Του Παναγιώτη Παλλαντζά
«Passiamo alle cose formali», ήταν η αγαπημένη φράση των οπαδών της Μίλαν το περασμένο καλοκαίρι. Ηταν τα λόγια με τα οποία ολοκλήρωνε κάθε παρουσίαση νέου παίκτη ο Μάρκο Φασόνε και ο CEO μαζί με τον αθλητικό διευθυντή Μασιμιλιάνο Μιραμπέλι είχαν γίνει ινδάλματα για τους απανταχού Μιλανίστι εκείνη την περίοδο. Ηταν η φράση που έβλεπες γραμμένη σε πανό, σε διάφορα μηνύματα στα social media, ακόμη και βίντεο είχαν δημιουργηθεί, ειδικά μετά τη μεταγραφή του Λεονάρντο Μπονούτσι, με κεντρικό σύνθημα το «ας περάσουμε στα διαδικαστικά θέματα». Ολο αυτό το κλίμα, τελικά, δημιούργησε σε όλους την αίσθηση ότι ήταν διαδικαστικό θέμα και η επιστροφή της Μίλαν, αλλά τελικά αυτό αποδείχθηκε ψευδαίσθηση…
Τέτοια αποδείχθηκε και η σκέψη ότι οι Ροσονέρι θα κατακτούσαν το ιταλικό κύπελλο, με την 4άρα να απειλεί να τους στοιχειώνει για καιρό. Δεν είναι κάτι απίθανο, το έζησε και η Γιουβέντους πριν ένα χρόνο στο Κάρντιφ, σε έναν τελικό όπου επίσης είχε επενδύσει πολλά. Διαφορετική η αναλογία βέβαια, αλλά διαφορετικοί είναι και οι στόχοι των δύο ομάδων αυτά τα χρόνια. «Αυτό το Coppa Italia είναι για εμάς σαν το Παγκόσμιο Κύπελλο», έλεγε την παραμονή του τελικού ο Τζενάρο Γκατούζο και ήταν ενδεικτικό μεν, υπερβολικό δε. Οπως είναι και όλα όσα ζει η Μίλαν φέτος… Υπερβολικός ήταν ο ενθουσιασμός του περασμένου καλοκαιριού, υπερβολική ήταν η σιγουριά που υπήρχε για την επίτευξη των στόχων, υπερβολικοί ήταν οι στόχοι που είχαν τεθεί («τουλάχιστον η έξοδος στο Champions League», έλεγε ο Μιραμπέλι), υπερβολικά ήταν τα άσχημα αποτελέσματα που έφεραν την απόλυση του Βιτσέντσο Μοντέλα, υπερβολική ήταν η αισιοδοξία όταν ο Γκατούζο έφερε στα ίσα το καράβι, υπερβολικό ήταν το σκορ με το οποίο έχασε στο Olimpico. Το θέμα τώρα είναι να μην αποδειχθεί υπερβολικά βιαστική και η απόφαση για νέο συμβόλαιο στον Ρίνο.
Κι όμως, όλα αυτά τα υπερβολικά που έχουν ζήσει οι Ροσονέρι φέτος, είναι παράλληλα και φυσιολογικά. Δεν έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία του ποδοσφαίρου, τουλάχιστον σε προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες, ομάδα που να άλλαξε τόσο πολύ το ρόστερ και την 11άδα όσο οι Μιλανέζοι φέτος και να πέτυχε αμέσως τους στόχους της. Δεν είναι παράλογο, επομένως, το γεγονός ότι δεν σάρωσε η Μίλαν. Το παράλογο ήταν το γεγονός ότι είχε δημιουργηθεί η αίσθηση σε όλους ότι είναι έτοιμη να τα σαρώσει και εδώ είναι που αρχίζεις, σιγά-σιγά, να εστιάζεις στους Φασόνε και Μιραμπέλι. Κι αφού εστιάζεις, κάνεις καταγραφή των γεγονότων στην πρώτη τους σεζόν στο τιμόνι της ομάδας: Δόθηκαν 220 εκατ. ευρώ για μεταγραφές, η ομάδα απέτυχε να εξασφαλίσει την έξοδο στο Champions League, αποκλείστηκε στους “16” του Europa League, υπέστη την πιο βαριά ήττα της σε τελικό στο κύπελλο, απέλυσε νωρίς τον προπονητή της, περιμένει να μάθει ποιοι θα είναι οι περιορισμοί που θα μπουν από την UEFA λόγω του FFP, δεν είναι ακόμη σίγουρη -δύο αγωνιστικές πριν το φινάλε του πρωταθλήματος- για την έξοδο έστω στο Europa League.
