Αντρέι Κιριλένκο: Όπλο προηγμένης τεχνολογίας

Του Παύλου Δεπόλλα

Στα τελευταία του, ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ διακατεχόταν από τύψεις.

«Τριγυρνάει στο μυαλό μου το ίδιο αναπάντητο ερώτημα, “από την στιγμή που το τουφέκι μου στοίχισε τη ζωή τόσων ανθρώπων, μήπως εγώ, ένας πιστός Χριστιανός Ορθόδοξος, φταίω για τους θανάτους τους;”».

Η εφημερίδα «Ιζβέστια» δημοσίευσε μετά θάνατον, το 2014, την επιστολή του προς τον Πατριάρχη Μόσχας, Κύριλλο, στην οποία εξέφραζε την πνευματική του ανησυχία.

Δεν ήταν μονάχα θέμα υστεροφημίας. Από τα πρώτα χρόνια της ανεξέλεγκτης διανομής του ΑΚ-47, όπως κωδικοποιήθηκε από το «Αφταμάτ Καλασνίκοβα» (δηλ. το αυτόματο του Καλάσνικοφ) και το έτος δημιουργίας, ο ανώτατος Αξιωματικός του ρωσικού στρατού ορκιζόταν πως είχε εφεύρει ένα όπλο άμυνας – κι ας χαρακτηρίζεται ευρέως ως πυροβόλο επιθετικό τυφέκιο πίεσης αερίων.

Το 2014 ένας άλλος «ΑΚ-47» βρισκόταν στη δύση της καριέρας του. Στο μπάσκετ. Ο Αντρέι Κιριλένκο, ο οποίος έγινε αρχικά ευρέως γνωστός (και) ως ένας παίκτης που μπορούσε στην επίθεση να σκοράρει με κάθε τρόπο, αλλά οφείλει την υστεροφημία του στο ότι εξελίχθηκε σε σπάνιο -δεδομένα, στην περίπτωσή του- αμυντικό υπερόπλο.

H χρήση του επίσης παγκόσμια. Στα πέρατα της οικουμένης. Από τη Ρωσία στις ΗΠΑ, όπου μεγαλούργησε κυρίως με τη φανέλα της Γιούτα, κι από κει πίσω στη Μόσχα για την ΤΣΣΚΑ και τούμπαλιν. Με ενδιάμεσες… ριπές στα κατά τόπους Ευρωμπάσκετ, όπου σόκαρε ολόκληρη Ισπανία το 2007, κατακτώντας το Χρυσό μετάλλιο, αλλά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε άλλους σημαιοφόρος, σε άλλους… μεταλλιούχος.

Ένας φόργουορντ μπροστά από την εποχή του ήταν ο Κιριλένκο. Μακρύς, μακρύτατος (sic), με “πλοκάμια” που τον έχρισαν ακόμα και κορυφαίο μπλοκέρ του ΝΒΑ. Δεινός “κλέφτης” επίσης, άνω του μέσου όρου πασέρ, έχοντας στη φαρέτρα του και το τρίποντο στην άλλη πλευρά, πέρα από το παιχνίδια above the rim.

Ευρωλίγκα, εμφανιζόμενος άλλωστε λιγοστές φορές (στο ξεκίνημα και το τέλος της μεγάλης καριέρας του, μα έχοντας και μια γκεστ σταρ -την πιο σημαντική- συμμετοχή), δεν έμελλε να κατακτήσει. Με… ελληνικό δάκτυλο.

Από την κοιλιά της μάνας του

Στο Ιζέφσκ, όπου ο Μιχαήλ Καλάσνικοφ έζησε από μικρός και πέθανε, ο Αντρέι Γκεναντιέβιτς Κιριλένκο γεννιέται στις 18 Φεβρουαρίου 1981. Είμαστε στην Ουντμουρτία. Σοβιετική ενδοχώρα, ανατολικότερα και από τους Τατάρους του Καζάν. Φινο-ουγγρική η διάλεκτος του αυτόχθονα λαού, οι Ρώσοι πλακώνουν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -όταν η πόλη εκβιομηχανίζεται και γίνεται πανεθνικός προμηθευτής των Καλάσνικοφ αλλά και μοτοσικλετών, αυτοκινήτων, πυραύλων!

