Του Αντώνη Καρπετόπουλου
O Παναθηναϊκός προκαλεί πολλές περισσότερες συζητήσεις από όσες αντέχει μια ομάδα, πράγμα που δεν είναι καλό. Κι αυτό γιατί οι συζητήσεις στο τέλος προσωποποιούνται: όλα κάπου χρεώνονται. Στην προκειμένη περίπτωση όλοι κοιτάζουν τον Ράφα Μπενίτεθ με περιέργεια κι όλοι σχεδόν την εκφράζουν λέγοντας πως δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς κάνει. Και η υπεράσπιση του προπονητή σε καμία περίπτωση δεν γίνεται με εκφράσεις του τύπου «ξέρει αυτός» και «κάντε υπομονή». Χρειάζονται εξηγήσεις αυτής της δουλειάς. Την δεδομένη στιγμή περισσότερο από αποτελέσματα.
Μετά το αποτέλεσμα (0-0) και κυρίως την εμφάνιση του Παναθηναϊκού στο Περιστέρι απέναντι στον Ατρόμητο ακούω από πολλούς να επαναλαμβάνουν ότι δεν περίμεναν μια εντυπωσιακή βελτίωση του ΠΑΟ αλλά και ότι δεν καταλαβαίνουν ακριβώς κάνει ο Μπενίτεθ στην ομάδα. Δεν είναι παράξενο: ο Ισπανός προπονητής βρίσκεται στον Παναθηναϊκό πλέον τρεις μήνες και θα έπρεπε το χέρι του να αρχίσει να φαίνεται. Οτα σε μια ομάδα μπαίνει μεσούσης της περιόδου ένας προπονητής που θέλει να κάνει πολλά από την αρχή οι βαθμολογικές απώλειες είναι κάτι σύνηθες για αυτό άλλωστε και από το 2016 δεν έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδος καμία ομάδα που έχει αλλάξει προπονητή στην διάρκεια της σεζόν. Στην συνέχεια όμως προκύπτει όχι απλά βελτίωση, αλλά και μια νέα εικόνα ομάδας – το είδαμε στον ΠΑΟ πέρυσι με τον Βιτόρια: δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Αλλά στην περίπτωση του Μπενίτεθ το θέμα δεν είναι οι βαθμολογικές απώλειες: είναι ότι μοιάζει να λείπει μια κεντρική ιδέα για το τι ομάδα θέλει να κάνει ο Μπενίτεθ.
Τι λέει ο ίδιος
Σε αυτές τις περιπτώσεις έχει σημασία να ακούμε τους ίδιους τους προπονητές. Δεν είναι αλήθεια ότι οι δημοσιογράφοι δεν ρωτάνε: το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές οι απαντήσεις δεν αναδεικνύονται και χάνονται σε ποταμούς από σχόλια. Στο Περιστέρι την Κυριακή μετά το τέλος του παιγνιδιού ο Ισπανός ρωτήθηκε τι ακριβώς κάνει ο ΠΑΟ επιθετικά, ειδικά επιθετικά. Απάντησε ως εξής: «Θέλουμε να έχουμε ποικιλία στις επιθέσεις μας. Άλλες φορές να κρατάμε την μπάλα, άλλες φορές που μας δίνετε η ευκαιρία να παίζουμε άμεσα, άλλες φορές να σηκώνουμε την μπάλα αν αυτό είναι απαραίτητο. Δεν έχουμε ένα και μόνο τρόπο. Δεν θέλουμε να είμαστε μια ομάδα που προσπαθεί πάντα να κάνει το ίδιο». Που σημαίνει ότι ο ΠΑΟ επιθετικά ψάχνει κάθε φορά να βρει τι χρειάζεται να κάνει ανάλογα με τις ανάγκες του παιγνιδιού. Ακούγεται λογικό, αλλά για ομάδα διεκδικήτρια του ελληνικού πρωταθλήματος είναι πρόβλημα. Θα πει κάποιος ότι ο ΠΑΟ δεν είναι διεκδικητής του πρωταθλήματος. Δεν είναι, αλλά ως τέτοιος αντιμετωπίζεται από όλους. Οι μικρότεροι τον περιμένουν, στα ντέρμπι όλοι παίζουν εναντίον του σαν να είναι ισόβαθμοι μαζί του. Γιατί είναι ο Παναθηναϊκός και έτσι γίνεται πάντα. Χωρίς συγκεκριμένο παιγνίδι, και με συνεχείς προσαρμογές στον αντίπαλο είναι δύσκολο μια ομάδα να αποκτήσει συγκεκριμένη ταυτότητα.
