Μου φάνηκε απίστευτο αυτό που έκανε ο ΠΑΟΚ εναντίον της Θέλτα και της ΑΕΛ σε τέσσερις μέρες, δεδομένων και των απωλειών του λόγω τραυματισμών. Αλλά δεν το έχει κάνει μόνο ο ΠΑΟΚ. Το έχουν κάνει πολλοί στο παρελθόν. Ποιο; Να «προτιμήσουν» στο ματς πρωταθλήματος κάποιους εκ των βασικών τους παικτών και στο «ευρωπαϊκό» παιχνίδι κάποιους εκ των αναπληρωματικών τους.
Κάποιες φορές τους «βγαίνει». Ο Παναθηναϊκός του 2010, επί παραδείγματι, είχε «θυσιάσει» κατά κάποιον τρόπο την πρόκριση στους προημιτελικούς του Europa League για να πάρει το πρωτάθλημα. Το πήρε. Και έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να φτάσει στους ημιτελικούς της διοργάνωσης, αν μετά τη Ρόμα έστελνε νοκ άουτ και τη Σταντάρ Λιέγης, από την οποία είχε αποκλειστεί με δύο ήττες. Κάποιες φορές δεν σου βγαίνει. Το 2003, για παράδειγμα, ο Σέρχιο Μαρκαριάν έκανε ελάχιστες αλλαγές μεσοαμυντικά και η… τότε ΕΠΟ δεν ήταν τόσο «γενναιόδωρη» ώστε να αναβάλει ματς πρωταθλήματος για να διευκολύνει με αναβολές όλες τις ομάδες όπως κάνει τώρα πια στην περίπτωση που φτάσουν στον προημιτελικό κάποιας διοργάνωσης. Κι όλοι θυμόμαστε πόσο είχε κοστίσει στους Πράσινους εκείνος ο τραυματισμός του Αγγελου Μπασινά στη ρεβάνς με την Πόρτο του Μουρίνιο στη Λεωφόρο. Μετά ήρθε και η «Ριζούπολη», χάθηκε και το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς…
Ο ΠΑΟΚ έκανε την επιλογή του και ο Λουτσέσκου έβαλε την καλύτερη ενδεκάδα που είχε διαθέσιμη σ’ αυτόν τον «πληγωμένο» για τον ΠΑΟΚ μήνα, εναντίον της ΑΕΛ. Και; Μια από τις χειρότερες εμφανίσεις στη σεζόν, τελικό 1-1 που θα μπορούσε εύκολα να λήξει και 2-1, δηλώσεις Λουτσέσκου για «ξεζουμισμένη» ομάδα και πάμε παρακάτω. Αμέσως μετά από εντός έδρας ήττα με 2-1 από την ισπανική ομάδα, η οποία τουλάχιστον στα δικά μου μάτια δεν ήταν κάτι… υπερηχητικό! Δεν μέμφομαι τον ΠΑΟΚ, κάθε άλλο. Εκανε την επιλογή του, θα πάει να δώσει την Πέμπτη και μια δυνατή ρεβάνς και… ό,τι γίνει. Απόφαση του κλαμπ είναι να ρίξει όλο το βάρος στην κατάκτηση του πρωταθλήματος τη χρονιά των 100 ετών (και του νταμπλ έτσι όπως εξελίχθηκε το Κύπελλο Ελλάδας, στο οποίο απέκλεισε κατά σειρά Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό), σεβαστή. Οχι όμως και λογική στη… δική μου λογική.
Λογικό είναι το rotation σε κάποια – μεμονωμένα και «κατ’ εξαίρεση» – ευρωπαϊκά ματς στις League Phase. Εκεί όπου θεωρητικά τουλάχιστον ένα «λάθος» βαθμολογικά μπορεί να διορθωθεί στον επόμενο ή στους επόμενους αγώνες, μιας και μιλάμε για «πρωταθληματάκι» οκτώ αγωνιστικών (Champions League – Europa League) ή έξι αγωνιστικών (Conference League). Nαι, εκεί συμμερίζομαι το κατ’ εξαίρεση rotation «εις βάρος» ενός ευρωπαϊκού ματς, αν κάποιο ντέρμπι στο πρωτάθλημα αξιολογηθεί ως… σούπερ σημαντικό. Που δεν θα είναι σούπερ σημαντικό, διότι συνήθως μιλάμε για ντέρμπι του πρώτου γύρου στα οποία δεν κρίνεται απολύτως τίποτα, αλλά λέμε τώρα…
H αλήθεια, είναι, λοιπόν, για να το πούμε «ξερά», ότι η Ευρώπη θα σε τιμήσει, αν την τιμήσεις! Αν όλος ο οργανισμός «πέσει» πάνω στην ομάδα για ό,τι καλύτερο σε κάθε ευρωπαϊκό παιχνίδι. Οπως το έχει κάνει ο ΠΑΟΚ πολλάκις τα προηγούμενα χρόνια, όπως το έκανε πρόπερσι και πέρυσι και εφέτος ο Ολυμπιακός, όπως το έκανε εφέτος στη συντριπτική πλειονότητα των αγώνων της η ΑΕΚ. Μόνο αν την τιμήσεις, μπορεί κάποια στιγμή να στην επιστρέψει αυτή την τιμή με δόξες και χαρές. Αν τη βάλεις σε δεύτερη μοίρα σε όλα τα επίπεδα, η μεγάλη επιτυχία θα αργήσει να έρθει. Κι ένα καλό ερώτημα σε όλους τους φιλάθλους για την προτίμηση μεταξύ μιας σπουδαίας ευρωπαϊκής διάκρισης και ενός «εγχώριου» τίτλου νομίζω θα άνοιγε τα μάτια των διοικούντων των ομάδων.