Μνήμες ο Αντρίκος από ‘κεί δεν έχει. Ο μπαμπάς Γκενάντι είχε αποφοιτήσει από ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής και έκανε τη θητεία του, η έγκυος μαμά, Όλγα, πήγε στη δική της μητέρα στο Ιζέφσκ για να έχει βοήθεια. Μετά τη γέννα, απαραίτητη η διευκρίνιση. Με φουσκωμένη κοιλιά επτά μηνών, η μπασκετμπολίστρια εξακολουθούσε να παίζει στην τοπική ομάδα!

Ο σύντροφός της μαθαίνει με τηλεγράφημα ότι έχει έρθει στον κόσμο ο διάδοχος. Ποδοσφαιρικών καταβολών δαύτος, βρίσκει δουλειά (προτού γίνει προπονητής για ένα διάστημα) σε μια αθλητική εταιρεία στην Αγία Πετρούπολη και εκεί είναι που μεγαλώνουν ο Αντρέι και ο μικρός αδερφός του.

Πανύψηλος από μικρό παιδί. Και ατσούμπαλος, αργεί να συμφιλιωθεί με το κορμί του, χτυπάει με το παραμικρό. Και καλά το κάταγμα, όταν γλιστράει και πέφτει σε μια κατασκήνωση… Παθαίνει ένα είδος εγκαύματος, όταν εισπνέει εκχύλισμα ξιδιού (!), κατά πώς αφηγείται στον επίσημο κυβερνητικό ιστότοπο της Αγίας Πετρούπολης ο μπαμπάς του.

Στο σχολείο αριστεύει στα Μαθηματικά, αλλά τα βρίσκει μπαστούνια με τα ρωσικά. Γράφει με το αριστερό, αλλά στα διαλείμματα σουτάρει με το δεξί στις μπασκέτες! Γράφεται στην τοπική Σπαρτάκ, γρήγορα η φήμη του εξαπλώνεται σε ολόκληρη την αχανή επικράτεια.

Καλείται στην Εθνική Παίδων της Ρωσίας, την οδηγεί το 1997 στον Τελικό του Ευρωμπάσκετ, με 19.5 πόντους. Είναι το τουρνουά στο οποίο λάμπει πρώτη φορά με 23.6 και ο μετέπειτα παίκτης και Τεχνικός Διευθυντής του Παναθηναϊκού, ο Σλοβένος Σάνι Μπετσίροβιτς.

Ο άνθρωπός μας έχει ήδη ντεμπουτάρει στην Α’ κατηγορία από τα 15 του και στα 17 του μεταγράφεται (πού αλλού;) στην ΤΣΣΚΑ. Ο Βλαντίμιρ Κοντράσιν, προπονητής του στη Σπαρτάκ, θέλει να τον κρατήσει στην Αγία Πετρούπολη για να δουλέψει επισταμένως μαζί του. Ο ομόλογός του στην «ομάδα του στρατού», Στάνισλαβ Εριόμιν (και όχι Ερέμιν, όπως μας είναι γνωστός), ανταπαντά ότι ο μικρός έχει μείνει πολύ στα μέρη του και ότι ο ίδιος θα στείλει τάγμα εφόδου, αν χρειαστεί.

Δεν χρειάζεται, οι Μοσχοβίτες είναι και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ κράτος εν κράτει σε αθλητικό επίπεδο. Ο Κιριλένκο έχει φτάσει τα 206 εκατοστά και δείχνει ακόμα ψηλότερος χάρη στα μακριά του άκρα. Διαθέτει τρομερό συγχρονισμό στις κινήσεις του, δεν αποφεύγει τις μονομαχίες σώμα μα σώμα, αποκτά αμέσως πρωταγωνιστικό ρόλο -και το Πρωτάθλημα.

