Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός κατάφερε την Τετάρτη να βρει την πρώτη του νίκη στην Ολλανδία, να κερδίσει τον Αγιαξ και να πάρει την πρόκριση στην ενδιάμεση φάση. Θα διεκδικήσει μια νέα πρόκριση στους 16 του Τσάμπιονς λιγκ απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν. Η οποία τον ξέρει και την ξέρει. Η πρόσφατη παρουσία της στο Καραϊσκάκη θύμισε σε όλους την ποιότητα της πράγμα που ξέρουμε. Το άλλο που μάθαμε χάρη στην παρουσία του Ολυμπιακού στο εφετινό Τσάμπιονς λιγκ είναι το πόσο έχει διαφοροποιηθεί η συγκεκριμένη διοργάνωση σε σχέση με παλιότερα. Μια διαφορετική διοργάνωση χρειάζεται και διαφορετικές ομάδες. Αν θες να διακρίνεσαι στο Tσάμπιονς λιγκ χρειάζεται να έχεις και μια πολλή συγκεκριμένη κατασκευαστική λογική. Μόνο τα χρήματα δεν φτάνουν.
Νέο format, νέοι τρόποι
Τις αλλαγές που δημιουργήθηκαν στην διοργάνωση χάρη στο νέο της format τις είχαμε δει ήδη από πέρσι. Το πλήθος των παιχνιδιών έχει σκληρύνει πάρα πολύ την σεζόν των ομάδων. Ομάδες που θεωρητικά είχαν στα χέρια τους την κατάκτηση του εθνικού πρωταθλήματος, εξαιτίας της συμμετοχής τους και της απόπειρας διάκρισης στο Τσάμπιονς λιγκ, έχασαν τον τίτλο. Συνέβη πέρυσι με την Ιντερ, την Ζάλτσμπουργκ, την Ντινάμο Ζάγκρεπ, συνέβη φέτος πολύ θεαματικά με την Μπόντο Γκλιμτ, και θα δούμε στο τέλος της σεζόν και με ποιες άλλες ομάδες αυτό θα συμβεί. Οι Νορβηγοί είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Η Μπόντο έχασε τον τίτλο στην χώρα της από την Βίκινγκ που ήταν η μόνη ομάδα που είχε το κουράγιο να την κυνηγήσει. Και ολοκλήρωσε το Τσάμπιονς λιγκ με ισοπαλία στο Ντόρτμουντ, και νίκες με την Μάντσεστερ Σίτι (3-1) και την Ατλέτικο Μαδρίτης (1-2). Δεν είναι καλή στην Νορβηγία και είναι καλή στην Ευρώπη; Όχι ακριβώς. Απλά η Ευρώπη κοστίζει σε ενέργεια. Και η καλή Μπόντο είναι ομάδα 14-15 παικτών.
Τα ματς που πρέπει
Φέτος εξαιτίας της συμμετοχής του Ολυμπιακού καταλάβαμε πως χάρη στο νέο format σημασία έχει πρώτα από όλα να κερδίσεις τα ματς που πρέπει. Το να κάνεις μια μεγάλη νίκη, να κερδίσεις δηλαδή ένα αντίπαλο με μεγάλο ευρωπαϊκό όνομα είναι κάτι που μπορεί να συμβεί, αλλά δεν σου αρκεί για να προκριθείς. Για να προκριθείς πρέπει να κερδίσεις τα ματς που πρέπει – κυρίως να ολοκληρώσεις την League Phase με νίκες. Σήμερα το Τσάμπιονς λιγκ στην πρώτη φάση του είναι αγώνας αντοχής με σκληρό φίνις. Με τους παλιούς ομίλους το Τσάμπιονς λιγκ ήταν η κατεξοχήν διοργάνωση επίδειξης στην πρώτη φάση: τα φαβορί φόρτωναν με γκολ τους αδύναμους. Και τώρα μπορεί να συμβεί. Όμως ακόμα και τα φαβορί αν μείνουν ή αν ξεκινήσουν χωρίς ενέργεια μπλέκουν: η Παρί (που τελείωσε την διοργάνωση χωρίς νίκη σε δυο ματς) και η Ρεάλ Μαδρίτης (που άλλαξε στην πορεία και προπονητή) έμειναν εκτός οκτάδας για να βρεθούν σε αυτή σταθερές στην διοργάνωση ομάδες όπως η Σπόρτινγκ Λισσαβόνας και η Τότεναμ απλά γιατί δεν πέταξαν βαθμούς. Ο Ολυμπιακός με δυο νίκες με την Πάφο και την PSV θα ήταν πολύ ψηλότερα κι ας είχε χάσει από την Αρσεναλ, την Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπάρτσελόνα.
