Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς τον σπορ πολύ απλά διότι δεν σου επιτρέπει ποτέ να βάλεις το χέρι σου στο ευαγγέλιο κάνοντας μία πρόβλεψη. Και το μπάσκετ είναι αμφίρροπο και ανατρεπτικό και το τένις έχει και αυτό τις εκπλήξεις του , όμως στο ποδόσφαιρο ειδικά δεν χωράνε προγνωστικά! Δεν θα ξεκινήσω να γράφω για την επική ανατροπή-πρόκριση της Ρόμα κόντρα στην πανίσχυρη Μπαρτσελόνα γιατί πολύ απλά δεν παρακολούθησα το ματς, αλλά για την έτερη μονομαχία που διεξάγονταν παράλληλα με εκείνη του ”Ολίμπικο”, αυτήν ανάμεσα στην Σίτι και την Λίβερπουλ.
Τα Αγγλικά και Ευρωπαϊκά ΜΜΕ το χαρακτήριζαν όλη την εβδομάδα ως το ματς της χρονιάς, το απόλυτο ντέρμπι αποδείξεων για το που μπορούν τελικά να φτάσουν τόσο οι ”πολίτες” όσο και οι ”κόκκινοι’ τη φετινή εξαιρετική σεζόν τους, από τι υλικό και μέταλλο είναι φτιαγμένα τα σύνολα του Γκουαρντίολα και του Κλοπ.
Ο Καταλανός τεχνικός είχε τονίσει στη Συνέντευξη Τύπου λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τη σέντρα πως αν η ομάδα του θέλει να έχει ελπίδες πρόκρισης στα ημιτελικά , θα πρέπει να κάνει το τέλειο παιχνίδι! Όλες οι γραμμές να λειτουργήσουν άψογα, όλοι οι παίκτες που θα χρησιμοποιηθούν να προσφέρουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους, να είναι αποτελεσματικοί κτλ..
Η αλήθεια είναι πως ο Πεπ κατέβασε μια σχηματική παράταξη αριστούργημα την οποία την κοίταζα αποσβολομένος την ώρα που η τηλεόραση έδειχνε το αρχικό line-up των ”πολιτών”.
3-4-3 ή για την ακρίβεια 3-1-3-3 , θυσιάζοντας πολύ έξυπνα έναν στόπερ και παίζοντας ουσιαστικά με τρεις στην άμυνα Γουόκερ, Λαπόρτ και Οταμέντι με αυθεντικό κεντρικό αμυντικό μόνο τον Αργεντίνο. Οξυδερκές σκέψη, δίνοντας έμφαση στο χώρο της μεσαίας γραμμής γεμίζοντας την με Φερναντίνιο σε ρόλο κόφτη και 3 δημιουργούς , Ντε Μπρόινε, Νταβίντ Σίλβα και Μπερνάρντο Σίλβα που τον είχε αδικήσει κατάφωρα στο ματς του ”Άνφιλντ” όταν και τον άφησε στον πάγκο για όλο το 90λεπτο.
Στόχος του Πεπ να πετύχει το 1-0 μέχρι το πρώτο τέταρτο. Το κατάφερε. Και μάλιστα μόλις στο 2′ ο Ζέσους άναψε το … φιτίλι της αντεπίθεσης για την ομάδα του Μάντσεστερ. Από εκείνο το σημείο και μετά όπως είναι φυσικό η αναμέτρηση έμοιαζε με παιχνίδι γάτας-ποντικού με τον Κλοπ να παίζει υπερβολικά παθητικά κρατώντας υπερβολικά πίσω την άμυνά του. Για να λέμε και την αλήθεια φυσικά ,δεν επέτρεψε στον αντίπαλο να δημιουργήσει πάρα πολλές φάσεις μπροστά από την εστία του Κάριους όμως η Σίτι είχε τον πλήρη έλεγχο της κυκλοφορίας , συντριπτική κατοχή και πατούσε πολύ εύκολα την περιοχή της Λίβερπουλ.