Επισκέπτεται και την Ελλάδα για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Δεν παίζει στη νίκη στο καλάθι μέσα στο ΣΕΦ με τον Ολυμπιακό, μα σε εκείνη επίσης στο καλάθι με τον ΠΑΟΚ βάζει 9 πόντους στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι του 1999 πετυχαίνει την Εθνική μας σε αγώνα κατάταξης στο γκρουπ 5-8 στο Μουντομπάσκετ U19 και βάζει 20 πόντους απέναντι στον Αντώνη Φώτση και τον (γεννηθέντα στο Κρασνοντάρ) Λάζαρο Παπαδόπουλο. Τι κι αν τα ρωσάκια έχουν μείνει εκτός χορού μεταλλίων; Ο ηγέτης τους των 19.5 πόντων και 9.5 ριμπάουντ (και τεσσάρων νταμπλ-νταμπλ) ψηφίζεται MVP της διοργάνωσης!

Ο «ΑΚ-47» και τα… 47 λεπτά του

Πάντα μέσα στο 1999, επιλέγεται και στο ντραφτ. Μετριότατο, την σπουδαιότερη καριέρα θα την καταγράψει το προτελευταίο πικ, ονόματι Μανού Τζινόμπιλι. Ο Κιριλένκο ακούει το όνομά του 24ος. Από μακριά, βρίσκεται με την Εθνική του.

Του τηλεφωνεί στις 5 τα ξημερώματα ο… ισόβιος ατζέντης του, Μαρκ Φλάισερ. Τον ενημερώνει ότι τον επέλεξε η Γιούτα, αυτός πληροφορεί με τη σειρά του τους συμπαίκτες του. «Τι χαμπάρια, “Ταχυδρόμε”;», αρχίζει η πλάκα από τους συμπατριώτες του στην Εφήβων. Εύλογη η προσφώνηση με το παρατσούκλι του Καρλ Μαλόουν.

Το δικό του βέβαια θα γίνει το «ΑΚ-47». «ΑΚ» όπως τα αρχικά του, «47» όπως η απόκριση των νέων συμπαικτών του, όταν ρώτησε για ιδέες μετά την… πόρτα από τον Τζον Αμίτσι. Το αγαπημένο του «13» ήθελε ο Αντρέι στη φανέλα του, αλλά τον πρόλαβε ο παλιότερα σέντερ του Παναθηναϊκού, ως μεγαλύτερος και ήδη δύο χρόνια ΝΒΑer το 2001. Το μπασκετικό Καλάσνικοφ είναι εδώ.

Ενδιάμεσα, τη σεζόν 1999-2000, έχει ψηφιστεί MVP της ρωσικής λίγκας, κάνοντας μεγάλα ματς και στο Πρωταθλητριών -όπως με τον ΠΑΟΚ του συμπατριώτη του, του Σεργκέι Μπαζάρεβιτς, όταν ο νεαρός βάζει 18 πόντους.

Την επόμενη χρονιά, στη διάσπαση του ευρωπαϊκού μπάσκετ, η ΤΣΣΚΑ επιλέγει Σουπρολίγκα. Το 23-11-2-3-2 (π., ριμπ., ασ., κλεψ., κοψ.) στον ημιτελικό δεν αρκεί για να αποκλείσει την εν τέλει θριαμβεύτρια Μακάμπι. Αποτελεί ωστόσο “προοίμιο” για τα ανάλογα ρεκόρ που θα κάνει στο ΝΒΑ ως προς τις πέντε βασικές στατιστικές κατηγορίες.

