Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Επειδή όλοι αναρωτιόμαστε τι διάβολο συμβαίνει στο Ιράν (οι ανταποκρίσεις από εκεί είναι ελάχιστες και οι πληροφορίες ελεγχόμενες) βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την συνέντευξη στη Gazzeta Dello Sport ενός Ιταλού προπονητή ποδοσφαίρου που δούλευε εκεί και κατάφερε να φύγει. Λέγεται Γκαμπριέλε Πιν ήταν εξαιρετικός αμυντικός μέσος και την δεκαετία του 90 έπαιξε στην Λάτσιο και στην Τορίνο – είχε κι ένα πέρασμα από την Γιουβέντους. Ως προπονητής, ήταν το δεξί χέρι του Τσέζαρε Πραντέλι και ήταν μαζί του και στην Εθνικής ομάδα της Ιταλίας που τερμάτισε δεύτερη στο Euro2012. Το 2021, αποδέχτηκε τον ρόλο του προπονητή στην Εστεγκχλάλ του Ιράν και κέρδισε ένα τίτλο. Εφυγε και επέστρεψε στο Ιραν το περασμένο καλοκαίρι, για λογαριασμό της Σεπάχαν, μετά από τρία χρόνια στα Εμιράτα. Στις 28 Φεβρουαρίου, ο Πιν ήταν στο αεροδρόμιο του Ερφαχάν, που είναι η έδρα της η Σεπαχάν και βρίσκεται 440 χλμ. από την Τεχεράνη. « Θα πηγαίναμε στο Ντουμπάι. Είχαμε μερικές μέρες άδεια. Μόλις είχαμε επιστρέψει από την Τεχεράνη. Μερικοί παίκτες είχαν μείνει στην πρωτεύουσα για να φύγουν από εκεί. Ένας μου έστειλε μήνυμα: «Κόουτς, κάτι συμβαίνει. Μας ανάγκασαν να κατεβούμε από το αεροπλάνο. Οι άνθρωποι τρέχουν στους δρόμους. Είδα πυραύλους να πέφτουν» θυμάται ο Πιν. Και λέει πως «ο Χαμενέι σίγουρα σκοτώθηκε στους πρώτους βομβαρδισμούς». «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είχαν αρχίσει να βομβαρδίζουν πολύ στοχευμένα» τονίζει και προσθέτει πως και στο Ερφαχάν «χτύπησαν αμέσως μια πυρηνική εγκατάσταση που βρίσκεται 200 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη». Αλλά όπως ισχυρίζεται «η πρώτη βόμβα που εξερράγη 20 χιλιόμετρα από την πόλη χρησίμευσε κυρίως ως σήμα, για να τρομάξει τους ανθρώπους να φύγουν».
Μέχρι την Τούρκια
Τι έγινε στην συνέχεια; «Ήμουν με τον Μπράνκο, τον προπονητή τερματοφυλάκων. Επιστρέψαμε γρήγορα στο ξενοδοχείο, πήραμε από μια βαλίτσα και μπήκαμε σε ένα βανάκι του κλαμπ μαζί με ένα από τους φροντιστές της ομάδας που οργάνωσε τη διαφυγή μας προς τα τουρκικά σύνορα. Η βοήθεια του Νικολά, ενός Ιταλού αντζέντη που ήταν στο Ιραν» λέει «επίσης καθοριστική γιατί αυτός ήξερε την τέχνη της δωροδοκίας, δηλαδή ποιους και πως να πληρώσει». «Μας πήρε δύο ώρες για να βγούμε από την πόλη: οι άνθρωποι είχαν εισβάλει σε καταστήματα και βενζινάδικα για να εφοδιαστούν με προμήθειες. Νέοι είχαν βγει στους δρόμους για να γιορτάσουν, επειδή είχαν φτάσει τα νέα για τον θάνατο του Χαμενεΐ. Όλες οι επικοινωνίες διακόπηκαν γρήγορα. Δεν μπορούσα να τηλεφωνήσω στο σπίτι για να καθησυχάσω την οικογένειά μου» τονίζει και περιγράφει μια χώρα σε πλήρη αναταραχή την οποία χρειάστηκε να διασχίσουν μέχρι να φτάσουν στην Τουρκία.
Πόσο καιρό τους πήρε για να φτάσουν στα σύνορα; «Πάνω από 15 ώρες, οδηγώντας ασταμάτητα και οι τέσσερις. Δεν θάλαμε να σταματήσουμε ούτε για να ξεκουραστούμε» λέει. «Φτάσαμε στην Ταμπρίζ και από εκεί στα σύνορα, μετά από ένα ταξίδι 2.600 χιλιομέτρων. Σε κάθε βενζινάδικο, κάναμε «ουρές» χιλιομέτρων! Ο κόσμος ήταν ατελείωτος και πολύ φοβισμένος. Τα χέρια μου είχαν γίνει μωβ από την αϋπνία» τονίζει. «Μου ζήτησαν το διαβατήριό μου, αλλά δεν μπορούσα να το βγάλω από το σακάκι μου. Τα δάχτυλά μου ήταν παγωμένα. Έπρεπε να μου το βγάλουν για να το ελέγξουν».
