Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός τα κατάφερε να πάρει μια ιστορική πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς λιγκ – ιστορική γιατί είναι η πρώτη ελληνική ομάδα που το κατορθώνει ενώ υπάρχει πλέον το νέο format της διοργάνωσης. Κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Ολλανδία λυγίζοντας τον Αγιαξ με 1-2, σε ένα παιγνίδι που είχε τα πάντα. Το έκρινε ο Σαντιάγκο Εσε με μια κεφαλιά στο 79΄ μετά από μια εκτέλεση κόρνερ του Τσικίνιο: ο Ολυμπιακός σώριασε τον Αγιαξ στο καναβάτσο, αλλά κυρίως κέρδισε ένα παραδοσιακό εχθρό του που είχε καιρό να αντιμετωπίσει σε ευρωπαϊκό ματς, δηλαδή τον κακό εαυτό του. Πέρα από την νίκη και την πρόκριση, αν υπάρχει κάτι που θα μείνει αξέχαστο στο διδακτικό αυτό παιγνίδι είναι η ολική μεταμόρφωση του Ολυμπιακού στο δεύτερο ημίχρονο. Που ήταν ένα από τα καλύτερά του στην εφετινή του ευρωπαϊκή πορεία.
Ένα ωραίο μάθημα
Μιλάμε πολύ για τακτικές, διατάξεις, επιλογές προπονητών κτλ – υπερβολικά πολύ γιατί δεν είναι και δύσκολο και δημιουργεί στον κόσμο την εντύπωση ότι λέμε κάτι «ψαγμένο». Το χθεσινό ματς είναι ένα ωραίο μάθημα για το πόσο σχετικά είναι όλα αυτά.
Ο Μεντιλίμπαρ διάλεξε για την περίσταση ένα 4-4-2 – με τους Ταρέμι και ΕλΚαμπί στην επίθεση, τον Ροντινέι δεξιό εξτρεμ, τον Ζέλσον αριστερά, τους Μουζακίτη – Εσε να πρέπει να γεμίσουν το γήπεδο και την αναμενόμενη τετράδα της άμυνας (Κοστίνια – Ρέτσος – Πιρόλα – Ορτέγκα) μπροστά από τον Τζολάκη. Ο Αγιαξ εμφανίστηκε κι αυτός με εκπλήξεις: η παρουσία του Σούταλο στην άμυνα ήταν μια από αυτές καθώς ο Κροάτης λέγεται πως είναι με την βαλίτσα στο χέρι. Ο πρακτικός κόουτς Φρεντ Γκριμ τον επιστράτευσε ποντάροντας στην εμπειρία του: ο Αγιαξ χθες είχε ένα έμπειρο παίκτη σε κάθε γραμμή (τον Κροάτη στην άμυνα, τον Κλάσεν στη μεσαία γραμμή και τον Ντόλμπεργκ στην επίθεση) και είχε ένα απλό αλλά αποτελεσματικό τρόπο να δημιουργεί από νωρίς προβλήματα στον Ολυμπιακό. Οι μέσοι του άλλαζαν την φορά της επίθεσης του με μεγάλες διαγώνιες πάσες, μεταφέροντας συνήθως το παιγνίδι από τα αριστερά στα δεξιά κι από εκεί κι έπειτα όλα τα έκαναν ο Γκοντζ και ο Γκλουχ με τις πρωτοβουλίες τους. Αλλά το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού δεν το δημιουργούσε το παιγνίδι των Ολλανδών, αλλά η δική του κακή εμφάνιση.
Στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου όλοι περίμεναν αλλαγές, αφού το σχήμα της ομάδας έμοιαζε λάθος. Πρέπει να πω ότι περίμενα την ταυτόχρονη παρουσία Ταρέμι – ΕλΚαμπί στην αρχική ενδεκάδα, διότι ο Ιρανός δεν είχε χρησιμοποιηθεί με τον Βόλο (κι είχε πετύχει και γκολ κόντρα στην Μπαγερ Λεβερκούζεν) και ο Μαροκινός δεν λείπει ποτέ. Περίμενα βέβαια τον Τσικίνιο (δεξιά ή αριστερά), αλλά ο Μεντιλίμπαρ διάλεξε να κρατήσει το δίδυμο Κοστίνια – Ροντινέι γιατί ο Αγιαξ είναι καλός στο πλάι – αριστερά τον Ορτέγκα έπρεπε να βοηθά ο αριστεροπόδαρος Πιρόλα, η έξοδος του οποίου, εξαιτίας μιας ενόχλησης, δυσκόλεψε αρκετά τα πράγματα αφού μέχρι να ζεσταθεί ο Μπιανκόν ο Αγιαξ θα μπορούσε να προηγηθεί. Όμως το πρόβλημα του Ολυμπιακού, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια, δεν ήταν τόσο το σχήμα όσο η απόδοση των παικτών.
Ο Μουζακίτης είχε χαθεί κι ο Εσε έτρεχε μόνος του. Οι ακραίοι μπακ υπέφεραν φτάνοντας συχνά δεύτεροι στην μπάλα: στα μετόπισθεν ο Ρέτσος έμοιαζε ο μόνος εντός κλίματος αγώνα, παρά ένα – δυο, ανώδυνα πάντως, λαθάκια του στις μεταβιβάσεις. Ο Ζέλσον που προσπαθούσε δεν είχε κανένα στήριγμα και η μπάλα στους κυνηγούς δεν έφτανε ποτέ, παρά δυο – τρια κλεψίματα ψηλά, που προέκυψαν κυρίως από την πονηριά (αλλά όχι την μαχητικότητα) του Ροντινέι. Στο τέλος του ημιχρόνου το 0-0 έμοιαζε ό,τι καλύτερο μπορούσε να έχει ο χωρίς ευκαιρίες Ολυμπιακός και όλα έμοιαζαν λάθος: το 4-4-2, οι δυο κυνηγοί, ο Ροντινέι εξτρέμ κτλ κτλ. Όπως αποδείχτηκε, το λάθος ήταν στην προσέγγιση, δηλαδή στην απόδοση των παικτών. Ο Ολυμπιακός έμοιαζε να έχει υποτιμήσει την δυσκολία του ματς – ίσως όλοι να είχαν στο μυαλό τους ότι αρκούσε και η ισοπαλία. Δεν αρκούσε: τα αποτελέσματα των άλλων στο ημίχρονο ήταν τόσο άσχημα ώστε ο Ολυμπιακός είχε πέσει εξαιτίας του 0-0 στην 28η θέση.
Άλλη ομάδα στην επανάληψη
Ο Μεντιλίμπαρ δεν θέλησε να μας αποκαλύψει τι ειπώθηκε στα αποδυτήρια. Οι μεταμορφώσεις του Ολυμπιακού στο δεύτερο ημίχρονο είναι κάτι συνηθισμένο φέτος: κουσούρι και προτέρημα συγχρόνως. Ισως οι φωνές του Βάσκου ταρακούνησαν μερικούς, ίσως έγινε κατανοητό ότι ο βαθμός της ισοπαλίας δεν αρκεί, ίσως δυο κουβέντες παραπάνω, που πάντα ανταλλάσσουν οι παίκτες μεταξύ τους όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, να ξύπνησαν εγωισμούς. Όπως και να έχει η ίδια ομάδα, με το ίδιο σχήμα κι ελάχιστες διαφοροποιήσεις (ο Ροντινέι πχ βρέθηκε πιο κοντά στους Μουζακίτη – Εσε αφήνοντας στον Κοστίνια τον δεξιό διάδρομο), ο Ολυμπιακός άλλαξε εντελώς. Αρχισε να κρατά μπάλα, άρχισε να πατάει