Της Άννας Νούση
Στις 12 Ιανουαρίου 2014 η Σασουόλο υποδέχθηκε την Μίλαν και βρέθηκε από νωρίς πίσω με 0-2. Οι Ροσονέρι έδειχναν ότι θα έκαναν μια εύκολη νίκη αλλά ο Ντομένικο Μπεράρντι έζησε την μεγαλύτερη, τουλάχιστον ως τώρα, βραδιά της καριέρας του και με τέσσερα (!) γκολ οδήγησε την ομάδα του σε επική νίκη (4-3) και τον Μασιμιλιάνο Αλέγκρι στο ταμείο ανεργίας. Τώρα, 3,5 χρόνια μετά, τον ίδιο κίνδυνο ενόψει του ματς της Κυριακής αντιμετωπίζει ο Βιτσέντζο Μοντέλα αλλά αυτή η Σασουόλο δεν έχει καμία σχέση με εκείνη.
Τότε, σεζόν 2013-14, οι Νεροβέρντι ζούσαν το όνειρο της παρθενικής παρουσίας τους στα σαλόνια της Serie A και το έκαναν με τρόπο που να έχει ως αποτέλεσμα το να κερδίσουν την συμπάθεια όλων. Η Σασουόλο ήταν μια ομάδα με ανερχόμενο Ιταλό προπονητή (Εουζέμπιο Ντι Φραντσέσκο), είχε τους νεαρούς ταλαντούχους Ιταλούς παίκτες (Μπεράρντι, Τζάτζα), είχε επιθετική λογική στο παιχνίδι της και είχε, κυρίως αυτό, μια διοίκηση που έδειχνε να έχει ένα όραμα. Ο πρόεδρος Τζόρτζιο Σκουίντσι ήταν και είναι επιχειρηματίας με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, τόση ώστε να αναρωτιούνται οι Ιταλοί γιατί δεν αγοράζει έστω ένα ποσοστό μετοχών της αγαπημένης του Μίλαν, με αποτέλεσμα όλα να μοιάζουν ωραία.
Η Σασουόλο εξασφάλισε την παραμονή της στη Serie A, το έκανε πιο εύκολα την δεύτερη σεζόν, η διοίκηση αγόρασε το MAPEI Stadium και η ομάδα απογειώθηκε την τρίτη σεζόν, όταν πήρε το εισιτήριο για το Europa League με την κατάληψη της 6ης θέσης, με αποτέλεσμα το παραμύθι να εξελίσσεται όλο και πιο ωραία. Το πρόβλημα είναι ότι στη συνέχεια αποδείχθηκε ακριβώς τέτοιο: Παραμύθι. Η περσινή 12η θέση δεν αντιμετωπίστηκε σαν πισωγύρισμα γιατί η ομάδα έπρεπε για πρώτη φορά να αντιμετωπίσει τα μεσοβδόματα παιχνίδια της Ευρώπης ενώ και η πολύμηνη απουσία του Μπεράρντι λόγω τραυματισμού αποτελούσαν καλές δικαιολογίες για τα άσχημα αποτελέσματα. Φέτος, όμως, όλοι βλέπουν την πραγματικότητα.
Η αντικατάσταση του Ντι Φραντσέσκο ούτως ή άλλως ήταν δύσκολη υπόθεση για τους Νεροβέρντι, οι οποίοι αποφάσισαν να ακολουθήσουν την ίδια λογική. Ιταλός και νεαρός. Ο εκλεκτός, επομένως, ήταν ο Κριστιάν Μπούκι, ο οποίος συνειδητοποιεί ότι η Serie A δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οπως δεν είναι εύκολο και το να διαχειριστεί σωστά τον Μπεράρντι, ο οποίος είναι σκιά του εαυτού του. Μέσα στις συνεχείς αλλαγές συστημάτων, με τον Μπούκι να έχει παρατάξει ως τώρα την ομάδα με 3-5-2, 4-3-1-2 και 4-3-3, ο καλύτερος σκόρερ της ομάδας παίζει οπουδήποτε αλλού εκτός από την επίθεση. Ο Μπεράρντι καλείται να γυρίζει πιο πίσω για να παίρνει την μπάλα και παράλληλα να καλύπτει αμυντικά από την δεξιά πλευρά, με συνέπεια η Σασουόλο να δυσκολεύεται περισσότερο από ποτέ να σκοράρει. Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι έχει βάλει μόνο 6 γκολ στις πρώτες 11 αγωνιστικές και τα πράγματα αναμένεται να χειροτερεύσουν με δεδομένο τον νέο τραυματισμό του Ντομένικο.
Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα αν υπολογίσουμε ότι ουσιαστικά δεν αντικαταστάθηκε ούτε ο Ντεφρέλ, ο οποίος πήρε μεταγραφή στη Ρόμα, όπως δεν είχε αντικατασταθεί βασικά ούτε ο Τζάτζα, ο οποίος είχε φύγει πρώτος το καλοκαίρι του ’15 με προορισμό τη Γιουβέντους. Αν ρίξει κάποιος μια ματιά στο ρόστερ των Νεροβέρντι, θα δει ότι δεν υπάρχουν πλέον ούτε οι νεαροί ταλαντούχοι που μπορούν να δώσουν λύσεις, να κάνουν καλές εμφανίσεις, να παρασύρουν τους υπόλοιπους και να δώσουν στη διοίκηση την προοπτική είσπραξης καλών χρημάτων από τις πωλήσεις τους. Η Σασουόλο, ουσιαστικά, έχει επιλέξει να είναι “φυτώριο” μεγάλων ομάδων, παίρνοντας δανεικούς από αυτούς, αλλά πόσοι από τους μικρούς να βγουν; Ειδικά σε μια ομάδα που έχει σοβαρά προβλήματα και δείχνει ότι είναι, τουλάχιστον ως τώρα, μια κακή ομάδα, μάλλον είναι εύκολο να πάρει η κάτω βόλτα τους άπειρους, ακόμη κι αν έχουν ταλέντο.
Αν σκεφτεί κανείς ότι πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή, με την Σασουόλο να στέκεται καλά στον όμιλο του Europa League, ο πρόεδρος Σκουίντσι έλεγε ότι «μόνο η Γιουβέντους είναι καλύτερη από εμάς αγωνιστικά και πιο οργανωμένη, συμπαγής διοικητικά», τότε μάλλον κάτι έχει πάει πολύ στραβά στους Νεροβέρντι. Ή πολύ φυσιολογικά. Με άπειρο προπονητή, χειρότερο ρόστερ από τα προηγούμενα χρόνια και με τον Μπεράρντι τώρα που σταμάτησε τις αψυχολόγητες αποβολές να έχει αρχίσει τους μυικούς τραυματισμούς, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί η ομάδα τα πάει χάλια. Αυτό που είναι δύσκολο είναι το να καταλάβει κανείς με ποιον τρόπο η Σασουόλο θα καταφέρει να χτίσει πραγματικά σε στέρεες βάσεις.
Η μείωση των εισιτηρίων πέρυσι, συνεχίζεται φυσικά και φέτος, με τον κόσμο να είναι όλο και λιγότερος στις εξέδρες του MAPEI Stadium, όπου ο μέχρι τώρα απολογισμός είναι 0-2-3 και 1-5 γκολ. Το ιδιόκτητο γήπεδο, επομένως, μάλλον δεν αποτελεί και μεγάλο ατού οικονομικά αν μαζεύει λίγο κόσμο, όπως και αγωνιστικά αφού δεν αποτελεί έδρα σε μια τέτοια περίπτωση. Και αυτό, στο φινάλε, είναι το πραγματικό πρόβλημα της Σασουόλο, το οποίο πάρα πολύ δύσκολα μπορεί να λυθεί: Είναι ομάδα χωρίς κόσμο, ομάδα που δεν μπορεί να κερδίσει οπαδούς. Ποτέ, επομένως, δεν θα αποτελεί ελκυστικό project για να πέσουν πολλά χρήματα από τον Σκουίντσι ή οποιονδήποτε άλλο και ποτέ δεν θα απασχολεί πολλούς το αν πάει χάλια.
Κι αφού είναι έτσι η κατάσταση, οποιοδήποτε κείμενο για την Σασουόλο, όπως για παράδειγμα αυτό που τελειώνει σε 1-2 σειρές, είναι γεμάτο από… θεωρίες. Γιατί στην πράξη, με τους Νεροβέρντι, όπως απόδεικνύει και μια “βόλτα” στον ιταλικό Τύπο, ασχολούνται ελάχιστοι. Οπως συμβαίνει πάντα με τις ομάδες χωρίς κόσμο. Εκτός κι αν σε λένε… Κιέβο!
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