Φτάνει λοιπόν στο Σολτ Λέικ Σίτι με τις δάφνες του νεαρότερου μη Αμερικανού που έχει ντραφταριστεί (18 ετών και 132 ημερών) και δεν ψαρώνει που έχει μπροστά του τον απολύτως ψαρωτικό, φωνακλά, “νταή” Μαλόουν.

Παίζει και ο Τζον Στόκτον ακόμη, ο Κιριλένκο ρουφάει μπάσκετ δίπλα τους. Βάζει μούσκουλα, βάζει και 10.7 πόντους, παίζοντας και στο “3”. Άμα λάχει, βάζει και 27 (πόντους), όταν σε ένα ματς λείπει ο «Mailman». Παραδίδει ο ίδιος το γράμμα με την στάμπα… «LOSS» στους Πίστονς.

Δίχως την παραμικρή χρονοτριβή, ο Ρώσος γίνεται ένας από τους πιο πολυσύνθετους (sic) ψηλούς στην καλύτερη λίγκα του πλανήτη. Γρήγορο πρώτο βήμα και καρφώματα μπροστά ή πάνω από δύσμοιρους αντιπάλους, υψηλό IQ και πολλά κερδισμένα φάουλ, πρωτίστως πολυδιάστατη παρουσία στην άμυνα.

Εξαφανίζει τον εκάστοτε προσωπικό του αντίπαλο, είναι επιπλέον ο καλύτερος ίσως αμυντικός, όταν δίνει βοήθειες στη weak side. Βάζει χέρια και κλέβει μπάλες, ταπώνει τους πάντες. Τον Σακίλ Ο’Νιλ, για παράδειγμα, σε διαδοχικές φάσεις! Τον Κόμπι Μπράιαντ σε τρίποντα. Ψηλούς, κοντούς, χοντρούς, αδύνατους σαν τον ίδιο, δεν έχει κανένα θέμα…

Έχει όμως θεματάκια με τον Τζέρι Σλόαν. Ο εμβληματικός κόουτς των Τζαζ κάνει (όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί του στο ΝΒΑ) προκαθορισμένες αλλαγές. Σε συγκεκριμένο λεπτό κάθε, μα κάθε αγώνα, ο Κιριλένκο πάει στον πάγκο. Ανεξαρτήτως αν η ομάδα πετάει ή πάει χάλια, αν ο Ρώσος είναι καυτός ή παγωμένος.

Καταπίνει την εύλογη απορία του, αντιδρά, μόνο όταν ο αυστηρός προπονητής τού τα χώνει σε μια παρακινδυνευμένη -και θεαματική- πάσα που ο ίδιος επιχειρεί. «Επί 47 λεπτά παίζω για σένα και την ομάδα. Άσε με ένα λεπτό να παίξω και για τον κόσμο», η πληρωμένη απάντηση του Ρώσου, όπως ο ίδιος την αφηγείται σε podcast με άλλους ΝΒΑers της εποχής.

Ναδίρ και ζενίθ την ίδια χρονιά

Κιριλένκο και Σλόαν μαθαίνουν να συμβιώνουν αρμονικά. Άλλωστε… θα το πάνε μαζί μέχρι το 2011, όταν ο ένας θα τραβήξει για Μόσχα και ο άλλος για το σπίτι του. Το 2003, οπότε αποχωρεί το θρυλικό δίδυμο Στόκτον-Μαλόουν (ο πρώτος στο σπίτι του, ο δεύτερος στο ΛΑ, σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια για ένα δαχτυλίδι), ο Κιριλένκο γίνεται ο franchise player του οργανισμού.

Όλοι περιμένουν από τους «Μορμόνους» να πατώσουν, αλλά εκείνοι βγάζουν την χρονιά με θετικό ρεκόρ χάρη στους 16.5 πόντους και τα 8.1 ριμπάουντ του Ευρωπαίου (πια) ηγέτη τους. Παίζει και στο All Star Game, ενώ, την επόμενη που σπάει τον καρπό του και χάνει τη μισή σεζόν, είναι ο καλύτερος μπλοκέρ του ΝΒΑ με 3.3 ταπίδια μέσο όρο.