Στην ερώτηση αν υπήρξαν προβλήματα στους ελέγχους ασφαλείας ο Πιν είναι σαφής. «Υπήρξαν. Τα σύνορα είναι κλειστά: κανείς δεν φεύγει κανείς δεν μπαίνει. Αλλά είμασταν ξένοι και το πρόβλημα λύθηκε με μερικά χαρτονομίσματα. Αλλά δεν πλήρωσα μόνο: μέτρησε και ότι με αναγνώρισαν. Ένας στρατιώτης με ρώτησε: αν είμαι ο προπονητής Εστεγκλάλ. Με την Εστεγκλάλ είχα κερδίσει ένα πρωτάθλημα που οι οπαδοί περίμεναν εννέα χρόνια. «Μπορούμε να βγάλουμε φωτογραφίες;» είπε. «Βγάλτε όσες φωτογραφίες θέλετε, αλλά αφήστε με να περάσω» είπα. «Μας κατάσχεσαν το αμάξι και μας άφησαν να περάσουμε. Περπατήσαμε γύρω στα 5 χιλιόμετρα όταν ήρθε και μας παρέλαβε ένα άλλο βαν που ανήκε στην Βανσπόρ, ένα τουρκικό σύλλογο με τον οποίο είχαμε επικοινωνήσει: οι άνθρωποι μας μάζεψαν από το δρόμο. Μας πήγαν στην κοντινή πόλη Βαν. Ήμασταν εξαντλημένοι, αλλά αντί να κοιμηθούμε, ο Μπράνκο και εγώ καταφέραμε να αγοράσουμε δύο αεροπορικά εισιτήρια για την Κωνσταντινούπολη μέσω διαδικτύου και φύγαμε αμέσως. Και από εκεί φτάσαμε στην Μπολόνια» θυμάται ο Πιν.
Του λένε ότι ο εφιάλτης τελείωσε. «Για εμάς ναι», λέει «για τους φίλους μας από το Εσφαχάν όχι». «Οι Ιρανοί είναι υπέροχοι, και καλλιεργημένοι άνθρωποι. Και υπάρχουν στο Ιραν πολλοί νέοι. Υπήρχε ένας νεαρός που δούλευε στο ξενοδοχείο μου, και όταν τελείωνε η βάρδιά του, έβγαζε τα βιβλία του και διάβαζε σε ένα τραπέζι. «Μου απομένουν δύο μαθήματα για το πτυχίο του μηχανικού. Ονειρεύομαι να φύγω στο εξωτερικό και να βρω μια καλή δουλειά, αλλά δεν με αφήνουν να φύγω από δω», μου έλεγε.
Τι θα θυμάται
«Τα χειρότερα» λέει ο Πιν «συνέβησαν τον Δεκέμβριο κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων. Κάθε απόγευμα στις έξι το βράδυ έπρεπε να κλειδωνόμαστε στο ξενοδοχείο και να κατεβάζουμε και τα στόρια για να μην φαίνεται το πως. Έξω, τα πάντα μπορούσαν να συμβούν. Είχαν κλείσει το διαδίκτυο για να αποτρέψουν τη διάδοση βίντεο της καταστολής στο εξωτερικό. Κάθε πρωί, υπήρχαν άδεια θρανία στις τάξεις των σχολείων και οι διαμαρτυρόμενες δασκάλες απομακρύνονταν. Οι νέοι και οι γυναίκες, όμορφες γυναίκες, ήταν στην πρώτη γραμμή, από την πρώτη κιόλας ώρα. Στην Τεχεράνη, έμενα ακριβώς απέναντι από τη φυλακή Εβιν, αυτή που ήταν χτισμένη στο βουνό, όπου η Μασχα Αμίνι βασανίστηκε και σκοτώθηκε επειδή φορούσε λανθασμένα τη μπούργκα» θυμάται. Και προσθέτει: «ποτέ δεν θα ξαναδώ νέους ανθρώπους με τόσο κουράγιο».
Τον ρωτάνε αν παραμένει σε επαφή με κάποιους. «Ναι» λέει και εξηγεί: «Ο φόβος τους δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ότι, όταν τελειώσει, θα μείνουν μόνοι. Ότι θα συνεχίσει να υπάρχει αυτό το καθεστώς που έχει 5 εκατομμύρια οπαδούς, ενώ υπάρχουν 80 εκατομμύρια άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων όλων των νέων, που αξίζουν όνειρα και ελευθερία. Και υπάρχει και μια υπέροχη χώρα που αξίζει να την επισκεφτούμε και να την χαρούμε» λέει. Οσο για το αν το Ιράν θα πάει μέρος στο μουντιάλ ο Ιταλός δηλώνει βέβαιος: «οι παίκτες θα βγάλουν βίζες μόνοι τους και επειδή οι πιο πολλοί ζουν μακριά από το Ιραν θα πάρουν μέρος ακόμα κι αν το καθεστώς αυτό δεν το θέλει». Ο Πιν δηλώνει προπονητής. Στην πραγματικότητα είναι έτοιμος να γράψει ένα βιβλίο…
Πηγή: Karpetshow