Το rotation είναι ένας παράγοντας στην περίφημη συζήτηση «Ελλάδα ή Ευρώπη», αλλά όχι ο πιο σημαντικός πια. Διότι όταν διαθέτεις μια 18άδα – 20άδα παικτών (και όχι μια 14άδα – 16άδα) για τους οποίους δεν θα προβληαμτίζεαι, διότι οι ποιοτικές διαφορές τους θα είναι μικρές, δεν θα πονοκεφαλιάζεις πια για το rotation. Δεν θα σε νοιάζει. Θα βάζεις παντού δυνατές ενδεκάδες, όπως πρέπει, διότι πλέον οι εντάσεις είναι διαφορετικές! Για να συμβεί αυτό, δεν χρειάζεται μόνο χρήμα. Χρήμα έχουν όλοι. Χρήμα, το οποίο αν την τιμήσεις την Ευρώπη, πολλαπλασιάζεται διότι στα «φέρνει πίσω» τα λεφτά παντοιοτρόπως! Με «δεδομένα» ανά διοργάνωση χρήματα, με bonuses ανάλογα με τα αποτελέσματα, με extra bonuses στις προκρίσεις, με διαφήμιση των παικτών σου στην αγορά. Δεν είναι τα λεφτά το πρόβλημα. Λεφτά, για τα δεδομένα της «Ελλαδίτσας» στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, υπάρχουν πάμπολλα στους ιδιοκτήτες των «μεγάλων» ομάδων.
Το πρόβλημα είναι οι αποφάσεις. Οι αποφάσεις προπονητών που πολλές φορές είναι «δυσκοίλιοι» στις μεταγραφές. Οι αποφάσεις των συλλόγων στην επιλογή των ανθρώπων που εισηγούνται παίκτες. Η καλή συνεργασία και η χημεία των υπεύθυνων (ιδιοκτήτης – προπονητής – τεχνικός διευθυντής – τμήμα scouting) για το ρόστερ της ομάδας. Οι επιλογές που κάνουν στον κρίσιμο Ιανουάριο και καθορίζουν το έμψυχο δυναμικό στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέχρι τον Μάιο.
Αυτή τη στιγμή, ακόμα και η ΑΕΚ η οποία για πολλούς έχει ρόστερ ικανό για να φτάσει ψηλά και στο Conference League διεκδικώντας ταυτόχρονα και το πρωτάθλημα, έχει σημαντικότατες ελλείψεις στην αμυντική της γραμμή. Θα μπορούσε να είχε «τρίτο» στόπερ ισάξιο των Μουκουντί – Ρέλβας για να παίρνουν ανάσες και να αποφεύγουν τραυματισμούς, να έχει πολύ καλύτερο βασικό αριστερό μπακ, να έχει καλύτερο από τον Γκεοργκίεφ back up του Ρότα. Ο Ολυμπιακός στα δικά μου μάτια μ’ αυτό το ρόστερ και το θλιβερό ποσοστό επιτυχίας στις καλοκαιρινές μεταγραφές έχει ήδη κάνει υπέρβαση στο Champions League. Ο Παναθηναϊκός με τις αλλαγές προπονητών, παικτών και στελεχών το ίδιο στο Europa League. Ο ΠΑΟΚ, είπαμε… Εχει κάνει την επιλογή του και του ήρθαν κατακούτελα όλα μαζεμένα, θα πάει για μια «ζαριά» στη Γαλικία.
Να δούμε από του χρόνου αν πήραν εφέτος το μάθημά τους, στην περίπτωση βέβαια που θέλουν να παρουσιάζονται ανταγωνιστικοί όλοι και όχι «κομπάρσοι» στην Ευρώπη…
Πηγή: Gazzetta
