Του Γιάννη Μυστακίδη
«Το θεμελιώδες ελάττωμα που είναι διαρθρωτικά ενσωματωμένο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι η πλάνη της κοινωνικής μηχανικής.
Η ψευδής πεποίθηση ότι είναι δυνατόν να θεσπιστεί μια μηχανική δομή από την κορυφή προς τα κάτω, να την επιβάλλει ένα σύνθετο ζωντανό σύστημα και να αναμένει προβλέψιμα αποτελέσματα.
Η όλη οικοδόμηση των στόχων, των σταθερών προτύπων, των προγραμμάτων σπουδών και των εξετάσεων βασίζεται κύριος στην υπόθεση ότι η μάθηση είναι μια μηχανική διαδικασία στην οποία τα κατάλληλα συστατικά μπορούν να τροφοδοτηθούν στον άνθρωπο από το ένα άκρο και το κατάλληλο αποτέλεσμα θα εμφανιστεί στο άλλο άκρο. (Φυσικά, το γεγονός ότι δεν συμβαίνει τόσο επίμονα δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι δεν είναι προς το συμφέρον της υφιστάμενης εξουσίας να έχει ένα μεγάλο πληθυσμό ικανό να ασκεί ανεξάρτητη κρίση νοημοσύνης).
«Δεδομένου ότι πολλοί από όσους ασχολούνται με τα αθλητικά συστήματα έχουν προχωρήσει μέσω αυτής της μηχανικής και ακριβές προσέγγισης στην εκπαίδευση, μέσω της επίσημης σχολικής τους εμπειρίας, είναι ατυχές, αλλά όχι απροσδόκητο, ότι αυτό επηρεάζει την προσέγγιση του σχεδιασμού της «μάθησης», η της «εκπαίδευσης» / «Των προπονητών, των παικτών και άλλων ρόλων στον αθλητισμό….