περιοχή, βγήκε πιο ψηλά: το σπουδαίο γκολ του ευρωκανονιέρη του Ζέλσον (το τρίτο του στο Τσάμπιονς λιγκ) μετά από γύρισμα του Ταρέμι στο 53΄, δεν ήρθε κόντρα στην ροή του ματς – ίσα ίσα. Κι όταν ο Αγιαξ ισοφάρισε με ένα πέναλτι του Ντόλμπεργκ (που προέκυψε από μια συζητήσιμη απόφαση του κατά τα άλλα άριστου διαιτητή Λετεσιέ, που δέχτηκε στη φάση την υπόδειξη του VAR), η συνολική εικόνα του ματς δεν άλλαξε: ο Ολυμπιακός, με την είσοδο του Τσικίνιο αντί του εμφανώς κουρασμένου από τις υποχρεώσεις στο Μαρόκο ΕλΚαμπί, και του Σιπιόνι που μπήκε στη θέση του Μουζακίτη, έγινε πιεστικότερος αλλά και πιο σίγουρος στα μετόπισθεν: το γκολ της νίκης ήρθε στο 79΄από κεφαλιά του Εσε μετά από καλοχτυπημένο χτύπημα κόρνερ του Τσικίνιο.
Ο Ζέλσον ήταν ο πιο δραστήριος στην επίθεση και σκόραρε. Ο Εσε έτρεξε πάλι για όλους και σκόραρε. Το σενάριο χρωστούσε μια μεγάλη φάση στον τρίτο σπουδαίο της βραδιάς, στον Παναγιώτη Ρέτσο που έβαλε την σφραγίδα του διώχνοντας την μπάλα πριν αυτή περάσει την γραμμή στο 86΄μετά από κεφαλιά του Βέρχοστ, στη μοναδική φάση που ο Αγιαξ των ανατροπών δημιούργησε μετά το γκολ του Εσε.
Η είσοδος του Μπρούνο και του Ποντένσε βοήθησαν ώστε ο Ολυμπιακός να κλειδώσει ένα μεγάλο αποτέλεσμα. Θα έχει απέναντί του την Μπάγερ Λεβερκούζεν ή την Αταλάντα, καλώς να ρθει όποιος έρθει. Αν ο Ολυμπιακός είναι καλός, δηλαδή έχει βρει τρόπο να μην αφήσει τον κακό του εαυτό να εμφανιστεί, δεν φοβάται.
Ελλάδα και Ευρώπη
Ο Ολυμπιακός είναι φέτος πολύ καλύτερος στην Ευρώπη από την Ελλάδα: για αυτό μένει Ευρώπη. Στην Ευρώπη ο Ζέλνον σκοράρει – στην Ελλάδα σπάνια. Στην Ευρώπη η άμυνα ήταν από ένα σημείο κι έπειτα σχεδόν αψεγάδιαστη: στις τρεις σερί νίκες του που του άλλαξαν την βαθμολογία όλα ξεκινάνε από τους αμυντικούς του. Στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός βρίσκει γκολ από στημένες φάσεις – κυρίως από κόρνερ: στην Ελλάδα αραιά και που. Στην Ευρώπη το επιθετικό του παιγνίδια δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον ΕλΚαμπί: βοηθάνε πολύ κι άλλοι. Στην Ευρώπη σκοράρει κι ο Εσε. Την προηγούμενη φορά που το έκανε ο Ολυμπιακός κέρδισε το Conference League και με δική του ασίστ στον τελικό. Εντάξει φέτος δεν θα κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ, αλλά και το χθεσινό σαν τελικός ήταν. Κι αν δεν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους, βγήκαν καμιά δεκαριά χιλιάδες οπαδοί του στους δρόμους του Αμστερνταμ πανηγυρίζοντας και κάνοντας όνειρα. Κι αυτό είναι που στην ιστορία μετράει: γιατί συχνά τα όνειρα δίνουν και δύναμη…
Πηγή: Karpetshow
