάλ Μαδρίτης επέλεξε να κλείσει πρόωρα ένα κεφάλαιο που άνοιξε με μεγάλες προσδοκίες, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να δικαιώσει τον θόρυβο που το συνόδευσε.
Όσο για την επόμενη μέρα, ο Αρμπελόα κλήθηκε να αναλάβει τις τύχες της ομάδας. Ένας άπειρος κόουτς, με παρόμοια προπονητική φιλοσοφία με τον Αλόνσο. Όπως θα συμφωνήσουν όσοι γνωρίζουν καλά τη Ρεάλ: «Κινήσεις χωρίς καμία λογική». Ένα από τα πιο υποσχόμενα πρότζεκτ κάηκε πριν καν πάρει σάρκα και οστά, στον βωμό των τίτλων, της επιτυχίας και των… σταρ.
Πηγή: Gazzetta