Την αμέσως επόμενη χρονιά καταγράφει το career high του στις ασίστ με 4.3, γενικώς δουλεύει κάθε πτυχή του παιχνιδιού του και κάνει τα πάντα, απλώς εκκινώντας τα παιχνίδια από το “4” και βοηθώντας στις περισσότερες θέσεις.

Δεν τον ενδιαφέρει να παίρνει πολλές προσπάθειες και να σκοράρει πολύ, δεν τον ενδιαφέρουν τα στατιστικά.

Φανταστείτε να τον ενδιέφεραν, τον άνθρωπο που σε ένα παιχνίδι ρίχνει 10 τάπες και που γίνεται (σε ένα άλλο) ο δεύτερος ΝΒΑer μετά τον Χακίμ Ολάζουον του 1985-1986 με τουλάχιστον 6 πόντους, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα και κοψίματα στο ίδιο ματς.

Ψηφίζεται στην καλύτερη αμυντική πεντάδα της λίγκας, αλλά το 2006-2007 τα νούμερά του παντού πέφτουν αισθητά. Ο παίκτης που προ τριετίας έχει καταστεί και ο δεύτερος ΝΒΑer στο Τοp-5 τόσο των κλεψιμάτων όσο και των μπλοκ σε μία σεζόν (μετά τον Ντέιβιντ Ρόμπινσον) γίνεται λιγότερο επιδραστικός στις “αμυντικές” κατηγορίες και πέφτει για πρώτη φορά σε μονοψήφιο μέσο όρο πόντων (8.3).

Ο Σλόαν “τρέχει” πλέον την ομάδα του γύρω από τον άξονα των Ντερόν Γουίλιαμς και Κάρλος Μπούζερ, στην φροντ λάιν παίρνει πάρα πολλά σουτ ο Μέμο Οκούρ. O «ΑΚ-47» είναι ο υψηλότερα αμειβόμενος παίκτης των Τζαζ με 12.3 εκατ. δολάρια ετησίως, μα σε αναμέτρηση με τους Ρόκετς στον α’ γύρο των πλέι οφ έχει 0/3 σουτ σε 18 λεπτά. «Θέλω να παίζω 48, δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει», ξεσπαθώνει δημοσίως.

Ανακτά χρόνο συμμετοχής και εν μέρει ρόλο, η παρέα του φτάνει στους τελικούς της Δύσης κατόπιν τριετούς απουσίας από τις ποστ σίζον. Το ίδιο καλοκαίρι του 2007 ο τσαντισμένος φίλος μας ξεσπάει στο Ευρωμπάσκετ. Για καλό της Εθνικής του, προς… αποπληξία των Λιθουανών και, κυρίως, των Ισπανών.

Οι Ίβηρες θεωρούν δεδομένο το ψηλότερο σκαλί στο βάθρο, φτάνοντας να αντιμετωπίζουν στον Τελικό την αποψιλωμένη από ταλέντο Ρωσία. Η τελευταία κρατάει χαμηλά το σκορ, σκαρώνει σερί 6-0 στο τέλος και κερδίζει 60-59, με την καλαθάρα του Τζέι Αρ Χόλντεν στα 2’’. Ποιος θυμάται όμως ότι ένα λεπτό πριν το τέλος, με τους οικοδεσπότες στο +3 και με την μπάλα στα χέρια τους, το κρίσιμο κλέψιμο το κάνει ο Κιριλένκο;

Αυτός, ο ψηλός, είναι ο MVP (και αυτής) της διοργάνωσης. Στον όμιλο της Γρανάδα κατεβάζει 17 ριμπάουντ στη νίκη επί της Ελλάδας και του παλιόφιλού του, του Παπαδόπουλου. Σκεπάζει τα καλάθια, η ομάδα του Ντέιβιντ Μπλατ δέχεται 53 ποντάκια από την Εθνική μας, με τη σύνθεση ουσιαστικά του θριαμβευτικού προηγούμενου Ευρωμπάσκετ.