Παλιά και τώρα
Παλιότερα δεν ήταν έτσι. Όταν μια ομάδα όπως ο πρωταθλητής Ελλάδος κέρδιζε μια μεγάλη ομάδα, από αυτές με μεγάλη ιστορία και τεράστιο budget η πρόκριση του στη συνέχεια ήταν σχεδόν δεδομένη. Η μία αυτή μεγάλη νίκη συχνά δημιουργούσε το είδος του ενθουσιασμού που βοηθούσε την ελληνική ομάδα να βρει τους βαθμούς που ήθελε. Όλα κι όλα τα ματς που έδινε ήταν έξι κι ένα αντίπαλο του χεριού της τον είχε στον όμιλο πάντα. Μια νίκη κόντρα στον επικεφαλής του ομίλου, που μπορεί να λεγόταν Λίβερπουλ, Γιουβεντους, Ρεάλ Μαδρίτης, Ατλετικο Μαδρίτης (αναφέρομαι σε ομάδες που όλες έχουν ηττηθεί στο Καραϊσκάκη κατά καιρούς), δεν έδινε απλά τρεις βαθμούς: έδινε και ένα τεράστιο αβαντάζ απέναντι στους ανταγωνιστές που μία τέτοια νίκη δεν μπορούσαν να την κάνουν. Τώρα μια τέτοια νίκη, μπορεί να σημαίνει πολλά αλλά μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα. Αν ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει την Ρεάλ Μαδρίτης και δεν τα είχε καταφέρει στα παιχνίδια με την Καϊράτ και την Λεβερκούζεν θα είχε αποκλειστεί. Κι αν από την Ρεάλ ή την Αρσεναλ έχανε με 5-0 και είχε κερδίσει την Πάφο και την PSV (πράγμα που μπορούσε να κάνει) θα τελείωνε κοντά στην οκτάδα – μιλάμε για άλλη διοργάνωση.
Ενταση πρώτα από όλα
Το άλλο που έγινε φέτος κατανοητό χάρη στην συμμετοχή του Ολυμπιακού στην διοργάνωση είναι ότι τις νίκες της δίνει η αγωνιστική ένταση. Είναι πολύ δύσκολο στο Τσάμπιονς λιγκ, έτσι όπως είναι αυτό αυτή τη στιγμή, να εμφανιστείς με μια ομάδα η οποία θα παίζει καταπληκτική άμυνα και δεν θα δέχεται γκολ ποτέ: για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις τα εκατομμύρια για ξόδεμα που έχει η Άρσεναλ πχ και πάλι μπορεί να μην αρκεί. Φυσικά είναι απίθανο μια ελληνική ομάδα να προκριθεί από την League Phase χάρη σε μια επίθεση που σκoράρει ασταμάτητα. Ο Ολυμπιακός πέτυχε στο ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης τρία γκολ και όμως έχασε. Αυτό που χρειάζεται μια ελληνική ομάδα για να σταθεί σε αυτό το επίπεδο είναι να μπορεί να ανταπεξέλθει στον τρομερό ρυθμό των παιχνιδιών. Να τρέχει δηλαδή. Γιατί όλες οι ομάδες τρέχουν. Και όλες ελπίζουν ότι θα καταφέρουν να κερδίσουν τα παιχνίδια γιατί θα τρέξουν πιο πολύ από τον αντίπαλο τους. Πρέπει να είναι η διοργάνωση με τα πιο πολλά ματς μετά το 80΄. Που σημαίνει πως μετράνε και οι πάγκοι και τα ρόστερ. Με 11 παίκτες δεν βγαίνει ματς. Και με 18-20 παίκτες ρόστερ δεν βγαίνει η σεζόν. Όχι τυχαία πέντε αγγλικές ομάδες, που είναι ομάδες πολλών λύσεων, βρέθηκαν στην οκτάδα.
