Του Γιάννη Τσαπουρνιώτη
– Μπαμπά, υπάρχει σε βίντεο το παιχνίδι Πιερικός – Άραχος 16-0;
– Όχι Ηλία, δεν τον έχουμε αυτόν τον αγώνα, όπως κι άλλους, από αυτήν την περίοδο. Έχουμε όμως το 2-1 κατά του Ολυμπιακού στην Κατερίνη το 1992.
– Μιλάς σοβαρά ή μου κάνεις πλάκα; Παίξαμε με τον Ολυμπιακό στην Ά Εθνική, στο γήπεδο μας και τον κερδίσαμε; Δεν το πιστεύω”.
Όταν το είδε ένα πλατύ χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη του. Ταυτόχρονα όμως το μάτι του έπεσε και στο ΑΕΚ – ΠΙΕΡΙΚΟΣ 7-2 της περιόδου ’84-’85.
“Να μην ντρέπεσαι Ηλία που χάσαμε με μεγάλο σκορ. Είχαμε κι εκείνη τη χρονιά καλή ομάδα. Παίζαμε στην μεγάλη κατηγορία και είχαμε αξιοπρέπεια.
-Όταν λέω στους συμμαθητές μου ότι είμαι Πιερικός με κοροϊδεύουν. Δεν θα ‘πρεπε όλοι στην Κατερίνη να είναι Πιερικός; Ολοι στην Βέροια να είναι με την Βέροια και στο Περιστέρι με τον Ατρόμητο; Στην Θεσσαλονίκη ας είναι ΠΑΟΚ, στην Αθήνα ΠΑΟ, ΑΕΚ ή Ολυμπιακός. Αλλά στην Κατερίνη όλοι έπρεπε να είμαστε Πιερικός. Ο καθένας να υποστηρίζει την ομάδα της πόλης του. Δεν θα ήταν καλύτερα έτσι”;
Δεν γράφω συχνά τελευταία αγαπητοί φίλοι. Σήμερα μου τα είπε ο γιος μου. Δεν ξέρω πόσα παιδιά του δημοτικού στην Κατερίνη γνωρίζουν κάτι από την λέξη Πιερικός. Δεν ξέρω τι μηνύματα εισπράττουν στην μιαρή καθημερινότητα μας.