Με λίγα λόγια, δυσκολεύεσαι να βρεις κάτι θετικό για να το καταγράψεις, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι και καταδικαστικό κάτι τέτοιο. Στην πρώτη σεζόν της προεδρίας Αντρέα Ανιέλι, με τους Μπέπε Μαρότα και Φάμπιο Παράτιτσι να έχουν μόλις αναλάβει το χτίσιμο της ομάδας, η Γιουβέντους τερμάτισε 7η και έμεινε εκτός Ευρώπης… Δεν είναι πρωτόγνωρη, επομένως, η απότομη προσγείωση της Μίλαν. Το θέμα είναι ότι οι Μπιανκονέρι, όπως αποδείχθηκε, ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν και πώς θα το κάνουν, ενώ τη δεύτερη σεζόν πήραν τρομερή ώθηση από δύο γεγονότα: Βρήκαν τον κατάλληλο προπονητή την κατάλληλη στιγμή (Αντόνιο Κόντε) και μπήκαν στο νέο γήπεδο. Στο Milanelo αυτή τη στιγμή δεν είναι σίγουροι ότι έχουν πετύχει το πρώτο και δεν έχουν βρει ούτε καν την περιοχή για να καταστρώσουν πλάνο για το δεύτερο.
Το γεγονός ότι πριν δύο-τρεις εβδομάδες υπήρξαν δημοσιεύματα σχετικά με το μέλλον του Μιραμπέλι, μάλλον δείχνει ότι στο κλαμπ υπάρχει προβληματισμός τουλάχιστον για τον ένα από τους δύο που τρέχουν τη Μίλαν και συγκεκριμένο για αυτόν που ανέλαβε το ποδοσφαιρικό κομμάτι καθαρά. Το θέμα με τους Ροσονέρι, πλέον, είναι ότι δεν ξέρεις ποιοι είναι αυτοί που προβληματίζονται. Είναι ο Γιονγκχονγκ Λι, είναι οι συνεργάτες του, είναι ο Φασόνε, είναι η UEFA, είναι ο… Μπερλουσκόνι, είναι όλοι αυτοί ή κανείς από αυτούς; Δεν το ξέρει κανείς, γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει σήμερα, 10 Μαΐου 2018, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο ιδιοκτησιακό, άρα και στο οικονομικό, κομμάτι.
Ο Φασόνε προσπαθεί εδώ και τρεις μήνες αλλά δεν έχει καταφέρει να βρει επιχειρηματία ή εταιρία που θα εξυπηρετήσει το δάνειο προς το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα Ελιοτ, απαλλάσοντας το κλαμπ από ένα πολύ βαρύ δάνειο και παίρνοντας αυτός τις μετοχές. Μια κατάσταση που μόνο ξεκάθαρη δεν είναι, αλλά είναι σίγουρα η πιο σημαντική για τον Diavolo. Πάνω από προπονητές, ποδοσφαιριστές, συστήματα, ανανεώσεις ή πωλήσεις. Σαν κι αυτή, για παράδειγμα, του Αντρέ Σίλβα που έχει αρχίσει και συζητείται με τον Ζόρζε Μέντες ενώ θα πρέπει να βγει στο σφυρί κι άλλος, ή άλλοι, αφού δε θα υπάρχει το Champions League. Και κατ’ επέκταση δε θα υπάρχει σε καμία περίπτωση, όπως έχει πει και ο Φασόνε, τόσο χρήμα διαθέσιμο για μεταγραφές όσο πέρυσι.