Τι είπε όταν ήρθε
Χρειαζόταν να το πει ο Μπενίτεθ αυτό για να γίνει κατανοητό; Μπορεί και όχι. Αν παρακολουθείς τα ματς του ΠΑΟ αυτή την προσπάθεια του να εμφανίσει μια ομάδα που να μπορεί να προσαρμοστεί στις ανάγκες του παιγνιδιού την βλέπεις σε κάθε ματς από την μέρα που ανέλαβε. Μάλιστα είναι και συνεπής. Το ανήγγειλε με τον τρόπο του ό,τι θα το κάνει ήδη στην συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του. «Ως προς τον τρόπο που θέλουμε να αγωνιζόμαστε θέλω να πω πως αυτό είναι κάτι που θα το βλέπουμε μέρα με τη μέρα, παιγνίδι με το παιγνίδι. Θέλουμε να παίζουμε καλά, αλλά θέλουμε να κερδίζουμε. Αν βρούμε την ιδέα που χρειάζεται και έχουμε χρόνο θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα στυλ παιχνιδιού. (…) Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Θα πάρει χρόνο. Η βασική αρχή μας είναι ότι θέλουμε να κερδίζουμε. Δεν έχει νόημα να παίζεις καλά, χωρίς να κερδίζεις. Αν μπορούμε να παίζουμε ωραίο ποδόσφαιρο και να έχουμε τον έλεγχο του παιχνιδιού, θα το κάνουμε, αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο και πρέπει να ξέρεις και να κερδίζεις ακόμα κι αν δεν έχεις τον έλεγχο. (…) Πόσο καιρό θα πάρει για να μεταλαμπαδεύσουμε τις ιδέες μας; Δεν το γνωρίζουμε. (…) Μπορεί να παίζουμε καλά, μπορεί άσχημα -αυτό είναι το ποδόσφαιρο- αλλά θα προσπαθούμε να τα δίνουμε για όλα. Είναι κάτι βασικό για εμάς. Το βασικότερο όμως όλων είναι να συγκεντρωνόμαστε στο επόμενο παιχνίδι. Στις συνεντεύξεις Τύπου μου θα ακούτε να λέω πάντοτε «ένα παιχνίδι κάθε φορά». Ποιος είναι ο βασικός στόχος που θα έχω; Να αναλύσω το επόμενο παιχνίδι. Και να βρω τι χρειαζόμαστε». Αυτό υποσχέθηκε και αυτό κάνει. Απλά το πράγμα για την ώρα δεν αποδίδει.
Αλλαγές λογικές αλλά ασταμάτητες
Γιατί δεν αποδίδει; Για πολλούς λόγους. Πρώτα πρώτα γιατί οι ασταμάτητες αλλαγές μοιάζουν περισσότερο να μπερδεύουν τους παίκτες παρά να τους βοηθούν. Είναι τρελές αυτές οι επιλογές παικτών της βασικής ενδεκάδας; Αν τις δεις μεμονομένα όχι, ακόμα κι αν όπως στο Περιστέρι προκαλούν έκπληξη. Τίποτα δεν είναι η εξηγήσιμο. Απέναντι στον Ατρόμητο στην τετράδα της άμυνας δεν υπήρχε τίποτα το παράδοξο: ξεκίνησαν ο Κότσιρας δεξιά, ο Κυριακόπουλος αριστερά, ο Τουμπά και ο Ινγκασον. Στην μεσαία γραμμή βρέθηκαν ο Ζαρουρί (ήρωας του ματς με την Φερενσβάρος), ο νεαρός Μπόκος που ήταν καλός με τον Αρη, και οι Σιώπης – Μπακασέτας: ο πρώτος ξεκούραστος γιατί δεν ξεκίνησε στην Βουδαπέστη, ο δεύτερος λίγο πιο πίσω από αυτό που αγωνίζεται συνήθως, αλλά έχει παίξει μακριά από την περιοχή κι άλλες φορές. Στην επίθεση το στήριγμα του Τετέ ήταν ο Πάντοβιτς: δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΠΑΟ παίζει με δυο κυνηγούς.