Παίζει σαν τερματοφύλακας στην άμυνα το “χταπόδι” από το Ιζέφσκ. Ατύπως σέντερ, δίνει βοήθεια σε κάθε άλλο μαρκάρισμα και ταυτόχρονα “σκοτώνει” τη Σερβία με 24 πόντους, την Κροατία με 20, τη Λιθουανία στον ημιτελικό με 29.

Άλλο Ολυμπιακοί, άλλο Ολυμπιακός

Πίσω στο Σολτ Λέικ, ο «ΑΚ-47» ανακτά πρωταγωνιστικό ρόλο και διψήφια νούμερα, διατηρώντας για τρία ακόμα χρόνια στα πλέι οφ την ομάδα του. Επιστρέφοντας μάλιστα από το θριαμβευτικό Ευρωπαϊκό Pρωτάθλημα της Ισπανίας, εκτοξεύεται στα τρίποντα από το 21% της προηγούμενης περιόδου στο 38%.

Δουλεύει με τον ασίσταντ κόουτς και παλιό βασικό σούτινγκ γκαρντ της Γιούτα, τον Τζεφ Χόρνατσεκ, το μακρινό του σουτ. Εξακολουθεί να κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους, δεν μανουριάζει που τη σεζόν 2008-2009 έρχεται από τον πάγκο, ως ο έκτος παίκτης των «Μορμόνων».

Περνάει -Xάλκινο- μετάλλιο Ευρωπαϊκού στον λαιμό και το 2011 στη Λιθουανία. Φυσικά ως μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης, όπως και ο κορυφαίος “κλέφτης” της (2,9) και ο όγδοος καλύτερος σκόρερ (14.9 π.). Βάζει 39 πόντους στους αγώνες των μεταλλίων, γυρίζει στη Μόσχα.

Στο ΝΒΑ έχει λοκ άουτ και αρκετοί παίκτες του, ιδίως Ευρωπαίοι, συνάπτουν συμφωνίες με συλλόγους από την… εδώ μεριά του Ατλαντικού, για όσο στις ΗΠΑ δεν έχει δράση. Ο Κιριλένκο μένει στην ΤΣΣΚΑ και μετά τη άρση της απεργίας. Ψηφίζεται και στην Ευρωλίγκα πολυτιμότερος παίκτης της (με 24.2 στην αξιολόγηση), όπως και καλύτερος αμυντικός.

Η κούπα όμως πάει στον Ολυμπιακό. Στον ίδιο Ολυμπιακό που ο γαλαξίας αστέρων του Γιόνας Καζλάουσκας (προτού έρθει στο “λιμάνι”) έχει συντρίψει με 32 πόντους διαφορά στο top 16, κερδίζοντας και στο ΣΕΦ! Στον Τελικό, μετά το 66-64 επί του Παναθηναϊκού, ο «ΑΚ-47» και τα άλλα υπερόπλα (Τεόντοσιτς, Σβεντ, Σισκάουσκας, Χριάπα…) παθαίνουν εμπλοκή.

Ο Κώστας Παπανικολάου στο ματς εκτελεστικά της ζωής του το γυρίζει από το -13 του 30’, το “πεταχτάρι” του Γιώργου Πρίντεζη αρπάζει το τρόπαιο από τα μοσχοβίτικα χέρια στο Sinan Erdem. Να τα βράσει τα δύο 25άρια του στο Final 4 ως προς το ranking o Κιριλένκο…

Βρίσκει παρηγοριά με το Χάλκινο και στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου λίγους μήνες αργότερα. Στην οκτάδα στους Αγώνες του 2000, σημαιοφόρος το 2008, ο Αντρέι κάνει ρεκόρ το 2012 με την Εθνική του με τους 35 πόντους στους Βρετανούς, σταματάει τον Λουίς Σκόλα και τους Αργεντινούς στον μικρό Τελικό, πλασάρεται στο top 8 του τουρνουά σε πόντους, ριμπάουντ, κλεψίματα, τάπες!