Στην ανάπαυλα όμως το σκηνικό άλλαξε και ο Γερμανός αποφάσισε να αλλάξει την προσέγγιση του ματς και να ”ξεμυτίσει” από το καβούκι της η ομάδα του… Ευεργετική απόφαση για ακόμη μία φορά αφού οι φιλοξενούμενοι αιφνιδίασαν του γηπεδούχους και μόλις 10 λεπτά μετά την έναρξη του δευτέρου μέρους, μια υποδειγματική αντεπίθεση , η ”μαγκιά” του Μανέ να μην πέσει στην περιοχή και να διατηρήσει την ισορροπία του καθώς και ο … δολοφονικός οίστρος του Σαλάχ έφεραν το γκολ της ισοφάρισης και εν τέλει της πρόκρισης , αφού ουδείς πλέον είχε την παραμικρή αμφιβολία για εκείνη η οποία ερχόταν με μαθηματική ακρίβεια στην αγκαλιά της Λίβερπουλ.
Οι παίκτες της Σίτι απογοητεύτηκαν σε τέτοιο βαθμό που το δεύτερο γκολ των Reds αποτυπώνει στο 100% όλη την συναισθηματική και πνευματική κατάστασή τους μετά το 1-1, με τον Γουόκερ να πουλάει την μπάλα δίχως καμία πίεση στον Φιρμίνο και τον Βραζιλιάνο φορ να βάζει το τελευταίο … καρφί στο φέρετρο των γηπεδούχων…
Το πιο σπουδαίο από όλα όμως δεν είναι το γεγονός ότι η Λίβερπουλ απέκλεισε την ”χλιδάτη” και γυαλιστερή Σίτι των εκατοντάδων εκατομμυρίων από την συνέχεια του CL , αλλά το ότι νίκησε το φόβο που την διακατείχε σε δύσκολες έδρες και απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους. Το ασσύληπτο 5-0 που έφαγε στα … μούτρα ο Κλοπ και η ομάδα του εκείνο το απόγευμα της 9ης Σεπτέμβριου στο Έτιχαντ για το πρωτάθλημα Αγγλίας, αποτέλεσε ματς σταθμό και ορόσημο για τον σύλλογο , αφού στις επόμενες τρεις συναντήσεις τους η Λίβερπουλ από θύμα μετατράπηκε σε … θύτη και έριξε ισάριθμες δυνατές ”μπουνιές” στους πολίτες! (4-3 στην Πρέμιερ Λίγκ , 3-0 και 1-2 στο CL ). Το σύνολο του Γκουαρντίολα μετρά μόλις 6 ήττες μέσα στην σεζόν σε όλες τις διοργανώσεις εκ των οποίων οι μισές ήρθαν από τους κόκκινους!
Ο Γερμανός πέρασε από την αμφισβήτησή στην απόλυτη αποθέωση , αξιοποίησε στο έπακρο την πίστωση χρόνου που του έδωσαν οι ιθύνοντες του συλλόγου όταν έτριζε η ”καρέκλα” του την περίοδο της έντονης μουρμούρας στο Άνφιλντ και πλέον απολαμβάνει τους καρπούς των προσπαθειών του να πιάνουν τόπο!
Και το πιο σημαντικό όλων… Κατάφερε να κερδίσει την πίστη και την εμπιστοσύνη των ποδοσφαιριστών του προς το πρόσωπό του, οι οποίοι σήμερα βλέπουν στα μάτια του Γερμανού έναν Leader! Θεωρώ πως αν τους πει μια μέρα ο Γιούργκεν να επιχειρήσουν ένα … σάλτο στο γκρεμό εκείνοι θα σκεφτούν πως κάτι καλό έχει στο μυαλό του!
ΥΓ. Το ματς του ”Ολίμπικο” ήταν αδύνατο να το παρακολουθήσω, όμως είδα σε real-time το γκολ του Μανωλά και χάρηκα υπερβολικά για εκείνον όπως νομίζω θα χαιρόταν κάθε υγιής Έλληνας φίλος του αθλήματος με την επιτυχία ενός δικού μας παιδιού. Ομολογώ πως το τέρμα του μου προκάλεσε deja-vu , αφού μου θύμισε εκείνο το αλησμότητο που είχε πετύχει ο Δέλλας το 2004 κόντρα στην Τσεχία. Ίδιο σημείο, ίδια φαλτσαριστή σέντρα με το αριστερό, ίδια κίνηση του στόπερ στο πρώτο δοκάρι , ίδιο άλμα , ίδια τροχιά η μπάλα στην κεφαλιά , τα πάντα ίδια!
Μου ξύπνησες μνήμες ρε μπαγάσα…