Αυτό θα μπορούσε -ή μπορεί ακόμη- και να μην αποδειχθεί πρόβλημα, αρκεί να αποδειχθεί ότι έγινε καλή δουλειά, ας μη φαίνεται τώρα, στις μεταγραφές. Αν η Μίλαν έχει καταφέρει να χτίσει ένα κορμό, αν έχει μια καλή βάση για την ομάδα της νέας σεζόν, τότε μπορεί και να μη χρειαστεί πολλά για να είναι καλύτερη από ό,τι φέτος. Αν το τέλος της σεζόν κάνει τους πάντες στο Μιλάνο να απαξιώσουν εντελώς το ρόστερ, αν πειστούν ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλό με αυτούς αλλά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους αλλάξουν, τότε η επόμενη σεζόν μπορεί να είναι και πιο δύσκολη από τη φετινή. Ειδικά, επαναλαμβάνουμε, αν αποδειχθεί τελικά ότι βιάστηκαν πολύ με την ανανέωση του συμβολαίου του Γκατούζο. Αυτού που προσπαθούσε -και δεν είχε και άδικο μάλλον- να υπερασπιστεί τη δουλειά του μετά τον τελικό, λέγοντας πως «το τελικό σκορ είναι ψεύτικο, δεν ανταποκρίνεται στη δουλειά μας και την παρουσία μας στο γήπεδο μέχρι το 1-0».
Ο Ρίνο, όντως, μπορεί να μην έχει άδικο σε αυτό. Ηταν δίκαιο, όμως, αυτό που έτυχε στον Τζίτζιο Ντοναρούμα. Ο πιτσιρικάς από τις ακαδημίες που έδειξε ότι από τα 18 του βάζει την επαγγελματική προσέγγιση των πραγμάτων πάνω από τη συναισθηματική, εξοργίζοντας εκείνη την περίοδο οποιονδήποτε δήλωνε οπαδός οποιασδήποτε ομάδας, το ταλέντο που δεχόταν να ανανεώσει το συμβόλαιο του μόνο με ένα ποσό που δεν είχε δικαιολογήσει με τις εμφανίσεις του και αφού πρώτα έσπασε τα νεύρα όλων, ο τερματοφύλακας που έχει χαρακτηριστεί «νέος Μπουφόν» (στην ηλικία του ο Τζίτζι έκανε ασύλληπτα πράγματα) και φέτος κάνει μια μέτρια χρονιά, άξιζε να πάθει τέτοιο πράγμα σε ένα τέτοιο ματς. Πόνεσαν οι Μιλανίστι, αλλά κάπως έπρεπε να πονέσει καλά και η πλευρά Ντοναρούμα, να πληγωθεί η αλαζονεία τους, να καταλάβουν ότι ο μικρός δεν είναι έτοιμος για όλα αυτά που του ετοιμάζουν, βλέποντας τον 100% σαν μηχανή που θα βγάζει λεφτά.
«Τα λάθη; Ισως να οφείλονται στην πίεση που νιώθαμε», είπε ο Γκατούζο. Αν ο Τζίτζιο νιώθει τέτοια πίεση που να τον οδηγεί σε τέτοια λάθη σε έναν τελικό του Coppa Italia, καλό θα είναι να του εξηγήσει κάποιος ότι δεν πρέπει να πάει -ή ίσως και να πρέπει να πάει τελικά, μόνο και μόνο για τον Ραϊόλα- άμεσα σε ομάδα που διεκδικεί το Champions League. Θα καταρρεύσει σε χρόνο-ρεκόρ…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