Αν δει κανείς αποσπασματικά την League phase μπορεί να ισχυριστεί ότι έχουμε να κάνουμε με ένα θεσμό εκπλήξεων. Η Γαλατά κέρδισε την Λίβερπουλ 1-0. Η PSV την Νάπολι 6-2 και την Λίβερπουλ 1-4. Η Πάφος κέρδισε την Βιγιαρεάλ (1-0) κι έφερε ισοπαλία με την Μονακό (2-2). Η Σλάβια Πράγας φρέναρε την Αταλάντα στο Μπέργκαμο και την Ατλέτικ Μπιλμπάο: έφερε 0-0 και με τους δύο. Η Καραμπάκ δεν έχασε από την Τσέλσι (2-2) και η Κοπεγχάγη πήρε ισοπαλία από την Νάπολι με παίκτη λιγότερο. Η Μπριζ παραλίγο να κερδίσει την Μπαρτσελόνα (3-3). Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα ματς είναι ίδια. Το αουτσάιντερ που έκανε αποτέλεσμα έχει βασιστεί στο τρέξιμο, στην πίεση, στην αθλητικότητα, και στην τεράστια θέληση να αρπάξει την ευκαιρία. Στις ομάδες χρειάζονται παίκτες ταχυδυναμικοί, αθλητές – πρώτα από όλα. Και ειδικά στις ομάδες που δεν συγκαταλέγονται στα παραδοσιακά φαβορί χρειάζονται κυρίως παίκτες με φιλοδοξίες: γιατί με όποιο format κι αν γίνεται το Τσάμπιονς λιγκ παραμένει ένα μεγάλο παλκοσένικο.
Εξαίρεση
Ο πολύς κόσμος βέβαια δυσκολεύεται να τα καταλάβει αυτά. Φαντάζεται ότι κάπου υπάρχουν κάποιοι καταπληκτικοί παίκτες που μπορεί να μπουν σε μια ομάδα και να την μετατρέψουν ξαφνικά σε επιθετική μηχανή. Αν το περασμένο καλοκαίρι, όταν έγινε η κλήρωση της Legaue Phase, έλεγες σε κάποιο ότι ο Oλυμπιακός θα κέρδιζε την Μπάγερ Λεβερκούζεν χωρίς τον ΕλKαμπι, χωρίς τον Ποντένσε, χωρίς την βοήθεια των καλοκαιρινών του μεταγραφών – με την εξαίρεσή του Ταρέμι – θα σε έπαιρνε για τρελό. Ετσι έγινε όμως. Γιατί αυτοί που έπαιξαν έτρεξαν πάλεψαν και μόχθησαν. Απέδειξαν δηλαδή ότι πρέπει να παίζουν στο Τσάμπιονς λιγκ του 2025 – 26. Κι αυτό θα πρέπει να αποδείξουν και στα ματς με την Λεβερκούζεν. Που έδειξε στο Καραϊσκάκη πως είναι ποιοτικότερη από τον Ολυμπιακό, αλλά ο Ολυμπιακός την κέρδισε με 2-0 χωρίς να είναι καλύτερός της κι αυτό κάτι λέει…
Πηγή: Karpetshow
