Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Η ελληνική γλώσσα, λένε, έχει πλούσιο λεξιλόγιο, αλλά αυτό ουσιαστικά ακυρώνεται επειδή δεν ξέρουμε να το χρησιμοποιούμε, με συνέπεια η σημασία των λέξεων να χάνεται. Σε μια χώρα στην οποία η κάθε μετριότητα θα θεωρηθεί “σταρ”, “κλάση”, “αξία”, “κορυφαίος”, “ντίβα” και διάφορα άλλα, αν θέλεις να γράψεις ότι ο Αντρέα Πίρλο υπήρξε πραγματικά σπουδαίος, αισθάνεσαι ότι ο χαρακτηρισμός που του αποδίδεις είναι λίγος. Κι όμως, αυτό υπήρξε ο Πίρλο. Σπουδαίος. Ενδεχομένως ο σπουδαιότερος χαφ στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, η οποία είναι πιο πλούσια κι από το ελληνικό λεξιλόγιο.
Ο Πίρλο πέρασε δικαιωματικά σε αυτή την ιστορία και εξασφάλισε ότι θα είναι για πάντα μία από τις σημαντικότερες μορφές της, επειδή πριν και πάνω από όλα έκανε το ποδόσφαιρο πιο όμορφο. Το έκανε επειδή καταλάβαινε ότι το ποδόσφαιρο είναι όμορφο επειδή είναι απλό. Και το να κάνεις το απλό, είναι δείγμα ευφυίας. Ευφυία που μπορείς να δεις σε άπειρες φάσεις του Maestro, από την μπαλιά-όνειρο στον Σεφτσένκο στο Camp Nou μέχρι το καθαρό μυαλό ώστε να πασάρει -αντί να εκβιάσει το σουτ- στον Γκρόσο το 2006, και από την ζωγραφιά με τον Μπάτζιο σε εκείνο το Γιουβέντους-Μπρέσια του 2001 μέχρι και το πέναλτι στον Χαρτ στο Euro 2012, ο Πίρλο δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σκέφτεται πάντα πιο μπροστά από όλους. Να βλέπει εκεί που οι άλλοι κοιτάζουν. Να σε κάνει να σκέφτεσαι ότι θα ήθελες πάρα πολύ να είσαι ποδοσφαιριστής για να δώσεις αυτές τις πάσες κι ας μην σκόραρες ποτέ.
Ο Metronomo υπήρξε τέτοια ιδιοφυία μέσα στο γήπεδο, τέτοιο μυαλό, ώστε να σε να κάνει να σχηματίζεις την άποψη πως όσο σοβαρός ή “ξενέρωτος” είναι μέσα στις τέσσερις γραμμές, άλλο τόσο είναι και εκτός. Σε όλα του. Επρεπε να βγάλει την αυτοβιογραφία του, με τίτλο «Σκέφτομαι, άρα παίζω», τίτλος που τον περιγράφει πιο τέλεια κι από το «ο Πίρλο είναι ένας σιωπηλός ηγέτης, μιλάει με τα πόδια του» του Μαρτσέλο Λίπι, για να μάθεις ότι εκτός γηπέδου είναι ένας χαβαλές τύπος, ο οποίος απολαμβάνει το κρασί του, διασκεδάζει με το να κάνει πλάκες ακόμη και στον Αντριάνο Γκαλιάνι, καίγεται εντελώς με το playstation… Είναι παράλληλα, όμως, και ένας τύπος ο οποίος δεν φοβήθηκε ποτέ τις αλλαγές. Και επειδή δεν τις φοβήθηκε, απέφυγε και την αποτυχία.
Οταν αποφασίστηκε, από κοινού όπως λέει ο ίδιος, να μπει τέλος στην 10ετή ιστορία αγάπης με την Μίλαν, δεν φοβήθηκε να πάει στη Γιουβέντους που παρέπαιε. Οπως δεν φοβήθηκε, όταν ένιωσε ότι έτσι θέλει να κάνει, να χωρίσει με την επί χρόνια σύζυγο για χάρη της επόμενης. Και οι δύο αυτές επιλογές, εξέπληξαν τους Ιταλούς. Οπως τους εξέπληξε, για παράδειγμα, το γεγονός ότι δεν “σκοτώθηκε” με τον Αλέγκρι όταν τον ξαναβρήκε μπροστά του, το 2014-15, αλλά συνεργάστηκε άψογα μαζί του. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε, γιατί δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση ο Αντρέα Πίρλο να δικαιώσει τον Αλέγκρι και τον κάθε Αλέγκρι για το τέλος από τους Ροσονέρι το 2011. Δέκα χρόνια στη Μίλαν, μετά τις… λευκές νύχτες του ως παίκτης της Ιντερ, ο Αντρέα ήταν αυτός που έδινε το τέμπο και έβαζε τις πινελιές του καλλιτέχνη στην ομαδάρα του Κάρλο Αντσελότι.
Το ίδιο θα έκανε επί μια τετραετία, ακολούθως, στη Γιουβέντους, ομορφαίνοντας το παιχνίδι της massive ομάδας του Κόντε και μετά του Αλέγκρι, το ίδιο έκανε πάντα στην εθνική Ιταλίας. Συμπαίκτες καλούς με την μπάλα στα πόδια, είχε πάντα. Το μυαλό, όμως, ήταν πάντα αυτός. Κι όπως έχει συμβεί με πολλούς καλλιτέχνες, η κομβική σημασία της παρουσίας του στην ομάδα άργησε να αναγνωριστεί. Ο Πίρλο πέρασε τα καλύτερα του ποδοσφαιρικά χρόνια ως Ροσονέρο, αλλά χρειάστηκε να ντυθεί Μπιανκονέρο για να εστιάσουν όλοι όχι στον παικταρά Πίρλο που αποτελεί σημαντικό σημαντικό κρίκο σε μια δυνατή αλυσίδα, αλλά στον ηγέτη Πίρλο που μπορούσε να μεταμορφώσει μια ομάδα με τις ηγετικές πρωτοβουλίες του, τη νοοτροπία νικητή, τις εμπνεύσεις του που έκαναν ευτυχισμένους τους οπαδούς και πρωταθλητές τους συμπαίκτες του. Αργησαν να το προσέξουν, επειδή ο ίδιος δεν βγήκε ποτέ να “φωνάξει” ότι είναι παικταράς. Το ήξερε ότι είναι, δεν υπήρχε λόγος να ψάξει την επιβεβαίωση.
Σε Ρετζίνα, Μπρέσια, Ιντερ, Μίλαν, Γιουβέντους και Σκουάντρα Ατζούρα, ο Maestro άφησε πάμπολλες αναμνήσεις, πάμπολλες στιγμές για να ταυτιστεί ο κάθε οπαδός μαζί του. Ο Γιουβεντίνος Παλλαντζάς, για παράδειγμα, από αυτή την τετραετία στους Μπιανκονέρι, θα θυμάται για πάντα εκείνα τα δάκρυα στο Βερολίνο το 2015. Εχασες, αλλά είναι ωραίο να ξέρεις ότι αυτό τον τελικό τον έχασες παρέα με τον Αντρέα Πίρλο… Grazie Maestro!
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