Είναι η καλύτερή σύνθεση του ΠΑΟ αυτή; Όχι. Αλλά δεν είναι παράλογη. Παράλογο δεν είναι και ότι έμειναν εκτός αρχικής ενδεκάδας ο επιβαρυμένος Καλάμπρια, ο Πελίστρι που όπως είπε ο Μπενίτεθ προέρχεται από τραυματισμό και θα ήταν ρίσκο να αγωνίζεται συνεχώς (θυμίζω ότι την Πέμπτη ο ΠΑΟ αγωνίζεται με την Ρόμα), και ο Τσιριβέγια που στην πορεία χρειάστηκε και τελικά αποχώρησε με μυϊκό τραυματισμό πράγμα που δείχνει ότι σωστά δεν ξεκίνησε. Ο Ισπανός θέλησε να επιβραβεύσει τον νεαρό Μπόκο, και να δώσει μια ευκαιρία στον Πάντοβιτς να ξεκινήσει βασικός – το έκανε γιατί ο νεαρός Σέρβος στο ματς με τον Ατρόμητο για το κύπελλο ήταν πολύ καλός. Δεν υπάρχουν μυστήρια στις επιλογές αυτές. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθ΄αυτή η σύνθεση: είναι τα προηγούμενα. Οταν μια ομάδα αλλάζει την ίδια εβδομάδα τρεις φορές διάταξη και τρεις φορές στρατηγική, όσο καλή κι αν είναι η ανάλυση του αντιπάλου, οι παίκτες χάνονται στην μετάφραση. Ο Μπενίτεθ μοιάζει να ασχολείται πιο πολύ με το πως παίζει ο αντίπαλος παρά με το πως παίζει η ομάδα του. Είναι πρόβλημα διότι και οι διορθώσεις που γίνονται στην πορεία των αγώνων δεν γίνεται να αποδίδουν πάντα – με την Φερενβάρος οι αλλαγές έφεραν την ισοφάριση, στο Περιστέρι η εικόνα βελτιώθηκε μεν πλην όμως ο ΠΑΟ είχε πετάξει ένα ημίχρονο. Ωστόσο ότι η ανάλυση του αντιπάλου είναι η βασική μέθοδός του ο Μπενίτεθ το είπε με τον τρόπο του από την πρώτη στιγμή. Πρέπει να ξέρεις τι προπονητή παίρνεις. Αν όχι, θα χρειαστείς διπλάσια υπομονή: πρώτα για να τον μάθεις και μετά για να τον βοηθήσεις.
Επαθε κι έμαθε, αλλά…
Μου κάνει εντύπωση και η στρατηγική του ΠΑΟ στις μεταγραφές. Ο κ. Γιάννης Αλαφούζος την έχει πατήσει πολλές φορές εξαιτίας της τυφλής εμπιστοσύνης σε προπονητές: δεν χρειάζεται να πάμε στους καιρούς του Στραματσόνι – η εμπιστοσύνη στον Βιτόρια έφερε τον Ρενάτο Σάντσες πχ που ακριβοπληρώθηκε για να είναι μόνιμο θέμα συζήτησης το πόσο μπορεί να παίξει. Λογικό να φέρει μαζί με τον Μπενίτεθ και τον Στέφανο Κοτσώλη, ώστε να υπάρχει και κάποια δεύτερη άποψη και λογικό να ακούει και τον Φράνκο Μπαλντίνι που πρόσθεσε στην παραγοντική ομάδα. Αλλά στις 27 Ιανουαρίου ο Παναθηναϊκός δεν έχει πάρει κανένα παίκτη με υπόδειξη του Μπενίτεθ. Κι αν κρίνω από τις χώρες που έχει δουλέψει ο Ισπανός και τις αγορές που ξέρει μου μοιάζει περίεργο.
Δεν τολμώ να πω ότι ο Μπενίτεθ χρειάζεται στήριξη: μόλις ήρθε. Αλλά ότι χρειάζεται ο ΠΑΟ να βρει ένα τρόπο ώστε να εξηγεί την δουλειά του καλύτερα μοιάζει απαραίτητο. Και δεν είναι καθόλου απλό….
Πηγή: Karpetshow