Γυρίζει στο ΝΒΑ για τη Μινεσότα, τα ψωμιά του κάθε άλλο παρά τα έχει φάει. Ο Κέβιν Λοβ τραυματίζεται, ο ίδιος συμπληρώνει θαυμαστά μια φροντ λάιν με τον νωρίτερα παίκτη του Παναθηναϊκού, Νίκολα Πέκοβιτς, και τον… αργότερα “πράσινο”, Ντέρικ Γουίλιαμς. Έχει και την παρέα του Αλεξέι Σβεντ, το καλοκαίρι του 2013 ωστόσο επιλέγει έναν άλλο συμπατριώτη του. Τον ιδιοκτήτη των Νετς, Μιχαήλ Προχόροφ.

Λέει το «ντα» στο Μπρούκλιν για μονοετές συμβόλαιο 3.1 “χαρτιών”, ενώ οι Τίμπεργουλβς τού έδιναν τα τριπλάσια! Κακή επιλογή, ακόμα και αγωνιστικά. Για πρώτη φορά παίζει κάτω από 20 λεπτά, για τελευταία φορά εμφανίζεται στο ΝΒΑ στο ξεκίνημα της επόμενης περιόδου. Μένει ελεύθερος, όταν στέλνεται στη Φιλαδέλφεια, και τον Φεβρουάριο του 2015 ξεκινά η τρίτη του θητεία στην ΤΣΣΚΑ.

Θέλει την Ευρωλίγκα, μα έχει… μία από τα ίδια. Επικρατεί του Ολυμπιακού στο top 16, αποκλείει τον “μνημονιακό” Παναθηναϊκό (στους «8» τούτη τη φορά, απέναντι είναι βασικοί ο Χαραλαμπόπουλος, ο Γιάνκοβιτς, ο Μπατίστα) και την πατάει από τους «Ερυθρολεύκους» στο Final 4 της Μαδρίτης.

Στον ημιτελικό ο Ολυμπιακός σκαρώνει μία ακόμα απίστευτη ανατροπή! Από το -9 τριάμισι λεπτά πριν το τέλος. Έκτοτε ο Βασίλης Σπανούλης βάζει 11 πόντους με τρία τρίποντα και υπογράφει το 70-68. Η επιλογή του Δημήτρη Ιτούδη να αφήσει τον «ΑΚ-47» (πλέον με αυτό το νούμερο και στην ΤΣΣΚΑ) στον Βαγγέλη Μάντζαρη στην κρίσιμη ολυμπιακή επίθεση με το σκορ ισόπαλο 66-66 και όχι στον «Kill Bill» -που το μπουμπουνάει φυσικά από τα 6.75μ.- στέκεται καθοριστική.

Με το χρονόμετρο να μηδενίζεται, η μπάλα από σπόντα έχει φτάσει στα χέρια του Κιριλένκο στη σέντρα. Η κόρνα ακούγεται, το κύκνειο άσμα του στα ευρωπαϊκά παρκέ είναι κακόηχο.

Αποσύρεται από την ενεργό δράση σε ηλικία 34 ετών, αφοσιώνεται στη σύζυγό του, τη Μάσα Λοπάτοβα (κόρη του Αντρέι Λοπάτοφ, βασικού στελέχους της ΕΣΣΔ επί μιάμιση δεκαετία, μόνο στο “χρυσό” Ευρωμπάσκετ του ΣΕΦ δεν μας είχε έρθει το 1987) και τα τέσσερα παιδιά του. Παίρνει την αμερικανική υπηκοότητα από τη μία, από την άλλη είναι από το 2015 Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπάσκετ.

Τwo-way σε όλα του.